సందిగ్ధావస్థ! భగవద్గీత Bhagavadgita

సందిగ్ధావస్థ! వేర్వేరు యుగాలలో మంచి చెడుల తారతమ్యం!

'భగవద్గీత' షోడశోధ్యాయం - దైవాసుర సంపద్విభాగ యోగం (05 – 08 శ్లోకాలు)! భగవద్గీతలో ఉన్న, 18 అధ్యాయాలూ, 18 యోగాలలో, 13 నుండి 18 వరకూ ఉన్న అధ్యాయాలను, జ్ఞాన షట్కము అంటారు. దీనిలో పదహారవ అధ్యాయం, దైవాసుర సంపద్విభాగ యోగము. ఈ రోజుటి మన వీడియోలో, దైవాసుర సంపద్విభాగ యోగములోని, 5 నుండి 8 వరకూ ఉన్న శ్లోకాలనూ, వాటి తాత్పర్యాలనూ తెలుసుకుందాము..

[ ఈ భాగాన్ని వీడియోగా చూడడానికి CLICK చెయ్యండి = https://youtu.be/zEORvI6uU9s ]

ఆసురీ గుణాల పూర్తి వివరణను, శ్రీ కృష్ణుడిలా చెబుతున్నాడు..

00:46 - దైవీ సంపద్విమోక్షాయ నిబంధాయాసురీ మతా ।

మా శుచః సంపదం దైవీమభిజాతోఽసి పాండవ ।। 5 ।। 

దైవీ గుణములు మోక్షము దిశగా తీసుకువెళతాయి. కానీ, ఆసురీ గుణములు, బంధనములో చిక్కుకుపోయి ఉండటానికి కారణమౌతాయి. శోకింపకుము అర్జునా.. నీవు దైవీ గుణములతోనే జన్మించినవాడవు.

శ్రీ కృష్ణుడు ఈ రెండు స్వభావాల పరిణామాలను వివరిస్తున్నాడు. ఆసురీ గుణములు, వ్యక్తిని జన్మ-మృత్యు-సంసార బంధనాలకు కట్టివేస్తాయని చెబుతున్నాడు. అదే సమయంలో, దైవీ గుణములను పెంపొందించు కోవటం, మాయా బంధనము నుండి విముక్తి పొందటానికి, దోహదం చేస్తుంది. ఆధ్యాత్మిక మార్గాన్ని విజయవంతముగా అనుసరిస్తూ, చివరి వరకూ దానిలోనే ఉండటంలో, సాధకుడు చాలా విషయాల పట్ల జాగరూకతతో ఉండాలి. గర్వము, కపటత్వము వంటి ఒక్క ఆసురీ గుణము వ్యక్తిత్వములో ఉండిపోయినా, అది ఓటమికి కారణం కావచ్చు. అదే సమయంలో, మనము దైవీ గుణములను పెంపొందించుకోవాలి. ఎందుకంటే, పవిత్ర గుణములు లేకుంటే, మన ఆధ్యాత్మిక పురోగతి మళ్లీ కుంటుపడవచ్చు. క్షమా గుణము లేకుంటే, మనస్సు ఎప్పుడూ ద్వేష భావనతోనే ఉండిపోయి, అది భగవంతునిలో నిమగ్నమై ఉండలేదు. కానీ, శ్రీ కృష్ణ పరమాత్మ పేర్కొన్న ఈ దైవీ గుణములను పెంపొందించుకుంటే, వేగంగా పురోగతి సాధించే సామర్ధ్యం, మరియు మార్గంలో ఎదురయ్యే అవరోధాలను ఎదుర్కునే శక్తీ పెరుగుతాయి. ఈ విధంగా, మంచి గుణములను పెంపొందించుకోవడం, మరియు చెడు గుణములను నిర్మూలించుకోవటం అనేవి, ఆధ్యాత్మిక సాధనలో ముఖ్యమైన భాగమే. భగవంతుని పట్ల భక్తిని పెంపొందించుకుంటూ ఉంటే, సహజంగానే కాలక్రమేణా, శ్రీ కృష్ణుడు పేర్కొన్న దైవీ గుణములను ఆర్జించుకోవచ్చని, కొందరు వాదిస్తారు. నిజానికి ఇది యదార్ధమే. కానీ, మనం ప్రారంభంలోనే సంపూర్ణ భక్తితో, ఏ చెడు గుణములూ లేకుండా మొదలిడుతామన్నది కష్టమే. వాటిలో ఏ ఒక్కటయినా, మన భక్తి పురోగతిలో తీవ్ర అవరోధం కలిగించవచ్చు. భక్తిని క్రమక్రమంగా, అభ్యాసం ద్వారా పెంపొందించుకోవాలి. దైవీ గుణములను పెంపొందించుకోవటం, మరియు ఆసురీ గుణములను నిర్మూలించుకోవటం ద్వారా, అభ్యాసములో విజయం సాధించవచ్చు.

03:08 - ద్వౌ భూతసర్గౌ లోకేఽస్మిన్ దైవ ఆసుర ఏవ చ ।

దైవో విస్తరశః ప్రోక్తః ఆసురం పార్థ మే శృణు ।। 6 ।।

ఈ జగత్తులో రెండు రకాల జీవులు ఉంటారు - దైవీ గుణములు కలిగి ఉన్నవారు, మరియు ఆసురీ స్వభావము కలిగి ఉన్నవారు. నేను దైవీ గుణములను విస్తారముగా వివరించి ఉన్నాను. ఓ అర్జునా, ఆసురీ స్వభావమును గురించి చెబుతాను, వినుము.

అన్ని జీవాత్మలు, తమతమ పూర్వ జన్మల నుండి వస్తూ ఉన్న స్వభావాలను కలిగి ఉంటాయి. ఆ ప్రకారంగానే, గత జన్మలలో దైవీ గుణములను పెంపొందించుకున్నవారు, మరియు పుణ్య కార్యములను చేసిన వారు, ఈ జన్మలో దైవీ గుణములతో పుడతారు. కానీ, గత జన్మలలో పాపపు పనులు చేసిన వారూ, తమ మనస్సులను అపవిత్రం చేసుకున్నవారూ, ఈ జన్మలో కూడా అవే స్వభావాలను కలిగి ఉంటారు. ఈ ప్రపంచంలో జీవులకు, అందుకే విభిన్న రకములైన స్వభావాలు ఉంటాయి. దైవీ మరియు ఆసురీ గుణములు రెండూ, పూర్తి పరస్పర విరుద్ధ స్వభావములు. స్వర్గాది లోకాలలో ఉన్న జీవులు ప్రధానంగా, దైవీ గుణములను కలిగి ఉంటారు. అలాగే, ఆసురీ గుణములు క్రింది లోకాలలో ఎక్కువగా ఉంటాయి. మానవులు దైవీ, ఆసురీ గుణములను రెంటినీ కలిగి ఉంటారు. ఏంతో క్రూరమైన కాసాయి వాడికి కూడా, వ్యక్తిగత జీవితంలో దయాగుణమున్నట్టు మనము గమనించవచ్చు. అలాగే, ఉన్నతమైన ఆధ్యాత్మిక సాధకులలో కూడా, మనకు గుణ దోషములు కనపడతాయి. సత్య యుగములో దేవతలు, రాక్షసులు వేర్వేరు లోకాలలో ఉండేవారని చెబుతారు; త్రేతా-యుగములో, వారు ఒకే లోకంలో ఉండేవారు; ద్వాపర యుగములో, ఒకే కుంటుంబంలో ఉండేవారు; కలి యుగంలో, ఒకే వ్యక్తి హృదయంలో, దైవీ, ఆసురీ గుణములు కలిసే ఉంటాయని చెబుతారు. అదే మానవ జీవితంలో ఉండే సందిగ్ధావస్థ. ఉన్నత అస్థిత్వము మనలను భగవంతుని వైపుకు, పైకి తీసుకువెళితే, నిమ్న స్థాయి అస్థిత్వము మనలను, క్రిందికి గుంజుతుంటుంది.

05:14 - ప్రవృత్తిం చ నివృత్తిం చ జనా న విదురాసురాః ।

న శౌచం నాపి చాచారో న సత్యం తేషు విద్యతే ।। 7 ।।

ఆసురీ గుణములు కలవారు, ఏది మంచి నడవడిక, ఏది చెడు నడవడిక అని అర్థం చేసుకోరు. అందుకే వారు పవిత్రత, సత్ప్రవర్తన, లేదా కనీసం సత్యసంధత కూడా కలిగి ఉండరు.

ధర్మము అంటే, ఒక వ్యక్తి యొక్క పరిశుద్ధతకూ, మరియు సర్వ భూతముల సాధారణ సంక్షేమానికీ దోహదపడే నియమములు. అధర్మము అంటే, దిగజారిపోవటానికి దారితీసే, మరియు సమాజానికి హాని చేసే, నిషేధింపబడ్డ పనులు. ఆసురీ స్వభావమనేది, జ్ఞానము యందు, మరియు శాస్త్ర విజ్ఞానము పట్లా విశ్వాసరాహిత్యముగా ఉంటుంది. కాబట్టి, దాని ప్రభావంలో ఉన్నవారు, ఏది ఒప్పో, ఏది తప్పో తెలియని అయోమయ స్థితిలో ఉంటారు. ఉదాహరణకు, ఎవరికైనా ట్రాఫిక్ సిగ్నల్స్ ని పాటించకపోవడం ఒప్పుగానే అనిపిస్తే, ఆ వ్యక్తి తాను ఒప్పు అనుకున్నది చేయటం వలన, ఇతరుల జీవితాలను కూడా ప్రమాదంలో పెడతాడు. ఆసురీ స్వభావమనేది, ఏది మంచి, ఏది చెడు, అన్న విషయంపై అయోమయ స్థితిలో ఉంటుంది. అందుకే వారిలో స్వచ్ఛత / పవిత్రత, సత్యము, సరియైన నడవడిక అగుపించవని, శ్రీ కృష్ణుడు పేర్కొంటున్నాడు.

06:34 - అసత్యమప్రతిష్ఠం తే జగదాహురనీశ్వరమ్ ।

అపరస్పరసంభూతం కిమన్యత్ కామహైతుకమ్ ।। 8 ।।

వారు ఇలా అంటారు.. ‘ఈ జగత్తులో పరమ సత్యమనేది ఏదీ లేదు. ఏ రకమైన నైతిక నియమ ఆధారమూ లేదు. అసలు భగవంతుడు అనేవాడే లేడు. ఇదంతా స్త్రీ-పురుష సంయోగము వలననే ఉద్భవించినది, మరియు లైంగిక తృప్తి కంటే వేరే ఇతర ప్రయోజనమేమీ లేదు’ అని అంటారు.

అనైతిక ప్రవర్తన నుండి దూరంగా ఉండటానికి, రెండు పద్ధతులు ఉన్నాయి. మొదటిది సంకల్ప బలం ద్వారా అధార్మికత నుండి దూరంగా ఉండటం. రెండవది భగవంతుని భయం వల్ల పాపిష్టి పనులకు దూరంగా ఉండటం. కేవలం సంకల్ప బలం వల్ల మాత్రమే, పాపపు పనులకు దూరంగా ఉండేవారు, చాలా కొద్దిమంది మాత్రమే ఉంటారు. ఎక్కువ శాతం మంది, దండన / శిక్ష భయం వలననే, తప్పుడు పనులు చేయటానికి వెనకాడుతారు. ఆసురీ స్వభావములు కలవారు, భగవంతుని మీద విశ్వాసంతో వచ్చే ఈ యొక్క భగవత్ అజమాయిషీనీ, మరియు నియమబద్ధ ప్రవర్తననూ అంగీకరించటానికి ఒప్పుకోరు. బదులుగా, అసలు భగవంతుడు అనేవాడు లేడు, మరియు నైతిక ప్రవర్తనకు ఈ ప్రపంచంలో ఆధారం లేదన్న దృక్పథాన్నే, అవలంభిస్తారు. సంశయము లేకుండా, లేదా పరిణామాల మీద భయం లేకుండా, ఇంద్రియములను తృప్తి పరచటంలో నిమగ్నమవ్వటానికి, కొన్ని సిద్ధాంతాలు వారికి అనుకూలంగా ఉంటాయి. వివిధములైన ఇంద్రియ తృప్తులలో, లైంగిక భోగము తీవ్రమయినది. ఇది ఎందుకంటే, ఈ భౌతిక జగత్తనేది, ఆద్ధ్యాత్మిక జగత్తు యొక్క వక్రీకరించబడిన పరావర్తనం వంటిది. ఆధ్యాత్మిక జగత్తులో, ముక్తి నొందిన జీవుల యొక్క కార్యకలాపాలకూ, మరియు వారు భగవంతునితో చేసే వ్యవహారాలకూ, దివ్య ప్రేమ అనేదే మూలాధారము. భౌతిక జగత్తులో, దానియొక్క వక్ర ప్రతిబింబమైన కామమే, భౌతికంగా బద్ధులైన జీవుల మనస్సులలో ప్రధానంగా ఉంటుంది. మరీ ముఖ్యంగా, రజో గుణ ప్రభావంలో ఉన్నవారికి. అందుకే, ఆసురీ మనస్సు కలవారు, లైంగిక కార్యకలాపములే మానవ జీవన ప్రయోజనమని అనుకుంటారు.

08:48 - ఇక మన తదుపరి వీడియోలో, ఏ విధంగా మోహితులై, తాత్కాలికమైన వాటికి ఆకర్షితులమవుతామో, శ్రీ కృష్ణుడి మాటల్లో తెలుసుకుందాము..

కృష్ణం వందే జగద్గురుం!

Link: https://www.youtube.com/post/UgkxI1FrN4DFP9AiHOuYI8pwo1vzeDcjy7wx

Invincible King Durjaya and Maharshi Gauramukha

ముల్లోకాలనూ జయించిన రాజుతో యుద్ధానికి దిగిన ముని పుంగవుడెవరు?

తన వరప్రభావంతో జన్మించిన అతనిని విష్ణువు ఎందుకు సంహరించాడు?

మన పురాణాలలో కొందరు అసురులూ, రాక్షసులూ దేవుని భక్తులుగానే కనిపిస్తుంటారు. అనన్యమైన, అమోఘమైన దైవచింతన ఉన్నప్పటికీ, వారి స్వార్థపూరిత ఆలోచనలతో, ఇతరులను హింసించేటటువంటి క్రూరమైన స్వభావంతో, దైత్యులుగా నిందింపబడేవారూ ఉన్నారు. ఇక మునులలో కూడా శాంత స్వభాంతో, తమ ప్రాణాలను సైతం తృణ ప్రాయంగా వదిలేసిన వారున్నారు, అసురులను సైతం ఎదిరించి, దైవ బలంతో వారిని అంతమొందించిన వారూ ఉన్నారు. అసుర లక్షణాలు కలిగిన రాజుతో, ఒక ముని ఎందుకు యుద్ధం చేయవలసి వచ్చింది? రాజుతో యుద్ధానికి దారి తీసిన కారణాలేంటి? ముని జరిపిన యుద్ధం ఫలించిందా? వరాహపురాణంలో వివరించబడిన ఈ కథకు సంబంధించిన ఆసక్తికరమైన విషయాలు తెలియాలంటే, ఈ రోజుటి మన వీడియోను చివరిదాకా చూసి, మీ అభిప్రాయాలను కామెంట్ చేయండి..

[ ఈ వ్యాసాన్ని వీడియోగా చూడండి: https://youtu.be/tbv0awTt3E0 ]

కృతయుగంలో సుప్రతీకుడనే రాజు ఉండేవాడు. అతనికి విద్యుత్ప్రభ, కాంతిమతి అనే ఇద్దరు భార్యలున్నారు. సంతానహీనుడైన సుప్రతీకుడు, చిత్రకూట పర్వతంపై ఉన్న ఆత్రేయుడనే మునిని దర్శించి సేవించి, తనకు సంతానం కలిగేలా వరం ప్రసాదించమన్నాడు. పరాక్రమవంతుడైన పుత్రుడు జన్మిస్తాడని, సుప్రతీకుడికి వరం ఇచ్చాడు ఆత్రేయుడు. విద్యుత్ప్రభకు దుర్జయుడు, కాంతిమతికి సుద్నముడూ జన్మించారు. కాలక్రమంలో దుర్జయునికి పట్టాభిషేకం చేసిన సుప్రతీకుడు, తనభార్యలతో కలసి చిత్రకూట పర్వతారణ్యంలో తపమాచరించసాగాడు. ఎక్కువ సైన్యాన్ని సమీకరించుకున్న దుర్జయుడు, ఉత్తరదిక్కున దండయాత్రకు బయలుదేరి,  భరతవర్షం, కింపురుషవర్షం, హరివర్షం, హిరణ్మయవర్షం, కురుభద్రాశ్వమంతో పాటు, ఇంద్రలోకాన్ని కూడా జయించి, గంధమాదన పర్వతంపై విడిదిచేశాడు. అలా విశ్రాంతి పొందుతున్న సమయంలో ఇద్దరు రాక్షసులు వచ్చి, "రాజా నీపేరిట ధర్మం తప్పక, ఈ స్వర్గ లోకపాలన చేస్తాం. దయచేసి మాకు ఆ అవకాశం కలిగించు" అని అన్నారు.

వారిని స్వర్గపాలకులుగా నియమించి, దుర్జయుడు మందరపర్వతం చేరాడు. అక్కడి వనంలో విహరిస్తుండగా, ఒక చెట్టు కింద కొందరు స్త్రీలు కనిపించి, అదృశ్యమయ్యరు. వారిని వెతుకుతూ వెళ్ళిన రాజుకు, ఇద్దరు మునీశ్వరుల రూపంలో ఉన్న అసురులు కనిపించారు. వారు, "మేము విష్ణుమూర్తి చేతిలో ఓడిపోయి, తపోవనంలో జీవిస్తున్నాము. మా దివ్యదృష్టిచే నీవెవరివో తెలిసింది. మా కుమార్తెలైన సుకేసి, మిశ్రకేసిలను వివాహం చేసుకో" అని అన్నారు. వారిని దుర్జయుడు వివాహం చేసుకోగా, సుకేసికి సుప్రభుడు, మిశ్రకేశికి సుదర్మనుడు జన్మించారు. తరువాత కొంతకాలానికి మళ్ళీ దిగ్విజయయాత్రకి పూనుకున్నాడు, దుర్జయుడు. ఈసారి అష్టదిక్పాలకులను కూడా జయించి, విజయ గర్వంతో తన రాజ్యానికి తిరిగి వస్తుండగా, దారిలో అతడికి గౌరముఖుడనే మహర్షి ఆశ్రమం కనిపించింది. తన అపార సైన్యాన్ని వెలుపలే ఉంచి, దుర్జయుడు లోపలికి వెళ్ళి గౌరముఖుడికి నమస్కరించి, ఆశీర్వాదాన్ని కోరాడు.

గౌరముఖుడు రాజును గౌరవించి, అతడికీ, అతడి సైన్యానికీ అతిథ్యమిస్తానన్నాడు. దుర్జయుడు ఆశ్చర్యపోయాడు. అన్ని లక్షల మందికి, ఈ ముని ఎలా ఆహారం పెడతాడని ఆలోచించాడు. అంతలో గౌరముఖుడు స్నాన సంధ్యలు ఆచరించివస్తాని చెప్పి, అక్కడే ఉన్న గంగానది దగ్గరికు వెళ్ళాడు. గంగలో నిలిచి ఎంతో భక్తిగా నారాయణ స్తుతి చేశాడు. గౌరముఖుడి స్తుతి పూర్తికాగానే, శంఖ, చక్ర, గదాధరుడైన శ్రీహరి అక్కడ సాక్షాత్కరించాడు. వేయి సూర్యుల కాంతితో ప్రకాశిస్తున్న స్వామిని చూసి ఎంతగానో పులకించిన గౌరముఖుడు, "స్వామీ! దుర్జుయుడనే మహారాజు సైన్యసమేతంగా నా ఆశ్రమానికి వచ్చాడు. అతడికీ, అతడి సైన్యానికీ సంపూర్ణంగా భోజనం పెట్టే వరాన్నివ్వు" అని ప్రార్థించాడు. గౌరముఖుడి ప్రార్థన విన్న నారాయణుడు కరుణించి, ఆయనకొక దివ్వమణిని ప్రసాదించి, ‘ఇది నీవు కోరినవన్నీ ఇస్తుంద’ని చెప్పి, అదృశ్యమయ్యాడు.

నారాయణుడు తనకు ప్రసాదించిన మణి ప్రభావంతో, గౌరముఖుడు తన ఆశ్రమ ప్రాంగణంలో ఒక పెద్ద మహానగరాన్నీ, అందులో దాసదాసీ జనాన్నీ, కావలసిన భోజన పదార్ధాలనూ, సంకల్పించాడు. ఒక్క క్షణంలోనే అవన్నీ అక్కడ ప్రత్యక్షమయ్యాయి. దుర్జయుడూ, అతడి పరివారం, ఎంతో ఆనందంగా, ఆశ్చర్యంగా, ఆ నగరంలోకి ప్రవేశించారు. అక్కడ వారికి కావలసింది తిని, ఆనందంగా విశ్రమించారు. మర్నాడు ఉదయం అందరూ నిద్రలేచి, కాలకృత్యాలు తీర్చుకునేసరికి, నగరం, దాసదాసీజనం అంతా అదృశ్యమైపోయారు. దుర్జయుడికీ, అతడి పరివారినికీ, గౌరముఖుడి దివ్య శక్తిని చూసి అశ్చర్యం కలిగింది. అందరూ ఆయన వద్ద వీడ్కోలు తీసుకుని బయలుదేరారు. కొద్ది దూరం వచ్చాక దుర్జయుడికి ఒక దుష్ట ఆలోచన వచ్చింది. ఆ మహర్షి ఏ విధంగా తమకి ఆతిథ్యం ఇవ్వగలిగాడో తెలుసుకుని రమ్మని, పరివారాన్ని పంపాడు. వారు తిరిగి వచ్చి, శ్రీహరి అనుగ్రహంతో ఆయనొక మణిని సంపాదించాడనీ, దాని ప్రభావంతోనే తామందరికీ ఆతిథ్యం ఇవ్వగలిగాడనీ చెప్పారు.

దుర్జయుడు ఎలాగైనా గౌరముఖుడి దగ్గరున్న మణిని చేజిక్కించుకోవాలనుకున్నాడు. వెంటనే తన మంత్రిని ఆ ముని దగ్గరికి పంపాడు. దుర్జయుడి మంత్రి వెనక్కి తిరిగివచ్చి, గౌరముఖుడు మణిని ఇవ్వనన్నాడని చెప్పాడు. దుర్జయుడికి ఆగ్రహం కలిగింది. వెంటనే తన సైన్యాన్ని వెనక్కి తిప్పి, గౌరముఖుడి ఆశ్రమం మీదకి వచ్చాడు. అది చూసిన గౌరముఖుడు దివ్యమణిని చేతిలో ధరించి, మనసులో స్మరించాడు. అంతే.. ఒక్కసారిగా ఆ మణినుంచి వేలకొద్ది అస్త్రధారులైన సైన్యం ఆవిర్భంచారు. మణినుండి సుప్రభుడు, దీప్తతేజుడు, సురస్మి, శుభదర్శనుడు, సుకాంతి, సుందరుడు, సుందుడు, ప్రద్యుమ్నుడు, సుమనుడు, శుభుడు, సుశీలుడు, సుఖదుడు, శంభుడు, సుదాంతుడు, సోముడు అనేవీరులు ఉద్బవించి, యుద్ధానికి వచ్చారు. దుర్జయుని సైన్యంలో ప్రఘనుడు, విఘనుడు, సంఘశుడు, అశనిప్రభుడు, విద్యుత్ర్పభుడు, సుఘోషుడు, ఉన్మత్తాక్షుడు, భయంకరుడు, అగ్నిదంతుడు, అగ్నితేజుడు, బాహుశక్రుడు, ప్రతర్ధనుడు, విరాధుడు, భీమకర్ముడు, విప్రచిత్తి వంటి యోధులతో, యుద్ధం ఆరంభం అయింది. దుర్జయుడి సైన్యానికీ, ముని సైన్యానికీ మధ్య ఘోరంగా పోరు సాగింది.

మణి నుంచి ఆవిర్భవించిన సైన్యం చేతిలో, దుర్జయుడి సైన్యం వధించబడ్డారు. కొంత సమయం తరువాత గౌరముఖుడు యుద్ధ రంగానికి వెళ్ళి, అక్కడే కూర్చుని భక్తిగా శ్రీహరిని ధ్యానించాడు. పీతాంబరధారియై, శంఖ, చక్ర, గదాపద్మాలను ధరించిన శ్రీహరి ప్రత్యక్షమై, ఎందుకు స్మరించావని అడుగగా, గౌరముఖుడు నమస్కరించి, దుర్జయుడు చేసిన దుర్మార్గాన్నంతా ఆయనకు వివరించాడు. ఎలాగైనా ఆ దుష్ట దుర్జయుణ్ణి సంహరించమని, శ్రీహరిని కోరాడు. వెంటనే శ్రీహరి సుదర్శన చక్రాన్ని ప్రయోగించి, దుర్జయుణ్ణీ, అతడి సైన్యాన్ని భస్మీపటలం చేశాడు. ఆ విధంగా గౌరముఖుడు, శ్రీ హరి అనుగ్రహంతో కోరినవన్నీ చేయగలిగిన దివ్యశక్తిని సాధించాడు. సుప్రతీక మహారాజుకు, తనకుమారుడు దుర్జయుడు, అతడి పరివారం మొత్తం శ్రీహరి సుదర్శన చక్రం ద్వారా భస్మం చేయబడ్డారన్న విషయం తెలిసింది. ఆయనెంతో బాధపడ్డాడు. చిత్రకూటమనే పర్వతం మీద శ్రీమహావిష్ణువును దివ్యంగా స్తుతించాడు. సుప్రతీకుడు స్తుతించగానే, దేవాదిదేవుడైన శ్రీహరి దర్శనమిచ్చి, వరాన్ని కోరుకోమన్నాడు. సుప్రతీకుడు ఆనంద తన్మయత్వంతో స్వామికి నమస్కరించి, ‘ప్రభూ, నీ దివ్య దేహంలో లయమయ్యేలా వరాన్నివ్వు’ అని కోరాడు. ‘తథాస్తు’ అని శ్రీహరి అనగానే, సుప్రతీకుడు రాక్షస సంహారి అయిన ఆయనలో, సంపూర్ణంగా లీనమైపోయాడు.

అయితే, ఈ కథకూ, వశిష్ఠుడి వద్దనున్న శబల అనబడే కామధేనువు కథకూ కొంతమేర సారూప్యం ఉంది. కానీ, ఈ కథలో గౌరముఖుడు, దుర్జుయుడిని సంహరించడానికి కొన్ని కారణాలున్నాయి. రాజ్య కాంక్షతో ముల్లోకాలలో యుద్ధానికి పూనుకోవడం, ఇంద్రుడిని ఓడించడం, రాజధర్మం కావచ్చు. కానీ, స్వర్గాన్ని పాలించే హక్కు రాక్షసుల చేతికి ఇవ్వడం తప్పు. మునులను ఆదరించే గుణం ఉన్న దుర్జయుడు, గౌరముఖుడి ఆతిథ్యాన్ని చూసి ఈర్ష్య పొందాడు. అసూయాద్వేషాలనేవి, ఎంతటి వారినైనా నీచానికి దిగజార్చుతాయి. సమస్త లోకాలనూ జయించిన దుర్జయుడు, ఆ ముని దగ్గరున్న మణికోసం ఆశపడ్డాడు. నిజానికి రాజు చూడని పరివారమా, రాజ భోగమా.. కానీ, దుర్జయుడు ఒక అల్పప్రాణి అయిన ముని వద్ద అంత సంపత్తి ఉండడం చూసి, ఈర్ష్య పడ్డాడు. అందుకే దానిని సొంతం చేసుకోవాలనుకున్నాడు. చివరకు దానిని చేజిక్కించుకోవడం కోసం, మునిపై యుద్ధానికి వెళ్ళాడు. ముని ఆగ్రహం వల్ల, నారాయణుడి వర ప్రభావంతో జన్మించిన దుర్జయుడు, చివరకు నారయుణుడి చేతిలోనే తనువు చాలించాడు..

జీవితంలో దైవభక్తి మాత్రమే కాదు, ప్రతి జీవిలో దైవాన్ని చూడగలగాలి!

సర్వేజనాః సుఖినోభవంతు!

Link: https://www.youtube.com/post/Ugkx9KaV_DuvPBD9b9pJifKq1IusiexKvMPl

అత్యున్నత లక్ష్యం! దైవీ స్వభావం యొక్క ఇరవై ఆరు గుణములను శ్రీ కృష్ణుడు ఏమని వివరించాడు? భగవద్గీత Bhagavadgita

అత్యున్నత లక్ష్యం! దైవీ స్వభావం యొక్క ఇరవై ఆరు గుణములను శ్రీ కృష్ణుడు ఏమని వివరించాడు?

భగవద్గీతలో ఉన్న, 18 అధ్యాయాలూ, 18 యోగాలలో, 13 నుండి 18 వరకూ ఉన్న అధ్యాయాలను, జ్ఞాన షట్కము అంటారు. దీనిలో పదహారవ అధ్యాయం, దైవాసుర సంపద్విభాగ యోగము. ఈ రోజుటి మన వీడియోలో, దైవాసుర సంపద్విభాగ యోగములోని, 1 నుండి 4 వరకూ ఉన్న శ్లోకాలనూ, వాటి తాత్పర్యాలనూ తెలుసుకుందాము..

[ ఈ భాగాన్ని వీడియోగా చూడడానికి CLICK చెయ్యండి = https://youtu.be/XiCTrae3dQg ]

మనుష్యులలో ఉండే రెండు రకాల స్వభావాలైన దైవీ గుణాలు, మరియు ఆసురీ గుణాలను, శ్రీ కృష్ణుడిలా వివరించబోతున్నాడు.

00:50 - శ్రీ భగవానువాచ ।

అభయం సత్త్వసంశుద్ధిః జ్ఞానయోగవ్యవస్థితిః ।

దానం దమశ్చ యజ్ఞశ్చ స్వాధ్యాయస్తప ఆర్జవమ్ ।। 1 ।।

01:01 - అహింసా సత్యమక్రోధః త్యాగః శాంతిరపైశునమ్ ।

దయా భూతేష్వలోలుప్త్వం మార్దవం హ్రీరచాపలమ్ ।। 2 ।।

01:11 - తేజః క్షమా ధృతిః శౌచమద్రోహో నాతిమానితా ।

భవంతి సంపదం దైవీమభిజాతస్య భారత ।। 3 ।।

శ్రీ భగవానుడు ఇలా అంటున్నాడు: ఓ భరత వంశీయుడా, దైవీ సంపద కలవాని లక్షణములు - నిర్భయత్వము, కల్మషం లేని మనస్సు, ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానములో ధృఢసంకల్పము, దానము, ఇంద్రియ నిగ్రహము, యజ్ఞములను చేయుట, పవిత్ర గ్రంధ పఠనం, తపస్సు మరియు నిష్కాపట్యం, అహింస, సత్య సంధత, క్రోధము లేకుండుట, త్యాగము, శాంతి, ఇతరుల దోషములు వెతకకుండా ఉండుట, సర్వ ప్రాణులపట్ల దయ, దురాశ లేకుండుట, సౌమ్యత, అణకువ, మరియు నిశ్చలత్వము, బలము, క్షమాగుణము, మనఃస్థైర్యము, పరిశుభ్రత, ఎవరిపట్లా శత్రుత్వం లేకుండుట, మరియు దురభిమానం లేకుండుట.

ఇక్కడ శ్రీ కృష్ణుడు దైవీ స్వభావం యొక్క ఇరవై ఆరు గుణములను వివరిస్తున్నాడు. అత్యున్నత లక్ష్యం దిశగా వెళ్ళటానికి, మన ఆధ్యాత్మిక సాధనలో భాగంగా వీటిని మనం పెంపొందించుకోవాలి. 

నిర్భయత్వం: వర్తమాన కాలంలో మరియు భవిష్యత్తులో ఉండే కష్టాల మీద చింతన నుండి విముక్తి భావమే ఇది. దేనిమీదైనా మితిమీరిన మమకారాసక్తియే, ఈ భయాన్ని కలుగ చేస్తుంది. ధనం మీద వ్యామోహం, డబ్బులు పోతాయేమో అన్న భయాన్ని కలుగచేస్తుంది. సామాజిక కీర్తిప్రతిష్ఠల మీద మక్కువ, అపఖ్యాతి అంటే భయాన్ని కలుగచేస్తుంది. దుర్గుణములపై మక్కువ, పాపభీతిని కలుగచేస్తుంది. శారీరక సుఖాలపై ఆసక్తి, అనారోగ్యం అంటే భయాన్ని కలుగచేస్తుంది. వైరాగ్యము మరియు భగవంతునికి శరణాగతి - మన హృదయములో సర్వ భయాలనూ నిర్మూలిస్తాయి.

అంతఃకరణ శుద్ధి: ఇది ఆంతర పరిశుభ్రత. మనస్సు అనేది ఆలోచనలనూ, ఇష్టాయిష్టాలనూ, రాగద్వేషాలనూ, భావోద్వేగాలనూ పుట్టిస్తుంది, మరియు వాటిపై చింతన చేస్తుంది. ఇవి ఎప్పుడైతే నైతికంగా, మంచి దృక్పథంతో, సకారత్మకంగా మరియు ఉన్నతమైనవిగా ఉంటాయో, అప్పుడు మనస్సు పవిత్రంగా ఉన్నదనుకోవచ్చు; అవి ఎప్పుడైతే అనైతికంగా, తక్కువస్థాయిలో ఉంటాయో, అప్పుడు మనస్సు మలినమైనదిగా భావించాలి. రజో గుణము, మరియు తమోగుణములలో ఉన్న వస్తువిషయముల పట్ల అనుబంధమే, మనస్సును మలినం చేస్తుంది. అదే సమయంలో, భగవంతునితో అనుబంధము, మనస్సును శుద్ధి చేస్తుంది.

ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానములో స్థిరత్వం: ఏది మంచో ఏది చెడో మర్చిపోయినప్పుడు, మానవులు పశువుల వలె అయిపోతారు. అందుకే, శాస్త్ర ఉపదేశాల పట్ల దృఢ సంకల్పంతో ఉండటమే, ధర్మ మార్గములో పయనించటానికి మూలాధారము.

దానము: దానము అంటే మన సంపదను ఒక మంచి పనికోసం, లేదా అది అవసరమైన వారికి ఇచ్చివేయటం. నిజమైన దానం ఏమిటంటే, ఎదో ఇస్తున్నామనే గర్వముతో కాకుండా, భగవత్ సేవలో పాలుపంచుకునే అవకాశం లభించిందనే కృతజ్ఞతతో ఇవ్వటం. శారీరక సంక్షేమం కోసం చేసే భౌతికపరమైన దానం, ఇతరులకు తాత్కాలికంగా దోహద పడుతుంది. ఆత్మ స్థాయిలో చేసే ఆధ్యాత్మిక దానము, సమస్త క్లేశముల మూల కారణమైన భగవత్ విముఖత నుండి విముక్తికి దోహదపడుతుంది. అందుకే, ఇది భౌతిక దానం కంటే ఉన్నతమైనదిగా పరిగణించబడుతుంది.

ఇంద్రియ నిగ్రహణ: మనస్సును మరింత ప్రాపంచిక మోహములో పడవేయటానికి, ఇంద్రియములు ఎంత శక్తివంతమైనవో మన అందరికీ తెలుసు. అవి జీవులను తక్షణ సుఖాల కోసం ప్రేరేపిస్తాయి. కానీ, ఆధ్యాత్మిక ధర్మ మార్గంలో పయనిస్తూ, ఉన్నతమైన లక్ష్యమును సాధించటానికి, నిమ్నస్థాయి ఇంద్రియ సుఖాలను విడిచిపెట్టడం చాలా అవసరం. అందుకే, ఇంద్రియ నిగ్రహణ అనేది, భగవత్ మార్గంలో పయనించటానికి, ఒక ఆవశ్యకమైన సద్గుణము.

యజ్ఞము చేయటం: అంత ఆహ్లాదకరంగా లేకపోయినా, మన యొక్క వైదిక ధర్మాలనూ, సామాజిక విధులనూ నిర్వర్తించుట. నిజమైన యజ్ఞము అంటే, భగవంతుని ప్రీతి కోసము చేయబడినదే.

పవిత్ర గ్రంధ పఠనం: శాస్త్రములలో ఉండే ఉన్నతమైన జ్ఞానమును బుద్ధికి అందించటమనేది, దైవీ గుణము పెంపొందించుకునే ప్రక్రియలో, ఒక ముఖ్యమైన పని. ఎప్పుడైతే బుద్ధి నిజమైన జ్ఞానముచే ప్రకాశితమవుతుందో, ఆ వ్యక్తి యొక్క కార్యములు సహజంగానే పవిత్రమవుతాయి.

తపస్సు: శరీరము-మనస్సు-ఇంద్రియములు ఎటువంటివంటే, వాటిని గారాబం చేస్తే, అవి సుఖాసక్తి కలిగి ఉంటాయి. కానీ, వాటిని నిగ్రహిస్తే, అవి క్రమశిక్షణ కలిగి ఉంటాయి. అందుకే, తపస్సు అంటే, శరీర-మనోబుద్ధులను శుద్ధి చేయటానికి, స్వచ్ఛందంగా కష్టాలను స్వీకరించటం.

సరళత్వము / నిష్కపటత: మాటలలో, మరియు నడవడికలో సరళత అనేది, మనసులో అక్కరలేని గజిబిజిని తొలగిస్తుంది, మరియు ఉత్తమమైన ఆలోచనలను జనింపచేస్తుంది.

అహింస: ఇతర ప్రాణుల పురోగతికి, మనసా, వాచా, లేదా కర్మణా, ఇబ్బంది పెట్టకుండా ఉండటం.

సత్యసంధత: మన స్వార్థం కోసం నిజాలను వక్రీకరించకపోవటమే, సత్యసంధత. భగవంతుడే పరమ సత్యము. కాబట్టి, సత్యసంధత అనేది, మనలను ఆయన దిశగా తీసుకువెళుతుంది. అదే సమయంలో, అసత్యము, మనకు అనుకూలంగా ఉన్నా, అది మనలను భగవంతుని నుండి దూరముగా తీసుకు వెళుతుంది.

క్రోధము లేకుండుట: కోపమనేది, ప్రాకృతిక మనస్సు యొక్క వికారము. ఆనందాన్ని అనుభవించాలనే కోరికలకు అవరోధం కలిగినప్పుడూ, లేదా వారు అనుకున్నట్టు జరగనప్పుడూ, ఈ క్రోధము వ్యక్తమవుతుంది. వైరాగ్యం పెంచుకోవటం ద్వారా, మరియు భగవత్ సంకల్పానికి శరణాగతి చేయటం ద్వారా, ఈ క్రోధమును అధిగమించవచ్చు.

త్యాగము: ఈ భౌతిక శక్తి అంతా భగవంతుని సొత్తు, మరియు ఇది ఆయన ప్రీతి కోసమే ఉన్నది. కాబట్టి, ఈ జగత్తు యొక్క వైభవములు మన సుఖానుభూతి కోసం లేవు. అవి భగవంతుని సేవలోనే ఉపయోగించబడాలి. ఈ భావనలో స్థితమై ఉండటమే, త్యాగము.

శాంతి: సద్గుణములు పెంచుకోవాలంటే, మానసిక ప్రశాంతత అవసరం. శాంత స్వభావం అంటే, బాహ్యంగా కల్లోల పరిస్థితులు ఉన్నా, అంతర్గతంగా నిశ్చలముగా ఉండటమే.

తప్పులు వెదకకుండా ఉండటం: ఈ ప్రపంచం, మరియు దానిలో ఉన్నదంతా, మంచి-చెడు గుణముల సమ్మేళనమే. ఇతరుల దోషాల మీద దృష్టిపెడితే, మన మనస్సు మలినమవుతుంది. అదే సమయంలో, వారి మంచిగుణములపై దృష్టి పెట్టడం, శుద్ధి చేస్తుంది. తనలోని లోపాలను చూసుకుంటూ, ఇతరుల లోని మంచి గుణాలను గమనించటం, సాధు జనుల లక్షణం.

సర్వ భూతముల పట్ల దయ: వ్యక్తులు ఆధ్యాత్మికంగా ఎదిగిన కొద్దీ, వారు సహజంగానే తమ స్వార్ధం కంటే ఉన్నతంగా ఎదిగి, సమస్త ప్రాణుల పట్లా కరుణా స్వభావమును పెంచుకుంటారు. ఇతరుల కష్టాలు చూసినప్పుడు కలిగే గాఢ సానుభూతినే, దయ అంటారు.

అలోలుప్త్వం - దురాశ లేకుండుట: దురాశ అంటే, న్యాయపరంగా, శారీరక నిర్వహణకు కావలసిన దానికన్నా, పోగుచేసువాలనే వాంఛయే, దురాశ. దీనికి వశమైనవారు, తాము మరణ సమయంలో, అంతా ఇక్కడే వదిలివేయాలని తెలిసి కూడా, భారీ స్థాయిలో ఆస్తులూ, సంపదలూ ప్రోగు చేసుకుంటారు. ఇటువంటి దురాశ నుండి విముక్తి, సంతుష్టికీ మరియు ఆంతరంగిక ప్రశాంతతకూ దారితీస్తుంది.

సౌమ్యత: ఇతరుల మనస్సు కష్టపెడతామనే భావన కలగకపోవడం వలన, కొందరు మొరటుగా ప్రవర్తిస్తారు. కానీ, వ్యక్తులు ఆధ్యాత్మికంగా ఎదిగే కొద్దీ, సహజంగానే వారు ప్రవర్తనలో మొరటుతనాన్ని విడిచిపెడతారు. సౌమ్యత అంటే, మృదుత్వం అనేది ఆధ్యాత్మిక సంస్కారానికి సూచిక.

సిగ్గు - లజ్జ: శాస్త్రములు ఉపదేశించిన దానికి, లేదా సమాజానికి విరుద్ధంగా చేయటానికి, సంకోచము కలగటము. సత్పురుష స్వభావమనేది, పాపపు పనులు చేసేటప్పుడు, అపరాధ భావనను కలిగించే బలమైన అంతర్గత అంతరాత్మను ఇస్తుంది;

చపలత్వం లేకుండుట: మనము మంచి ఉద్దేశంతో ప్రారంభించవచ్చు. కానీ, మనం దురాకర్షణ, మరియు కష్టాల వలన పెడదారి పడితే, మనం ఈ ప్రయాణాన్ని పూర్తిచేయలేము. ధర్మ పథంలో విజయం అనేది, ఎన్ని అవాంతరాలు వచ్చినా, లక్ష్యం దిశగా, అచంచలమైన సంకల్పంతో పరిశ్రమిస్తేనే, సాధ్యము.

దృఢసంకల్పం: స్వచ్ఛమైన మనస్సు నుండి, మనం విలువలూ, మరియు విశ్వాసానికి అనుగుణంగా ప్రవర్తించాలన్న గాఢమైన దృఢ సంకల్పము వస్తుంది. కాబట్టి, సాధు పురుషులు వారు చేయదలుచుకున్న పనుల పట్ల చాలా శక్తినీ, మరియు పట్టుదలనూ కలిగి ఉంటారు.

క్షమాగుణము, లేదా ఓర్పు: ప్రతీకారేచ్ఛ లేకుండా, ఇతరుల తప్పిదాలను సహించే గుణమే, క్షమ. క్షమాగుణము ద్వారా వ్యక్తి, ఇతరుల వలన కలిగిన మానసిక గాయాలను మాన్పివేయగలడు. అలాచేయకపోతే, అవి మనస్సులో చికాకు కలిగించి, అశాంతిని కలుగచేయగలవు.

మనఃస్థైర్యము: మనసేంద్రియములు ప్రతికూల పరిస్థితుల వల్ల అలసిపోయినా, లక్ష్యమును సాధించుటలో ఉన్న మనో బలమూ, మరియు స్థైర్యమే ఇది. సాధిస్తామనే ఆశ ఏమాత్రం లేకపోయినా, నిరంతరం ప్రయత్నిస్తూనే ఉన్న వారే, ఈ ప్రపంచంలో గొప్పగొప్ప విజయాలు సాధించారు.

పరిశుభ్రత: ఇది అంతర్గత, మరియు బాహ్యమైన స్వచ్ఛతను సూచిస్తుంది. సాధు పురుషులు, బాహ్యమైన శుభ్రతను కోరుకుంటారు. ఎందుకంటే, అది అంతర్గత స్వచ్ఛతకి అనుకూలంగా ఉంటుంది.

ఎవరిపట్ల కూడా శత్రుత్వం లేకుండుట: ఇతరుల పట్ల శత్రుత్వం కలిగి ఉండటం, మన మనస్సునే విషపూరితం చేస్తుంది. ఇది ఆధ్యాత్మిక పురోగతికి అవరోధంగా ఉంటుంది. వారు కూడా మనలాంటి వారే, అందరిలోనూ భగవంతుడు ఉంటాడన్న భావనను పెంపొందించు కోవటం ద్వారా, ఇతరుల పట్ల శత్రుత్వ భావన నిర్మూలించబడుతుంది.

దురభిమానం లేకుండుట: ఆత్మ-స్తుతి, గొప్పలు చెప్పుకోవటం, ఆడంబర ప్రదర్శన మొదలైనవన్నీ, గర్వము వలన జనిస్తాయి. సాధు జనులు గర్వ పడటానికి, వారిలో వారికి ఏమీ కనిపించదు. అదే సమయంలో, వారిలో ఉన్న సద్గుణములకు, వారు భగవతునిపట్ల కృతజ్ఞతతో ఉంటారు. ఆ విధంగా వారు సొంత-గొప్పలకు దూరంగా ఉంటారు.

11:51 - దంభో దర్పోఽభిమానశ్చ క్రోధః పారుష్యమేవ చ ।

అజ్ఞానం చాభిజాతస్య పార్థ సంపదమాసురీమ్ ।। 4 ।।

ఓ పార్థా, దంభము, దురహంకారము, గర్వము, క్రోధము, మొరటుతనము, మరియు అజ్ఞానము అనేవి, ఆసురీ స్వభావముగల వారి గుణములు.

శ్రీ కృష్ణుడు ఇప్పుడు, ఆసురీ స్వభావము కలవారి ఆరు లక్షణములను వివరిస్తున్నాడు. వారు - కపటులు, అంటే, బాహ్యముగా ఎదో ఇతరుల మెప్పు కోసం సాధువులాగా ప్రవర్తించినా, వారికి అంతర్గతంగా దానికి సరిపోయే సంస్కారం ఉండదు. అది అంతర్గతంగా మలినమైనదే అయినా, బయటకు మాత్రం స్వచ్ఛమైన దానిగా కనిపిస్తుంది. ఆసురీ స్వభావముగల జనుల ప్రవర్తన, ఇతరుల పట్ల గర్వంతో, మరియు అమర్యాదతో ఉంటుంది. తమ యొక్క సంపద, విద్య, అందము, హోదా వంటి శారీరక సంపత్తి, మరియు పదవులను చూసుకుని గర్వ పడతారు. వారికి మనస్సు మీద నియంత్రణ లేక, వారి దురాశ, మరియు వాంఛలు తీరనప్పుడు, వారికి కోపము వస్తుంటుంది. వారు క్రూరముగా, మరియు మొరటుగా ప్రవర్తిస్తూ ఉంటారు; తమ వ్యవహారములలో ఇతరులకు కలిగే ఇబ్బంది / కష్టాలను పట్టించుకోరు. వారికి ఆధ్యాత్మిక విషయముల పట్ల ఏమాత్రం అవగాహన ఉండదు. అలాగే, పాపిష్టి పనులను కూడా, ధార్మికమైనవే అని అనుకుంటారు.

13:15 - ఇక మన తదుపరి వీడియోలో, ఆసురీ గణాల పూర్తి వివరణను, శ్రీ కృష్ణుడి మాటలలో తెలుసుకుందాము..

కృష్ణం వందే జగద్గురుం!

Link: https://www.youtube.com/post/UgkxOy0YzlekW7eqCSyW82MVX_-A7GonDLbS

కపట సన్యాసి - మహారాజు! ప్రతీ ఒక్కరూ తెలుసుకోవలసిన కథ! Greed Is The Blindfold That Blocks Your Mind!

కపట సన్యాసి - మహారాజు! ప్రతీ ఒక్కరూ తెలుసుకోవలసిన కథ!

రావణుని జన్మకు కారణం, ఆ లక్ష మంది విప్రుల శాపమా?

సమస్త భూమండలానికీ ఎలిక అయిన కైకయ రాజు ప్రతాపభానుడు, సద్గుణ సంపన్నుడూ, గొప్పయోధుడు. అతని ప్రియ సోదరుడైన అరిమర్దనుడు మహా బలశాలి, వీరుడు. ప్రతాపభానుని మంత్రి ధర్మరుచి. అతడు నీతిజ్ఞుడు, బుద్ధిమంతుడు. తన దిగ్విజయ యాత్రలో, ఆ రాజు సప్తద్వీపాలనూ జయించి, సమస్త భూమండలానికీ ఏకైకచక్రవర్తి అయ్యాడు. మంత్రి అయిన ధర్మరుచి ప్రభావమువలన, ఆ రాజు గురువులనూ, దేవతలనూ, సాధు సజ్జనులనూ, పితరులనూ, భూసురులనూ, భక్తి విశ్వాసాలతో సేవించేవాడు. రాజ ధర్మాలను వేదోక్తంగా పాటిస్తూ, నిత్యం అనేక దాన ధర్మాలు చేసేవాడు. పురాణేతిహాసాలను భక్తి శ్రద్ధలతో వినేవాడు. ఎన్నో బావులూ, చెఱువులూ, ఉద్యానవనాలూ, దేవతా మందిరాలూ కట్టించి, ప్రజా రంజకంగా రాజ్యపాలన చేశాడు. వనాలలో ఆశ్రమాలను నిర్మించుకున్న మహర్షులు, తమ తపశ్శక్తిలో ఆరవ భాగం రాజులకు ధార పోస్తారు. ఆ శక్తితో రాజులు ధర్మబద్ధంగా రాజ్యపాలన చేస్తుంటారు. అందుకే, లోకహితులైన మహర్షులను క్రూరమృగాలనుండి కాపాడటం, రాజుల విధి. మునుల కార్యార్థం అడవికి వెళ్ళిన  మహారాజు, ఒక కపట సన్యాసి వలన ఏ విధంగా శాపగ్రస్థుడయ్యాడో.. తన వంశ నాశనానికి తానే కారకుడెలా అయ్యోడో.. ఈ రోజుటి మన వీడియోలో తెలుసుకుందాము..

[ ఈ వ్యాసాన్ని వీడియోగా చూడండి: https://youtu.be/jfv49Xw_l8w ]

ఒకసారి ప్రతాపభానుడు, శాస్త్రప్రకారం చంపదగిన మృగాలను వేటాడటానికి, వింధ్యారణ్యానికి వెళ్ళాడు. ఆ సుందరారణ్యంలో ఒక పెద్ద అడవి పందిని చూసి, దాని వెంటబడ్డాడు రాజు. ఎంత ప్రయత్నించినా, ఆ అడవిపంది అతనికి చిక్కలేదు. చాలా దూరం పరుగెత్తి, ప్రవేశించటానికి దుర్గమమైన ఘనారణ్యంలోకి వెళ్ళిపోయింది, ఆ వరాహం. ధీరుడైన ప్రతాపభానుడు తన ప్రయత్నాన్ని మానక, ఆ దట్టమైన అడివిలోకి ఏకాకిగా ప్రవేశించాడు. చివరికి ఆ వరాహం ఒక గుహలోకి దూరింది. గుహలోకి వెళ్ళడానికి వీలులేక, నిరాశతో ప్రతాపభానుడు వెనుకకు మరలాడు. కానీ, ఆ ఘోరారణ్యంలో దారితప్పి, తిరిగి తిరిగి బాగా అలసిపోయి, ఒకచోట సొమ్మసిల్లి పడిపోయాడు. కొంతసేపటికి తేరుకుని, నిర్మానుష్యమైన అడవిలో ఒక ఆశ్రమాన్ని కనుగొన్నాడు. ఆ ఆశ్రమం ఒక కపటసన్యాసిది. ఆ కపట వేషధారి పూర్వం ప్రతాపభానునిచే యుద్ధంలో ఓడిపోయి, పారిపోయిన శత్రురాజు. హృదయంలో ప్రతాపభానునిపై ద్వేషాన్ని నింపుకుని, ఆ అడవిలో ఉంటున్నాడు. ప్రతాపభానుని చూడగానే, అతనిని గుర్తుపట్టాడు. కానీ, అలసిపోయి ఉన్న ప్రతాపభానుడు, వాడిని గుర్తించలేదు. దాహంతో బాధపడుతున్న రాజుకు, ఒక సరోవరం చూపించాడు. అతడు సరోవరంలో స్నానంచేసి, శుచి అయ్యి, నీరు త్రాగాడు. ప్రతాపభానుని ఆశ్రమంలోకి ఆహ్వానించాడు, ఆ కుహనాసన్యాసి.

“నాయనా! నీవెవరు? ప్రాణాలకు తెగించి ఈ ఘోరారణ్యంలోకి ఎందుకు వచ్చావు?” అని ఏమీ ఎరుగానివాడిలా అడిగాడు కపటసన్యాసి. రాజనీతి తెలిసిన ప్రతాపభానుడు జాగ్రత్తగా, ఇలా సమాధానమిచ్చాడు.. “ఓ మహాత్మా! మీ సహాయానికి కృతజ్ఞుడను. నేను ప్రతాపభానుడనే రాజు యొక్క మంత్రిని. వేటకై వచ్చి, తప్పిపోయాను. మీ దర్శన భాగ్యం కలగటం, నా అదృష్టము”. అందుకా కపాటసన్యాసి, “ఓ సజ్జనుడా! బాగా చీకటి పడింది. నీ రాజ్యం ఇక్కడికి డెబ్భై యోజనాలుంటుంది. కాబట్టి, నీవు ఈ రాత్రికి నా ఆశ్రమంలో విశ్రాంతి తీసుకుని, రేపు వెళ్ళు” అని చెప్పాడు. సన్యాసి దయాగుణాన్ని ఎన్నో విధాల పొగడి, ఆ రాత్రికి అక్కడే ఉండటానికి నిశ్చయించుకున్నాడు రాజు. మాయమాటలతో రాజు తనను నమ్మేలాచేసి, ఈర్షాగ్నితో కాలిపోతున్న ఆ కపటసన్యాసి, నిర్మలుడైన ప్రతాపభానుడు అర్థించటం వలన, తన వృత్తాంతాన్ని ఇలా చెప్పసాగాడు. “నేనిక్కడ చాలా కాలంగా ఉంటున్నాను. ఇంతవరకూ నా దగ్గరకు ఎవరూ రాలేదు. నా గురించి నేనెవరికీ చెప్పుకోలేదు. లోపప్రతిష్ఠ తపస్సును దగ్ధంచేసే అగ్నివంటిది కదా! అందుకే ప్రపంచానికి దూరంగా ఉంటున్నాను. శ్రీహరితో తప్ప, నాకింకెవ్వరితోనూ పనిలేదు”. వైరాగ్యబుద్ధి కలిగి, శ్రీహరిభక్తుడని తెలియగానే, ప్రతాపభానుడికి ఆ బకధ్యాని మీద గౌరవం పెరిగింది.

ప్రతాపభానుడు పూర్తిగా తన వశుడయ్యాడని తెలుసుకుని, “పుత్రా! నా పేరు ఏకతనుడు. సృష్టి ప్రారంభంలో నేను జన్మించాను. తరువాత మరొక దేహం దాల్చలేదు. అందుకే నన్ను ఏకతనుడంటారు”. ఆశ్చర్యంగా వింటున్న ప్రతాపభానుడికి, కపటసన్యాసి ఎన్నో ప్రాచీనగాథలూ, పురాణేతిహాసాలూ, సృష్టి, స్థితి, లయములను గూర్చిన వింత వింత కథలెన్నో చెప్పాడు. జ్ఞానవైరాగ్యాల మీద వ్యాఖ్యానాలిచ్చాడు. ఇవన్నీ విని పరవశుడైన రాజు, “స్వామీ! నేను ప్రతాపభానుడను” అని వాస్తవాన్ని చెప్పాడు. “రాజా! గురుకృపవల్ల నాకు అంతా తెలుసు. మీ తండ్రి పేరు సత్యకేతువు. నీ రాజనీతిని మెచ్చుకుంటున్నాను. తెలియని వాడికి వివరాలు చెబితే, రాజ్యానికే అపాయమని తెలిసి, నువ్వు ఇందాక నీ పేరు చెప్పలేదు. నేనెంతో ప్రసన్నుడనైనాను. నీకొక వరమిస్తాను కోరుకో” అని అన్నాడు, ఆ కపటసన్యాసి. సద్గుణ సంపన్నుడైన ప్రతాపభానుడు, దురాశ అనే హాలాహలముచే బాధింపబడుతూ, ఇలా కోరాడు.. “ఓ దయాసాగరా! నా శరీరం జరామరణదుఃఖ రహితమవ్వాలి. యుద్ధంలో నన్నెవరూ జయించ కూడదు. భూమిపై నూరుకల్పములు నా ఏకచ్ఛత్రాధిపత్యం నిలిచి ఉండాలి”.

ధర్మరుచి ప్రభావం వలన, తాను చేసే కర్మ అంతా శ్రీహరికి అర్పించి, “సర్వం కృష్ణార్పణమ్” అని భావించే ప్రతాపభానుడు, ఆ సూక్తిలోని ఆంతర్యాన్ని అర్థంచేసుకోలేకపోయాడు. రాజు ఎదుట ఉన్నది నిజమైన సన్యాసి అయితే, ఆ కోరిక విని.. “ఈ శరీరము శాశ్వతము కాదు. ఎందుకు దీనిమీద ఇంత మక్కువ? భగవద్భక్తి ఒక్కటే శాశ్వతము. శ్రీహరిని శరణు వేడు” అని హితవు చెప్పేవాడు. కానీ, కపటి అవ్వడంచేత ఆ సన్యాసి, “తథాస్తు. నిన్ను సర్వప్రాణులనుండీ కాపాడతాను. నా ప్రభావం వల్ల, యముడు కూడా నీ దగ్గరకు రాలేడు. కానీ, ఒక్క విప్రశాపం నుండి మాత్రం నేను నిన్ను రక్షించలేను” అని అన్నాడు. “గురోత్తమా! విప్రులను ప్రసన్నము చేసుకునే ఉపాయము, దయతో నాకు సెలవీయ్యండి” అని ప్రార్థించాడు రాజు. “సరే.. కానీ, నీవీ విషయము చాలా రహస్యముగా ఉంచాలి. నన్ను కలుసుకున్నట్టు ఎవరితోనైనా చెపితే, నీకు బహుదుఃఖాలు కలుగుతాయి. నీ మంచి కోరి చెపుతున్నాను. మూడవకంటికి ఈ విషయం తెలిసిందా, నీవు నశిస్తావు” అని అన్నాడు సన్యాసి.

“గురువర్యా! త్రిమూర్తులు కోపగించినా, గురువు రక్షిస్తాడు. కానీ, గురువే కోపగిస్తే, ఇక రక్షించేవారెవరూ ఉండరు. మీ ఆజ్ఞను అతిక్రమించను. ఆజ్ఞ ఇవ్వండి శిరసావహిస్తాను” అని అన్నాడు ప్రతాపభానుడు. అప్పుడు ఆ బకధ్యాని, “విప్రులను స్వాధీనపరచుకోవటానికి అనేక మార్గాలున్నాయి. నీకు అన్నిటికన్నా సులభమార్గం చెబుతాను విను. ఒక సంవత్సరం పాటు, ప్రతిరోజూ లక్షమంది ఉత్తములైన విప్రులను కుటుంబసహితంగా అహ్వానించు. నేను నా తపశ్శక్తితో మీ పురోహితుని వేషముదాల్చి, వారికి భోజనం వండిపెడతాను. ఇప్పుడు నీవు విశ్రాంతి తీసుకో. నా తపశ్శక్తితో నిన్ను నీ అంతఃపురానికి చేరుస్తాను. సరిగ్గా మూడు రోజుల తరువాత నీ పురోహితుని రూపంలో నీకు దర్శనమిస్తాను. అన్ని ఏర్పాట్లూ చేసివుంచు” అని అన్నాడు. రాజు ఎంతో సంతోషించి, బాగా అలసిపోయి ఉన్నందువలన, గాఢనిద్ర పోయాడు. ఇంతలో కపటసన్యాసి స్నేహితుడైన కాలకేతుడనే రాక్షసుడు వచ్చాడు. వాడే వరాహవేషము దాల్చి, ప్రతాపభానుని దారిమరల్చాడు. స్త్రీలనూ, సజ్జనులనూ, దేవతలనూ హింసిస్తున్న కాలకేతుడి నూర్గురు కుమారులనూ, పదిమంది సోదరులనూ యుద్ధంలో చంపి, దుష్టసంహారం చేశాడు, ప్రతాపభానుడు. అది మనస్సులో పెట్టుకుని, అతనిపై ద్వేషం పెంచుకున్నాడు కాలకేతువు. కపటసన్యాసీ, కాలకేతువూ కలిసి నాటకమాడి, ప్రతాపభానుని నాశనం చేయదలచారు.

కాలకేతుడు తన మాయతో ప్రతాపభానుని అంతఃపురానికి చేర్చి, పురోహితుణ్ణి ఒక గుహలో బంధించి, తానే పురోహితునిగా కామరూపం ధరించాడు. తరువాత రోజు ప్రతాపభానుడు నిద్రమేల్కొని, తాను అంతఃపురంలో ఉన్న విషయం గ్రహించి, ఆ కపటసన్యాసి శక్తికి ఆశ్చర్యపోయాడు. మూడు రోజులు క్షణమొక యుగంగా గడిపాడు. శ్రీహరి ధ్యానం వదిలి, ప్రతిక్షణం ఆ కుహనా సన్యాసి పాదాలనే ధ్యానించసాగాడు. అనుకున్న ప్రకారం, లక్షమంది ఉత్తమ విప్రులను ఆహ్వానించాడు ప్రతాపభానుడు. ఆ కుహనా పురోహితుడు తన మాయచేత, లెక్కలేనన్ని వ్యంజనములూ, నాలుగురకాలైన వంటలనూ, పాకశాస్త్రాన్ని అనుసరించి, షడ్రసోపేతంగా సిద్ధంచేశాడు. కానీ, వాటిలో అనేక జంతువుల మాంసములేకాక, బ్రాహ్మణులమాంసము కూడా కలిపి వడ్డించాడు. భోజనానికి విప్రులు సిద్ధమవుతుండగా, కాలకేతుడు ఆకాశవాణిని సృష్టించి, “ఓ విప్రోత్తములారా! ఈ భోజనం హానికరము. దీనిలో జంతు, విప్ర మాంసమున్నది. దీనిని భుజించ వద్దు” అని పలికించాడు. ఆకాశవాణి మాటలు వినగానే, ఆ లక్షమంది విప్రులూ, “ఓ క్షత్రియాధమా! మమ్ము సపరివారముగా భ్రష్టులను చేయదలచావు. నీవు కుటుంబ సహితంగా రాక్షసుడవై జన్మించు. ఒక్క సంవత్సరంలో నీవు నీవంశంతో సహా నశిస్తావు. మీకు తిలోదకాలిచ్చెడివారు కూడా ఉండరు” అని ఘోరశాపాన్నిచ్చారు. తమయుక్తి సఫలమైనదని, కాలకేతుడూ, కపటసన్యాసీ సంతోషించారు. కపటసన్యాసి శత్రురాజులందరినీ కూడబెట్టుకుని, ప్రతాపభానునిపై దండెత్తి వచ్చాడు. వీరుడైన రాజూ, అతని సోదరుడు అరిమర్దనుడూ, చాలా కాలం వారితో యుద్ధం చేశారు. చివరికి ఒక సంవత్సరం తరువాత, తన వంశముతో సహా ప్రతాపభానుడు నశించిపోయాడు. కొంత కాలం తరువాత, వారందరూ రాక్షసులై జన్మించారు.

కొన్ని గ్రంథాల ప్రకారం ఈ ప్రతాపభానుడే రావణునిగా, అరిమర్దనుడే కుంభకర్ణునిగా, ధర్మరుచే విభీషణునిగా జన్మించినట్లు, వివరించబడి ఉంది. ప్రతాపభానుని జీవతం మనకు సూచించే విషయం ఏమిటంటే, మానవుడికి ఆశ ఉండవచ్చు కానీ, దురాశ పనికిరాదు. “అతి సర్వత్ర వర్జయేత్” అంటే ఏ విషయంలోనూ అతి ఉండకుడదని అర్ధం. సమస్త భూమండలానికీ ఏకచ్ఛత్రాధిపతి అయికూడా, ప్రతాపభానుడు కపట సన్యాసిని అడగరాని వరంకోరి, చివరకు నాశనమయ్యాడు. మన శాస్త్రాలలో గురువును ఎలా వెతకాలో వివరించారు. ఎంతో అన్వేషించి, ఉత్తముడైన వానిని గురువుగా స్వీకరించాలి. ప్రతాపభానుడు తన దురాశ వలన, ఒక్క రాత్రి పరిచయంతోనే కపటిని గురువుగా స్వీకరించాడు. బహిర్శత్రువులైనా, అంతర్శత్రువులైనా.. కామ క్రోధాదులు హాని చేయకమానవు. కాబట్టి, ఎల్లప్పుడూ అప్రమత్తులమై ఉండాలి. ప్రతాపభానుడు, శత్రువులైన కాలకేతు, కపటసన్యాసులను గమనించక, వారిచేత మోసగించబడినాడు. దురాశ రాజు కళ్ళను మూసివేసింది.

దురాశ దు:ఖానికి చేటనే నానుడి, యుగాలు మారినా, ప్రతి మానవుడి జీవితానికీ ముఖ్య ధర్మ సూత్రం.

Link: https://www.youtube.com/post/UgkxT2pPwdK8-k_MzqvESRnmjd_JF0bX5Q-K