కురుక్షేత్ర యుద్ధం రహస్యం! The Dark Secret of Arjuna's Chariot

కురుక్షేత్ర యుద్ధం రహస్యం! 
అర్జునుడి రథం చివరి రోజు ఎందుకు భస్మమైంది? The Dark Secret of Arjuna's Chariot
కురుక్షేత్ర యుద్ధం ముగిసిన తర్వాత అర్జునుడి రథం భస్మమవడానికి అసలు కారణం ఏమిటి?

కురుక్షేత్ర యుద్ధం ముగిసింది. పద్దెనిమిది రోజుల మహా సంగ్రామం... బంధాలను, రక్తసంబంధాలను, స్నేహాలను బలితీసుకున్న ఒక మహా విధ్వంసం. భంగమైన ఊరువులతో దుర్యోధనుడు తన మృత్యువుకై ఎదురుచూస్తున్నాడు. పాండవులు దుర్యోధనుణ్ణి ఆ ద్వైతవనం తటాకం వద్దే వదిలిపెట్టి తమ తమ రథాలపై తిరుగు ప్రయాణమయ్యారు. అక్కడ జరిగిన అధర్మ గదాయుద్ధాన్ని ఖండిస్తూ బలరాముడు అప్పటికే అక్కడినుంచి వెళ్ళిపోయాడు.

పద్దెనిమిది రోజుల పాటు నిరవధికంగా సాగిన మరణహోమం ముగిసింది. నిన్నటి వరకూ దేవదత్తం, పాంచజన్యం లాంటి మహా శంఖనాదాలతో, లక్షలాది అశ్వాల సకిలింపులతో, మదగజాల ఘీంకారాలతో, మహావీరుల భీకర సింహనాదాలతో దద్దరిల్లిన ఆ కురుక్షేత్ర మైదానంలో... ఇప్పుడు గడ్డకట్టేంత భయంకరమైన నిశ్శబ్దం ఆవరించి ఉంది. ఆకాశం నుండి చూస్తున్న దేవతలు సైతం కన్నీరు కార్చేంతటి మహా వినాశనం అది. బ్రహ్మాస్త్రాలు, నారాయణాస్త్రాల ధాటికి కాలి బూడిదైన రథాలు, నెత్తుటి బురదలో కూరుకుపోయిన మహారాజుల వజ్రఖచిత కిరీటాలూ ఆ యుద్ధ భయానకత్వానికి సాక్ష్యంగా మిగిలాయి. సామాన్య శకం పూర్వం జరిగిన ఈ మహా సంగ్రామంలో అక్షౌహిణీల కొద్దీ సైన్యం నేలమట్టమైంది. ఏ అనామక సైనికుడి చేతిలో ఏ మహావీరుడు ప్రాణాలు వదిలాడో కూడా తెలియని అగమ్యగోచర స్థితి. విజయం ఎవరిని వరించినా, అంతిమంగా అక్కడ మిగిలింది ఒక అతిపెద్ద శ్మశాన వాటికే.

కురుక్షేత్రం మొత్తం రక్తంతో తడిసిపోయి ఉంది. కనుచూపుమేరలో అన్నీ శవాలే. ఒకప్పుడు గర్వంగా అడుగులువేసిన అక్షౌహిణీల సైన్యం, అశ్వాలు, రథాలు, మదగజాలు... అంతా విగతజీవులై పడివున్నాయి. శకుని, శల్యాదుల శవాలను తీసుకెళ్ళేవారు లేక అనాథల్లా పడివున్నాయి. ఈ మారణహోమాన్ని చూస్తుంటే... ఒకరి మనసులో మాత్రం విజయోత్సాహం ఉప్పొంగుతోంది. అతనే గాండీవి.. విజయుడు... అర్జునుడు!

ఈరోజు మనం మహాభారతంలోని శల్య పర్వంలో దాగి ఉన్న ఒక మహా అద్భుతమైన, అతి కొద్దిమందికి మాత్రమే తెలిసిన రహస్యాన్ని విశ్లేషించబోతున్నాం. సామాన్య శకం పూర్వం జరిగిందని చారిత్రకారులు భావించే ఈ మహా సంగ్రామం చివరలో, అర్జునుడి రథం ఎందుకు తునాతునకలైంది? అందులో దాగి ఉన్న సనాతన ధర్మ సూక్ష్మం ఏమిటి? ఈ ప్రశ్నలకు సమాధానం ఈ వీడియోలో తెలుసుకుందాం.

వీడియోను చివరిదాకా చూసి మీ అభిప్రాయాలను కామెంట్స్ ద్వారా తెలియజేస్తారని ఆశిస్తున్నాను..

[ ఈ వ్యాసాన్ని వీడియోగా చూడండి: https://youtu.be/rBS6mudHpFo ]

యుద్ధభూమిని దాటుకుంటూ పాండవుల రథాలు ముందుకు సాగుతున్నాయి. అర్జునుడు అప్రయత్నంగా తన మీసాల మీద చెయ్యివేసి, పక్కనే ఉన్న శ్రీకృష్ణుడిని చూసి గర్వంగా అన్నాడు... "బావా! చూశావా కౌరవులు ఎలా నశించారో?"

శ్రీకృష్ణుడు ఏమీ మాట్లాడలేదు, చిన్నగా నవ్వాడు. అర్జునుడు తన గాండీవాన్ని ఒక్కసారి తడుముకున్నాడు. ఒక్కసారిగా భీష్మ, ద్రోణ, కర్ణాది మహావీరులూ, శత్రువులంతా ఎలా తన అస్త్రశస్త్రాలకి బలైంది తన కళ్ళకు కట్టినట్లు కనిపించింది. తను జయించాడు! కర్ణ వధానంతరం ఇక తనని ఎదిరించగలిగిన మేటి విలుకాడే ఈ భూమి మీదే లేకుండాపోయాడు అన్న అహంకారం ఆ విజయుడి మనసును కప్పేసింది.

రథాలు అన్నీ నేరుగా రణరంగం మధ్యలో ఉన్న భీష్ముడి అంపశయ్య దగ్గరకు చేరాయి. ధర్మరాజు ఒక్క ఉదుటన రథం కిందకు దూకి - "పితామహా.. పితామహా.. మేము జయించాం... కౌరవులందరూ నిహతులైనారు.." అన్నాడు. పితామహుడు ఆ మాటలు వింటూనే దుఃఖం పొంగుతుండగా కళ్ళు మూసుకున్నాడు.

"అయితే నాయనా... నూర్గురు సోదరులని చంపినట్టేనా.." అన్నాడు భీష్ముడు భారంగా. భీమసేనుడు వెంటనే అందుకున్నాడు. "అవును పితామహా... సుయోధనుడి ఊరువులను ఇప్పుడే భంగపరిచాను. నా చేతిలో హతుడైనాడు. నా ప్రతిజ్ఞలు నెరవేర్చుకున్నాను. ఇక రాజ్య లక్ష్మి మా వశమైంది." "అంటే కురురాజ్యం ఇప్పుడు పాండవరాజ్యం అయ్యిందన్నమాట" అన్నాడు భీష్ముడు నిట్టూరుస్తూ. "అవును పితామహా.. ఇప్పుడు పాండవుల పరాక్రమాలు ప్రపంచానికి విదితమయ్యాయి.." అన్నాడు నకులుడు. సహదేవుడు కూడా, "నాడు కురురాజ్యసభలో చేసిన ప్రతిజ్ఞలు అన్నలు నెరవేర్చారు పితామహా" అన్నాడు.

భీష్ముడు నలుదిక్కులా కలయజూశాడు. "అర్జునా..." అని నెమ్మదిగా పిలిచాడు. "చెప్పండి పితామహా.." "నీవేమి చెప్పవేం..??" అప్పుడు అర్జునుడు గర్వంతో, "చెప్పేదేముంది పితామహా... నేను గెలిచాను.. మిమ్మల్ని పడగొట్టాను, కర్ణుణ్ణి వధించాను, ద్రోణుణ్ణి కూలగొట్టాను. ఇక రాజులమై అఖండ కురు సామ్రాజ్యాన్ని పరిపాలిస్తాము." అన్నాడు.

"మంచిది నాయనా.. అవును వాసుదేవుడేడి..?" అన్నాడు గంగాపుత్రుడు. ఆ మాట వింటూనే శ్రీకృష్ణుడు ముందుకు వచ్చి గంగాతనయునికి నమస్కరించాడు. కృష్ణుడిని చూడగానే భీష్ముడి కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. "పరంధామా.. నాకెందుకయ్యా నమస్కరిస్తావు! ధర్మపక్షపాతివై ధర్మం పక్షాన నిలిచావు, ఆయుధం పట్టకుండా యుద్ధాన్ని నడిపావు. ఈ గెలుపంతా నీదే కదా ముకుందా... నీకే మేమంతా నమస్కరించాలి."

ఆ మాటలు వింటూనే అర్జునుడికి ఎక్కడలేని కోపం వచ్చింది. “ఇదేమిటి పితామహుడు ఇలా అంటున్నాడు? యుద్ధం చేసిందంతా నేను.. నా ధనుర్విద్యతో ఎంతమంది సైనికులు మట్టికరిచారు. ఎంతటి మహావీరులు నేలకొరిగారు. శ్రీకృష్ణుణ్ణి పొగిడితే పొగిడాడు కానీ, నా పరాక్రమం గురించి ఒక్క మాటైనా అన్నాడా తాత?” అని మనసులో తీవ్రంగా మథనపడ్డాడు. అహంకారం మనిషి కళ్లకు ఎలా గంతలు కడుతుందో అర్జునుడే దానికి ప్రత్యక్ష సాక్ష్యం.

అర్జునుడి మనసులో అహంకారం రాజుకుంటోందని భీష్ముడికి అర్థమైంది. భీష్ముడికి మాత్రమే తెలుసు ఆ రణరంగంలో అసలేం జరిగిందో! అంపశయ్యపై ఉన్న ఆ కురువృద్ధుడికి, భగవంతుడి లీలలు స్పష్టంగా అర్థమయ్యాయి. తన బాణాల వర్షం పాండవుల వైపు దూసుకెళ్తున్న ప్రతిసారీ, వాటిని దారి మళ్లించిందీ, తన ఛాతీపై స్వీకరించిందీ, ఆ నల్లనయ్యే అని భీష్ముడికి తెలుసు. అర్జునుడు కేవలం ఒక నిమిత్తమాత్రుడు, పరమాత్మ చేతిలో ఒక ఆయుధం మాత్రమే! అసలైన విలుకాడు ఆ వాసుదేవుడే అని గంగాపుత్రుడికి కళ్ళకు కట్టినట్లు తెలుస్తోంది. కానీ, విజయగర్వంతో ఉన్న అర్జునుడికి ఇవేమీ కనిపించలేదు. తన గాండీవం చుట్టూ ఉన్న ఆ దైవ కవచం అతనికి అర్థం కాలేదు. అర్జునుడి అహంకారాన్ని ఆదిలోనే తుంచేయాలని సంకల్పించిన శ్రీకృష్ణుడు, భీష్ముడి మాటల ద్వారా ఆ నాటకానికి అంకురార్పణ చేశాడు.

అంతా భీష్ముడి వద్ద సెలవు తీసుకుని తమ గుడారాల వద్దకు చేరారు. అందరూ తమ తమ రథాలు దిగారు. శ్రీకృష్ణుడు మాత్రం తన పార్ధసారథి స్థానం నుంచి దిగకుండా, ముందుగా అర్జునుణ్ణి దిగమని సైగ చేశాడు. ఇక్కడ ఒక అద్భుతమైన ధర్మ సూక్ష్మం దాగి ఉంది. పద్దెనిమిది రోజుల కురుక్షేత్ర యుద్ధంలో ఏ ఒక్క రోజూ, ఏ ఒక్క క్షణం కూడా శ్రీకృష్ణుడు అర్జునుడి కంటే ముందు రథం దిగలేదు. సాధారణంగా రథసారథి ముందు దిగి, రథికుడికి చేయూతనివ్వడం ధర్మం. కానీ కృష్ణుడు ఎప్పుడూ అర్జునుడిని ముందు దిగమని, తాను వెనుక దిగేవాడు. దానికి కారణం... ఆ రథాన్ని ఆవరించి ఉన్న మృత్యుదేవతలు, బ్రహ్మాస్త్రాల వేడి! శ్రీకృష్ణుడు రథంపై ఉన్నంత వరకూ ఏ అస్త్రమూ ఆ రథాన్ని ఏమీ చేయలేకపోయాయి. తాను ఒక మహా పర్వతంలా వాటిని అడ్డుకుని నిలబడ్డాడు. ఒకవేళ ఏనాడైనా ఆ పరమాత్మ ముందు దిగిపోయి ఉంటే... ఆ క్షణమే అర్జునుడు ఆ అస్త్రాల వేడికి రథంతో సహా బూడిదైపోయేవాడు. కృష్ణుడు తన యోగశక్తితో, మృత్యువును బంధించి ఉంచాడు. ఈ చివరి రోజున, ఆ బంధనాన్ని విడిపించే సమయం ఆసన్నమైంది. అందుకే అర్జునుణ్ణి ముందుగా కిందకు దిగమన్నాడు ఆ కపట నాటక సూత్రధారి. అర్జునుడు తన అహంకారంతో ఏమీ పట్టించుకోకుండా దర్పంగా కిందకు దిగాడు.

అర్జునుడు దిగగానే వాసుదేవుడు ఒకసారి రథం పైన ఉన్న ధ్వజం వైపు చూశాడు. జెండా పై ఉన్న కపిరాజు హనుమంతుడు శ్రీకృష్ణుడి చూపును అర్థం చేసుకున్నాడు. ఒక్కసారిగా కిందకు దూకి రథం ముందు వినయంగా నమస్కరిస్తూ నిలబడ్డాడు. "శ్రీరామచంద్రా... వాసుదేవా.. పరంధామా! నాకెంతటి భాగ్యాన్ని ప్రసాదించావయ్యా! పార్ధుడి రథంపై ధ్వజమై నిలిపి, నీవు లోకానికి ప్రసాదించిన భగవద్గీతా సారం విని, నీ విశ్వరూప సందర్శనం చేసుకునే అదృష్టాన్ని ఇచ్చావు. నీకు నా భక్తి పూర్వక ప్రణామాలు దేవదేవా.." అంటూ సాష్టాంగ ప్రణామం చేశాడు మారుతి.

శ్రీకృష్ణుడు చిరునవ్వులు చిందిస్తూనే... నెమ్మదిగా అర్జునుడి రథం పైనుండి దిగాడు. కొంత ముందుకు వచ్చి రథం వైపు చూసి తన చేతిలోని పాంచజన్యం ఎత్తి, పిల్లనగ్రోవి ఊదినట్లుగా ఒక చిన్న సైగ చేశాడు.

అంతే... ఆ క్షణంలో ఊహించని మహాద్భుతం! ఫెళ ఫెళ మంటూ భీకరమైన శబ్దం చేస్తూ, ఆ సువర్ణ రథం కుప్పకూలిపోయింది! రథచక్రాలు తునాతునకలయ్యాయి. అజేయమైన శ్వేత అశ్వాలు భీకరమైన అరుపు అరుస్తూ నేలకొరిగాయి. అందరూ భయకంపితులై చూస్తుండగానే... క్షణాల వ్యవధిలో ఆ రథం మంటల్లో చిక్కుకుని బూడిదగా మారిపోయింది. ఆ భయానకమైన చప్పుడు విని ధర్మరాజాదులు "అర్జునా అర్జునా" అంటూ పరుగున వచ్చారు.

ఆ రథం కాలిపోతున్న దృశ్యాన్ని చూసి పాండవులు మాత్రమే కాదు, ఆకాశం నుండి వీక్షిస్తున్న అష్టదిక్పాలకులు, దేవతలు సైతం నివ్వెరపోయారు. భీష్మ, ద్రోణ, కర్ణ, అశ్వత్థామలు సంధించిన మహా భయంకరమైన దివ్యాస్త్రాల యొక్క అనంతమైన శక్తి, ఇన్నిరోజులు ఆ కమలాక్షుడి యోగమాయచే బంధించబడి ఉండి... ఇప్పుడు ఒక్కసారిగా విస్ఫోటనం చెందడంతో, ఆ కురుక్షేత్ర నేల మహా భూకంపం వచ్చినట్లుగా కంపించింది. ఆ అస్త్రాల వేడికి, ఆ ప్రాంతంలోని గాలి సైతం సెగలు కక్కింది. నిన్నటి వరకూ అజేయంగా నిలిచిన ఆ సువర్ణ రథం, ఇప్పుడు ఒక గుప్పెడు బూడిదగా మారి, కురుక్షేత్రపు గాలుల్లో కలిసిపోయింది. ఎంతటి మహా సామ్రాజ్యాలైనా, మరెంతటి అజేయమైన ఆయుధాలైనా... భగవంతుని సంకల్పం ముందూ, ఈ కాలచక్రం ముందూ, ఒక చిన్న బూడిద రేణువుతో సమానం అని, ఆ భయానక దృశ్యం లోకానికి చాటిచెప్పింది.

అర్జునుడి గుండె ఆగిపోయినంత పనైంది. భయంతో వణుకుతూ "బావా వాసుదేవా" అంటూ కృష్ణుడి వద్దకు చేరాడు. "నీకేమీ కాలేదు కదా బావా.. ఏమిటిలా జరిగింది.. నా రథం ఎందుకు కాలిపోయింది?" అన్నాడు కంగారుగా. ఆ మాటలు వింటూనే కృష్ణుడు యథావిధిగా చిన్న చిరునవ్వు నవ్వాడు. కానీ పక్కనే ఉన్న హనుమంతుడు మాత్రం గట్టిగా అట్టహాసం చేశాడు.

"ఆంజనేయా.. నా కంగారు నీకు పరిహాసంగా తోస్తున్నదా.." అన్నాడు అర్జునుడు కోపంగా.

హనుమంతుడు మరింత గట్టిగా నవ్వి ఇలా అన్నాడు - "పార్థా! నవ్వక ఏం చెయ్యమంటావు? నిన్ను నిలువెల్లా కాపాడిన ఆ పరమాత్ముణ్ణే నీవు పరామర్శిస్తుంటే నాకు నవ్వొచ్చింది."

"బావ నన్ను కాపాడాడా?" ఆశ్చర్యపోయాడు అర్జునుడు.

అప్పుడు మారుతి అసలు సత్యం చెప్పాడు: "అవును అర్జునా... ఈ రథం ఇప్పుడు కూలిపోలేదు. భీష్ముని భయంకర బాణ ధాటికి, నీ రథ చక్రాలు ఏనాడో విరిగిపోయాయి. కర్ణుని దివ్యాస్త్రాల వేడికి నీ అశ్వాలు ఎప్పుడో మరణించాయి. నీ గురువు ద్రోణుడు విడిచిన ఆగ్రహ జ్వాలల్లో నీ రథం అప్పుడే తునాతునకలయ్యింది. అశ్వత్థామ బ్రహ్మాస్త్రం ధాటికి నీ రథం యావత్తూ బూడిదయ్యింది."

"మరి ఇన్ని రోజులు ఎలా నడిచింది?" అర్జునుడి గొంతు వణికింది.

"నీ రథం పైన సాక్షాత్తు ఆ జగన్నాటక సూత్రధారి, సాక్షాత్తు శ్రీ మహావిష్ణువు రథసారథిగా ఉన్నాడు. ఆ పరమాత్ముడి సంకల్పం వల్లనే, కాలిపోయిన రథం కూడా అలాగే నిలిచి ఉంది. ఇప్పుడు వాసుదేవుడు రథం నుండి కిందికి దిగడంతో... ఆ ఆగిపోయిన అస్త్రాల ప్రభావం ఒక్కసారిగా పనిచేసింది. నీ రథం ముక్కలై భస్మమైంది. అర్జునా! నువ్వు 'నేను గెలిచాను, నేను గెలిచాను' అని విర్రవీగుతున్న మహావీరుల అస్త్రాలు నీ పైన పనిచేయలేదంటే, దానికి కారణం నీ పరాక్రమం కాదు... అవి నిన్ను చేరాలంటే, నీ కన్నా ముందు ఆసీనుడైన ఆ పరంధాముణ్ణి దాటి రావాలి. ఆయనను తాకే శక్తి ఏ అస్త్రానికీ లేదు!"

"అర్జునా! అసలు ఈ రథం నీ సొంతం ఎలా అనుకున్నావు? ఖాండవ వన దహన సమయంలో నీ పరాక్రమానికి మెచ్చి సాక్షాత్తు ఆ అగ్నిదేవుడు నీకు బహూకరించిన దివ్య రథం ఇది. అప్పుడే అగ్నిదేవుడు ఒక మాట చెప్పాడు... నీ జీవితంలో జరగబోయే ఒక మహా సంగ్రామం ముగిసిన వెంటనే ఈ రథం తిరిగి తనలో కలిసిపోతుందని! ఈ పద్దెనిమిది రోజుల కురుక్షేత్ర యుద్ధంలో నీకు విజయాన్ని చేకూర్చిన తరువాత అది భస్మం కాక తప్పదు. కానీ పరాక్రమ గర్వం కమ్మిన నీ కళ్ళు ఆ సత్యాన్ని విస్మరించాయి. దేవుడిచ్చిన వరాన్ని నీ స్వార్జితం అని భ్రమపడ్డావు."

"ఇక ఈ కురుక్షేత్ర రణరంగంలో శత్రువులు నీపై ప్రయోగించినవి సామాన్యమైన బాణాలు కావు పార్థా! పితామహుడు భీష్ముడు ప్రయోగించిన వాయవ్యాస్త్రం, గురువు ద్రోణుడు సంధించిన బ్రహ్మాస్త్రం, దానవీరుడు కర్ణుడు విడిచిన భార్గవాస్త్రం... ఇవన్నీ సమస్త సృష్టిని క్షణాల్లో నాశనం చేయగల మహా భయంకరమైన దివ్యాస్త్రాలు. ఆ అస్త్రాల అగ్నిజ్వాలలకు ఈ రథం ఏనాడో బూడిద అయిపోవాలి. కానీ నీ రథసారథిగా ఉన్న ఆ కమలాక్షుడు, తన యోగమాయతో ఆ దివ్యాస్త్రాల వేడిని నీ దరిచేరనీయకుండా తన శరీరంలోకి స్వీకరించి, నిన్ను ఒక కవచంలా కాపాడాడు. ఆయన సంకల్పమే, బూడిదైపోయిన ఈ రథాన్ని ఇన్ని రోజులు అదృశ్య స్తంభాల్లా నిలబెట్టింది."

"ఇక రథధ్వజం పైన ఉన్న నా గురించి చెబుతాను విను. నాడు త్రేతాయుగంలో రామరావణ యుద్ధం చూసిన నేను, ఈ ద్వాపర యుగంలో ధర్మ సంస్థాపన కోసం జరుగుతున్న ఈ యుద్ధానికి సాక్షిగా నిలిచాను. నా నోటి నుండి నిరంతరం వెలువడే 'రామనామ' జపం, ఈ రథం చుట్టూ ఒక అభేద్యమైన రక్షక వలయంగా ఏర్పడింది. ఆ శ్రీరామచంద్రుడే ఈ కృష్ణుడిగా మారి రథం నడుపుతుంటే, ఆ పరమాత్మ పాదాల చెంత నిలిచే భాగ్యాన్ని వదులుకోలేక నేను ఈ జెండాపై కొలువుదీరాను. ఇప్పుడు ఆ స్వామి రథం దిగిపోయాడు. నా బాధ్యత ముగిసింది. దైవం లేని చోట, అహంకారం ఉన్న చోట, సర్వనాశనం తప్పదు ఫల్గుణా!"

ఈ మాటలు వినగానే పాండవులందరికీ, ముఖ్యంగా అర్జునుడికి తమ అజ్ఞానం ఏమిటో బోధపడింది. పితామహుడు భీష్ముడు విజయాన్ని శ్రీకృష్ణుడికి ఎందుకు ఆపాదించాడో స్పష్టంగా అర్థమైంది. ఐదుగురూ కన్నీటి పర్యంతమై ఒక్కసారిగా శ్రీకృష్ణుడి పాదాలపై పడ్డారు.

"పరమాత్మా.. నేను చేశాను అన్న నా అహంకారాన్నీ, మా అజ్ఞానాన్నీ మన్నించు తండ్రి.." అన్నాడు అర్జునుడు మనస్ఫూర్తిగా.

శ్రీకృష్ణుడు మళ్ళీ మనోహరంగా చిరునవ్వు నవ్వి, అర్జునుడిని లేవనెత్తాడు.

వ్యాస మహాభారతం, శల్య పర్వంలో వచ్చే ఈ ఘట్టం సనాతన ధర్మంలోని అత్యున్నత రహస్యాన్ని వివరిస్తుంది. భగవద్గీతలో శ్రీకృష్ణుడు ఏమన్నాడు? "నిమిత్తమాత్రం భవ సవ్యసాచిన్" ఓ అర్జునా, నువ్వు కేవలం నిమిత్తమాత్రుడివి మాత్రమే. అంతా చేసేది, చేయించేది నేనే".

మనిషి సాధించే ప్రతి విజయం వెనుక భగవంతుని కృపాకటాక్షాలు ఉంటాయి. కానీ అహంకారం (Ego) కమ్మినప్పుడు మనిషి 'నేనే సాధించాను' అనుకుంటాడు. భగవంతుడు మనల్ని పట్టి ఉంచినంత వరకే మన అస్తిత్వం. ఆయన తప్పుకుంటే, భౌతిక దేహమైనా, అహంకార రథమైనా క్షణాల్లో బూడిద కావాల్సిందే. శరణాగతి (Surrender) మాత్రమే మనిషిని రక్షిస్తుందని ఈ ఘట్టం మనకు వేద ప్రమాణంగా నిరూపిస్తుంది.

ఈ ఘట్టంలో మహాభారతం మనకు బోధించే మరో అత్యున్నతమైన వేదాంత రహస్యం ఒకటుంది. మన కఠోపనిషత్తులో వివరించిన విధంగా... ఈ భౌతిక దేహమే ఒక రథం. మన ఇంద్రియాలే ఆ రథానికి కట్టిన గుర్రాలు. మనస్సే ఆ గుర్రాలను నియంత్రించే కళ్ళెం. ఇక బుద్ధి లేదా అంతరాత్మ, సాక్షాత్తూ ఆ రథసారథి! ఎప్పుడైతే మన జీవితమనే రథం పగ్గాలను ఆ పరమాత్మ చేతిలో పెడతామో, అప్పుడు ఆయన మనల్ని కంటికి రెప్పలా కాపాడి గమ్యానికి చేరుస్తాడు. ఇక్కడ అర్జునుడి దేహం సురక్షితంగా ఉంది కానీ, అతనిలోని అహంకారమనే రథం కాలి బూడిదైపోయింది. పరంధాముడు రథం దిగడం అంటే... ఆత్మ శరీరాన్ని వీడటమే. ఆత్మ లేని దేహం ఎలాగైతే పంచభూతాల్లో కలిసిపోతుందో, ఆ చైతన్య స్వరూపుడైన శ్రీకృష్ణుడు దిగిపోయిన మరుక్షణం, ఆ రథం కూడా అలాగే పంచభూతాల్లో కలిసిపోయింది.

చూశారుగా మిత్రులారా, మహాభారతం కేవలం ఒక కథ కాదు.. అది మానవ మనస్తత్వానికీ, ఆధ్యాత్మిక సత్యానికీ నిలువుటద్దం. అర్జునుడంతటి వాడికే అహంకారం తప్పలేదు.. భగవంతుడు దానిని ఎంత సున్నితంగా, ఎంత గొప్పగా తొలగించాడో అర్థమైతే, మన జీవితంలో ఎదురయ్యే విజయాలకు మనం ఎప్పుడూ గర్వపడము. అంతా ఆ పరమాత్మ దయ అనుకుని వినమ్రంగా బ్రతుకుతాము.

ఈ వీడియో మీకు నచ్చినట్లయితే లైక్ చేయండి, మీ బంధుమిత్రులకు షేర్ చేయండి. మరిన్ని ఇలాంటి అద్భుతమైన ధార్మిక, చారిత్రక రహస్యాల కోసం మన 'వాయిస్ ఆఫ్ మహీధర్' (Voice of Maheedhar) ఛానల్ ను సబ్ స్క్రైబ్ చేసుకోవడం మర్చిపోకండి. మీరు ఈ సంఘటన గురించి ఏమనుకుంటున్నారో కామెంట్స్ లో, అలాగే మన కమ్యూనిటీ ట్యాబ్ లో ఉన్న పోల్ లో మీ అభిప్రాయాన్ని కచ్చితంగా తెలియజేయండి.

జై శ్రీకృష్ణ!