Audi9 – Telugu Mythology & Temple History Stories | Voice of Maheedhar (Planet Leaf), Shadow Madhu Babu Audiobooks, Facts Hive Youtube Channels. Here I bring you Bhagavad Gita in Telugu, Stories of Mahabharata, Ramayana, Science behind Sanatana Dharma, Hinduism, Interesting and Unknown Facts and Mysteries in Telugu, and Writer Madhu babu's Shadow, Folklore, Fantasy Fiction Novels as Audiobooks / Podcasts. Watch interesting videos Every Day in the original Voice of Maheedhar and Sudha..
మరణించిన వారి నోటిలో బంగారం ఎందుకు పెడతారు? గరుడ పురాణం చెబుతున్న అద్భుత రహస్యం!
హిందూ సంప్రదాయంలో జననం నుంచి మరణం వరకు ప్రతి ఆచారానికి ఒక లోతైన ఆధ్యాత్మిక అర్థం ఉంటుంది. ముఖ్యంగా మరణానంతరం అంత్యక్రియల సమయంలో మృతదేహం నోటిలో కొద్దిగా బంగారం, తులసి దళం, గంగాజలం ఉంచడం మనం చూస్తూనే ఉంటాం. ఇది కేవలం ఒక ఆచారం మాత్రమే కాదు, దీని వెనుక గరుడ పురాణంలో పేర్కొన్న ఒక గొప్ప శాస్త్రం దాగి ఉంది.
శరీరాన్ని విడిచిపెట్టి అదృశ్య లోకాల వైపు పయనిస్తున్న ఆత్మకు ఈ పవిత్ర వస్తువులు ఏ విధంగా రక్షణ కల్పిస్తాయో ఇప్పుడు తెలుసుకుందాం.
ఆత్మకు మార్గనిర్దేశం చేసే 3 దైవిక సాధనాలు:
బంగారం (ఆధ్యాత్మిక శుద్ధి): బంగారాన్ని సాక్షాత్తూ అగ్ని దేవుని స్వరూపంగా, అత్యంత పవిత్రమైన లోహంగా భావిస్తారు. మరణించిన వారి నోటిలో బంగారాన్ని ఉంచడం ద్వారా ఆత్మకు ఆధ్యాత్మిక శుద్ధి కలుగుతుందని నమ్మకం. పరలోక ప్రయాణంలో ఇది ఆత్మకు దారి చూపే మార్గదర్శిగా, ఒక దైవిక కవచంలా పనిచేస్తుందని పురాణాలు చెబుతున్నాయి.
గంగాజలం (పాప విక్షాళన): భువిపై ప్రవహించే అమృతంగా గంగానదికి హిందూ ధర్మంలో అత్యున్నత స్థానం ఉంది. మరణానంతరం నోటిలో గంగాజలం పడటం వల్ల, జీవించి ఉన్నప్పుడు తెలిసీ తెలియక చేసిన పాపాలన్నీ నశించిపోతాయని విశ్వాసం. దీనివల్ల ఆత్మ దేహాన్ని ఎలాంటి ఆటంకం లేకుండా సులభంగా విడిచిపెడుతుంది.
తులసి దళం (వైకుంఠ ప్రాప్తి): తులసి సాక్షాత్తూ శ్రీ మహాలక్ష్మి స్వరూపం మరియు శ్రీ మహావిష్ణువుకు అత్యంత ప్రీతిపాత్రమైనది. నోటిలో తులసి ఆకు ఉంచడం వల్ల ఆత్మ యమధర్మరాజు పాశం నుంచి విముక్తి పొందుతుందని గరుడ పురాణం స్పష్టం చేస్తోంది. దీని స్పర్శతో ఆత్మకు నేరుగా వైకుంఠ ప్రాప్తి కలుగుతుందని పెద్దల ప్రగాఢ విశ్వాసం.
ఆధ్యాత్మికతతో పాటు మానసిక సాంత్వన:
ఈ ఆచారాలు పద్ధతి ప్రకారం నిర్వహించడం వల్ల, మరణించిన వారి కుటుంబ సభ్యులకు ఒక రకమైన మానసిక ప్రశాంతత లభిస్తుంది. తమ ఆత్మీయులకు చివరి మజిలీలో తాము చేయగలిగిన అత్యుత్తమ వీడ్కోలు మరియు పవిత్ర సేవ ఇదేనన్న భావన వారికి ఊరటనిస్తుంది.
వేల ఏళ్లుగా వస్తున్న ఈ సంప్రదాయాలు కేవలం మూఢనమ్మకాలు కావు. మరణాన్ని కూడా గౌరవించే మన సనాతన ధర్మ సంస్కృతికి, వారసత్వ సంపదకు ఇవి సజీవ సాక్ష్యాలు!
ఆత్మల పునర్జన్మ - పితృ లోకం నుండి మాతృ గర్భం దాకా...! సృష్టి రహస్యం: పితృలోకం నుండి మాతృగర్భం దాకా...! గరుడ పురాణం x క్వాంటం జీవశాస్త్రం! How Souls Navigate Pitru Loka to Enter New Wombs (Garuda Purana x Quantum Biology)
మరణం... ప్రతి మనిషి భయపడే పచ్చి నిజం. ఊపిరి ఆగిపోగానే అంతా అయిపోయిందని అనుకుంటాం. కానీ, మన సనాతన ధర్మంలో గరుడ పురాణం చెబుతున్నది వేరు. మరణం అనేది ముగింపు కాదు... అదొక అద్భుతమైన ప్రయాణానికి ఆరంభం మాత్రమే!
ఈ రోజు మనం మాట్లాడుకోబోయే విషయం మీ ఆలోచనా విధానాన్ని ఖచ్చితంగా మారుస్తుంది. ఒక జీవి చనిపోయిన తర్వాత, ఆత్మ పితృ లోకానికి వెళుతుందని మనకు తెలుసు. కానీ, ఆ ఆత్మ మళ్లీ భూమి మీదకు రావడానికి, ఒక నిర్దిష్టమైన తల్లి గర్భాన్ని ఎలా ఎంచుకుంటుంది? కొన్ని కోట్ల మంది తల్లులు ఉండగా, సరిగ్గా ఆ గర్భంలోనే ఎందుకు ప్రవేశిస్తుంది?
మన ప్రాచీన గ్రంథాలలో కనిపించే ఖగోళ శాస్త్రం మరియు గణిత శాస్త్రం ఎంత ఖచ్చితమైనవో మనకు తెలుసు. అదే విధమైన ఖచ్చితత్వం, ఒక ఆత్మ కొత్త దేహాన్ని ఎంచుకునే ప్రక్రియలో కూడా ఉందంటే మీరు నమ్ముతారా? అవును, ఆకాశంలోని గ్రహాల కదలికలను లెక్కించినంత పక్కాగా, పితృ లోకం నుండి వచ్చే ఆత్మలు తమ తదుపరి జన్మను ఒక మ్యాథమెటికల్ ప్రిసిషన్ (Mathematical precision) తో డిజైన్ చేసుకుంటాయి. ఇది కేవలం ఒక యాదృచ్ఛిక సంఘటన కాదు... అదొక అత్యంత సంక్లిష్టమైన 'కాస్మిక్ అల్గారిథం' (Cosmic Algorithm).
ఇది కేవలం ఒక పురాణ కథ కాదు... ఇందులో దాగి ఉన్న 'క్వాంటం బయోలాజికల్ ఫ్రేమ్‌వర్క్' (Quantum Biological Framework) మరియు 'ఎపిజెనెటిక్స్' (Epigenetics) గురించి తెలిస్తే మీరు ఆశ్చర్యపోతారు. కర్మ అనేది ఒక అదృశ్య శక్తి కాదు... అదొక జెనెటిక్ బార్‌కోడ్ (Genetic Barcode)! ఈ రోజు మన చానెల్ లో ఈ అంతుచిక్కని రహస్యాన్ని డీకోడ్ చేద్దాం.
వీడియోను చివరిదాకా చూసి మీ అభిప్రాయాలను కామెంట్స్ ద్వారా తెలియజేస్తారని ఆశిస్తున్నాను..
భౌతిక శరీరం పంచభూతాల్లో కలిసిపోయిన తర్వాత మిగిలేది 'సూక్ష్మ శరీరం' (Subtle Body). గరుడ పురాణం దీనిని 'లింగ శరీరం' అని పిలుస్తుంది. మోడరన్ క్వాంటం ఫిజిక్స్ దీనిని 'క్వాంటం ఇన్ఫర్మేషన్' (Quantum Information) అంటోంది.
సైన్స్ ప్రకారం ఎనర్జీని సృష్టించలేము, నాశనం చేయలేము (Energy can neither be created nor destroyed). మీ ఆలోచనలు, మీ కోరికలు, మీరు చేసిన పాప పుణ్యాలు అన్నీ ఒక ఎలక్ట్రోమాగ్నెటిక్ ఫ్రీక్వెన్సీ (Electromagnetic frequency) రూపంలో ఈ సూక్ష్మ శరీరంలో స్టోర్ అయి ఉంటాయి.
ఒక కంప్యూటర్ లో హార్డ్ వేర్ పాడైపోయినా, అందులో ఉన్న డేటా క్లౌడ్ (Cloud) లో ఎలా సేవ్ అవుతుందో... భౌతిక శరీరం చనిపోగానే, మన కర్మల డేటా అంతా ఈ సూక్ష్మ శరీరంలోకి ట్రాన్స్ఫర్ అవుతుంది. ఈ సూక్ష్మ శరీరమే పితృ లోకానికి ప్రయాణిస్తుంది.
మనం పితృ లోకం అనగానే ఆకాశంలో ఎక్కడో ఉన్న ఒక ప్రదేశం అని అనుకుంటాం. కానీ అడ్వాన్స్‌డ్ ఆస్ట్రోఫిజిక్స్, మరియు వేదాల ప్రకారం... పితృ లోకం అనేది ఒక డైమెన్షన్ (Dimension), ఒక ఫ్రీక్వెన్సీ డొమైన్.
గరుడ పురాణం ప్రకారం, ఆత్మ తన కర్మలను బట్టి ఒక నిర్దిష్టమైన ఫ్రీక్వెన్సీకి ట్యూన్ అవుతుంది. దీన్నే మనం 'కర్మ ఫ్రీక్వెన్సీ' అందాం. పితృ లోకంలో ఆత్మ విశ్రాంతి తీసుకుంటుంది. అంటే, తన గత జన్మల డేటాను ప్రాసెస్ చేసుకుంటుంది.
ఎప్పుడైతే భూమి మీద ఒక జంట (తల్లిదండ్రులు) కలయిక జరుగుతుందో, వారి DNA మరియు వారి మానసిక స్థితి ఒక ఫ్రీక్వెన్సీని రిలీజ్ చేస్తుంది. పితృ లోకంలో ఉన్న ఏ ఆత్మ యొక్క కర్మ ఫ్రీక్వెన్సీ, ఈ భూమి మీద ఉన్న జంట ఫ్రీక్వెన్సీతో 'రెజొనేట్' (Resonate) అవుతుందో... ఆ ఆత్మ ఆ గర్భం వైపు ఆకర్షించబడుతుంది. దీనినే సైన్స్ లో 'క్వాంటం ఎంటాంగిల్‌మెంట్' (Quantum Entanglement) అంటారు!
ఇప్పుడు మీకొక పెద్ద సందేహం రావచ్చు. పితృ లోకం నుండి భూమి మీదకు వచ్చేటప్పుడు, ఆత్మకు దారి చూపేది ఏమిటి? ఆకాశంలో అదృశ్యంగా ఉన్న ఆత్మకు, కరెక్ట్ గా ఆ తల్లిదండ్రులే ఎక్కడ ఉన్నారో ఎలా తెలుస్తుంది? ఇక్కడే గరుడ పురాణం మరియు ఉపనిషత్తులు 'ఋణానుబంధం' (Rinanubandha) అనే అద్భుతమైన కాన్సెప్ట్ గురించి చెబుతున్నాయి.
క్వాంటం ఫిజిక్స్ పరిభాషలో చెప్పాలంటే, ఋణానుబంధం అనేది ఒక 'క్వాంటం మాగ్నెటిక్ పుల్', (Quantum Magnetic Pull) లేదా కాస్మిక్ GPS లాంటిది. గత జన్మలలో మనం ఎవరికైతే రుణపడి ఉన్నామో, ఎవరితో అయితే మన కర్మ అకౌంట్స్ బ్యాలెన్స్ చేసుకోవాలో... ఆ వ్యక్తుల యొక్క బయో-మాగ్నెటిక్ ఫీల్డ్ (Bio-magnetic field), పితృ లోకంలో ఉన్న ఆత్మను ఒక పవర్‌ఫుల్ సూదంటురాయిలా తన వైపుకు లాగుతుంది. దానికి దూరంతో సంబంధం లేదు.
అయితే, ఆత్మ నేరుగా వచ్చి తల్లి గర్భంలో పడిపోదు. ఛాందోగ్య ఉపనిషత్తు ఈ ఆస్ట్రల్ ట్రావెల్ (Astral Travel) రూట్ ను చాలా స్పష్టంగా వివరించింది. పితృ లోకం నుండి ఆత్మ తొలుత మేఘాల ద్వారా వర్షపు బిందువుగా భూమిని చేరుతుంది. ఆ వర్షం ద్వారా పండిన ధాన్యం లేదా మొక్కల్లోకి ఆ ఆత్మ యొక్క క్వాంటం ఇన్ఫర్మేషన్ ట్రాన్స్ఫర్ అవుతుంది. ప్రతి బియ్యపు గింజపై దానిని తినేవాడి పేరు రాసిపెట్టి ఉంటుందని మనవారు ఊరికే అనలేదు..
దీన్ని మోడరన్ క్వాంటం బయోలాజికల్ ఫ్రేమ్‌వర్క్ తో పోల్చి చూస్తే మైండ్ బ్లాక్ అవుతుంది! ఒక మనిషి తినే ఆహారంలోని అణువులు (Atoms), కేవలం భౌతికమైనవి కావు. అవి ఇన్ఫర్మేషన్ క్యారియర్స్ (Information Carriers). ఆ ఆహారాన్ని తండ్రి స్వీకరించినప్పుడు, అందులో ఉన్న ఆత్మ యొక్క ఫ్రీక్వెన్సీ అతని DNA లోకి ఎంటర్ అయ్యి, అక్కడి నుండి తల్లి గర్భంలోకి ప్రవేశిస్తుంది. అంటే ఒక ఆత్మ, వర్షం మరియు ఆహారం అనే భౌతిక మాధ్యమాల ద్వారా ఇన్ఫర్మేషన్‌గా మారి ట్రావెల్ చేస్తుంది. ఎంత అద్భుతమైన సైన్స్ కదా ఇది!
ఇక్కడే అసలైన సైన్స్ దాగి ఉంది. 'ఎపిజెనెటిక్స్' (Epigenetics) అనే మోడరన్ జెనెటిక్ సైన్స్ ఏం చెబుతోందంటే... మన DNA అనేది కేవలం ఒక హార్డ్ వేర్ మాత్రమే. దానిని కంట్రోల్ చేసే సాఫ్ట్ వేర్ మన ఎమోషన్స్ మరియు మన పూర్వీకుల మెమొరీస్.
గరుడ పురాణంలో చెప్పినట్లుగా, జీవుడు తల్లి గర్భంలో పడగానే తన కర్మలను బట్టి తన శరీరాన్ని డిజైన్ చేసుకుంటాడు. అంటే, తల్లిదండ్రుల ద్వారా వచ్చే DNA ను బేస్ చేసుకుని, ఆత్మ తన గత జన్మల కర్మల (Karmic Barcodes) ద్వారా ఎపిజెనెటిక్ మార్కర్లను యాక్టివేట్ చేస్తుంది.
అందుకే ఒకే తల్లిదండ్రులకు పుట్టిన ఇద్దరు పిల్లలు పూర్తిగా భిన్నమైన లక్షణాలతో, వేరు వేరు రాతలతో ఉంటారు. ఎందుకంటే, వాళ్ళిద్దరికీ వచ్చింది ఒకే DNA అయినా... ఆ DNA ను ఆపరేట్ చేస్తున్న ఆత్మల కర్మ ఫ్రీక్వెన్సీ వేరు! ఇదంతా ఒక ప్రిసైస్ సైంటిఫిక్ రీకాలిబ్రేషన్ (Precise scientific recalibration).
గరుడ పురాణం సర్గ ఖండం లో, గర్భ ప్రవేశం గురించి ఒక అద్భుతమైన ప్రాసెస్ వివరించబడింది. తండ్రి యొక్క 'శుక్రం', తల్లి యొక్క 'శోణితం' కలిసినప్పుడు... ఆణువుల కలయిక జరుగుతుంది. సరిగ్గా అదే సమయంలో, కర్మ ఫ్రీక్వెన్సీ మ్యాచ్ అయిన ఆత్మ, ఆ పిండంలోకి ప్రవేశిస్తుంది.
ఏడో నెల వచ్చేసరికి, ఆ శిశువుకి పూర్తి స్పృహ (Consciousness) వస్తుంది. ఆ సమయంలో ఆ జీవుడికి తన గత జన్మలన్నీ గుర్తుకు వస్తాయి. తాను ఎందుకు ఈ జన్మ తీసుకుంటున్నాడో, ఈ గర్భాన్ని ఎందుకు ఎంచుకున్నాడో అర్థమవుతుంది. అప్పుడు ఆ జీవుడు, 'నన్ను ఈ మాయలో పడనీయకు తండ్రీ' అని భగవంతుడిని ప్రార్థిస్తాడు. కానీ బయటకు రాగానే, ఈ భూమి యొక్క మాయా శక్తి (Illusion) వల్ల అదంతా మరచి పోతాడు.
ఈ మొత్తం ప్రాసెస్ ను మనం సైంటిఫిక్ గా చూస్తే... ఒక కాస్మిక్ ఎనర్జీ, ఒక బయోలాజికల్ ఫ్రేమ్ వర్క్ లోకి ఎలా డౌన్లోడ్ అవుతుందో అర్థం అవుతుంది.
సో ఫ్రెండ్స్... పునర్జన్మ అనేది ఏదో కల్పిత కథ కాదు. అదొక లాజికల్, సైంటిఫిక్ అండ్ క్వాంటం ప్రాసెస్. మీరు ఎవరికడుపున పుట్టారో అది కాకతాళీయంగా జరిగింది కాదు. మీ కర్మలు, మీ ఫ్రీక్వెన్సీ... మీ తల్లిదండ్రుల ఫ్రీక్వెన్సీతో మ్యాచ్ అయినందుకే మీరు అక్కడ జన్మించారు.
మనం చేసే ప్రతి పని, మాట్లాడే ప్రతి మాట ఒక ఫ్రీక్వెన్సీని క్రియేట్ చేస్తుంది. ఆ ఫ్రీక్వెన్సీ మన DNA ని మారుస్తుంది. అదే మన తర్వాతి జన్మను డిసైడ్ చేస్తుంది. అందుకే సనాతన ధర్మం, కర్మను సరి చేసుకోమని చెబుతుంది.
ఈ అద్భుతమైన సైన్స్ గురించి మీరేమనుకుంటున్నారు? కింద కామెంట్స్ లో చెప్పండి. ఈ వీడియో మీకు నచ్చితే కచ్చితంగా లైక్ చేయండి, మరియు మన సనాతన ధర్మం యొక్క ఈ నిజమైన సైన్స్ అందరికీ తెలిసేలా షేర్ చేయండి. అవకాశమున్న వారు వీడియోని హైప్ చేస్తారని ఆశిస్తున్నాను. ఇలాంటి మరిన్ని మిస్టీరియస్ అండ్ సైంటిఫిక్ వీడియోల కోసం మన ఛానల్ ని సబ్స్క్రైబ్ చేసుకోండి. మరో అద్భుతమైన టాపిక్ తో మళ్లీ కలుద్దాం...
గరుడ పురాణం ప్రకారం మరణానికి ముందు మనకు అందే సంకేతాలు!
మరణానికి ముందు మనకు భగవంతుడు ఏర్పాటు చేసిన ఆ సంకేతాలు ఏమిటి?
Garuda Puranam: Terrifying Signs Before Death!
మరణం... ఈ సృష్టిలో పుట్టిన ప్రతి జీవికీ ఖచ్చితంగా ఎదురయ్యే ఒకే ఒక్క సత్యం. "నేను ఎప్పటికీ బ్రతికే ఉంటాను" అని విర్రవీగే చక్రవర్తుల నుంచి, పూరి గుడిసెలో బ్రతికే సామాన్యుడి దాకా... ఎవరైనా కాలం తీరాక, ఆ మృత్యుదేవత ఒడిలోకి చేరాల్సిందే. భగవద్గీతలో శ్రీకృష్ణ పరమాత్మ చెప్పినట్లు, "జాతస్య హి ధ్రువో మృత్యుః ధ్రువం జన్మ మృతస్య చ".. అంటే, పుట్టిన వాడికి మరణం తథ్యం, మరణించిన వాడు మళ్ళీ జన్మించకా తప్పదు. ఇదే సృష్టి ధర్మం. మానవ కల్పిత మతాలవారు ఏం చెప్పుకున్నా, ఇది మాత్రమే సత్యం..
కానీ... మరణం ఎప్పుడు వస్తుంది? ఎలా వస్తుంది? ఆఖరి శ్వాస విడిచే ముందు మనిషికి ఏమవుతుంది - వంటి ప్రశ్నలు, మానవాళిని వేలాది సంవత్సరాలుగా వెంటాడుతూనే ఉన్నాయి. మోడరన్ సైన్స్ నేటికీ మరణం తర్వాత ఏమవుతుందనే దానికి కచ్చితమైన సమాధానం చెప్పలేకపోతోంది. కానీ, మన సనాతన ధర్మంలో... సాక్షాత్తూ ఆ శ్రీ మహా విష్ణువు, తన వాహనమైన గరుత్మంతుడికి, ఈ మృత్యు రహస్యాలను పూసగుచ్చినట్లు వివరించాడు. అదే "గరుడ పురాణం".
ఈరోజు, మనం గరుడ పురాణం, శివ పురాణం మరియు ఇతర ప్రాచీన గ్రంథాల ఆధారంగా... మరణం రాకముందు మనిషికి కనిపించే ఆశ్చర్యకరమైన, భయంకరమైన సంకేతాలు ఏమిటో.., మన సనాతన ధర్మం మరణాన్ని ఎలా అర్థం చేసుకుందో వివరంగా తెలుసుకుందాం. వీడియో పూర్తయ్యేసరికి మీ ఆలోచనా విధానం పూర్తిగా మారిపోవడం ఖాయం.
వీడియోను చివరిదాకా చూసి మీ అభిప్రాయాలను కామెంట్స్ ద్వారా తెలియజేస్తారని ఆశిస్తున్నాను..
గరుడ పురాణంలోని 'ప్రేత ఖండం'లో పాపపుణ్యాలు, నరక లోకాలు, ఆత్మ ప్రయాణం గురించి అద్భుతమైన వర్ణన ఉంది. వీటిలో చాలావరకు మనం మన గత వీడియోలలో తెలుసుకున్నాము. చూడనివారికోసం ఆ వీడియోల Playlist ను పొందుపరుస్తున్నాను. ఒకసారి పక్షిరాజైన గరుత్మంతుడు శ్రీ మహావిష్ణువును ఇలా అడిగాడు: "స్వామీ! మనిషి ఆయుష్షు తీరిపోయిందని తెలుసుకోవడం ఎలా? యమదూతలు వచ్చే ముందు మనిషికి ఎలాంటి ముందస్తు సూచనలు అందుతాయి?"
అప్పుడు శ్రీహరి నవ్వి, "ఓ గరుడా! చెట్టు మీద పండిన పండు రాలిపోయే ముందు ఎలాగైతే రంగు మారుతుందో, ప్రాణం పోయే ముందు ఈ భౌతిక శరీరంలో కూడా ఎన్నో మార్పులు వస్తాయి. ప్రకృతి ఆ మనిషికి సూచనలు పంపుతుంది. కానీ మాయలో పడిన మనిషి వాటిని గుర్తించలేడు" అని సమాధానమిచ్చాడు.
సనాతన ధర్మం ప్రకారం, మన శరీరం కేవలం ఒక వస్త్రం లాంటిది. "వాసాంసి జీర్ణాని యథా విహాయ" - పాత బట్టలు వదిలేసి కొత్త బట్టలు వేసుకున్నట్లు, ఆత్మ పాత శరీరాన్ని వదిలి కొత్త శరీరంలోకి ప్రవేశిస్తుంది. కానీ ఆ శరీరాన్ని వదిలే ప్రక్రియ ఒక్కసారిగా జరగదు. మరణానికి ఆరు నెలల ముందు నుంచే ఈ ప్రక్రియ మొదలవుతుంది. ఆ సంకేతాలు ఏమిటో ఇప్పుడు ఒక్కొక్కటిగా చూద్దాం.
ఆరు నెలల ముందు కనిపించే సూచనలు.. ప్రాచీన గ్రంథాలైన శివ పురాణం, వ్యాస మహాభారతం మరియు గరుడ పురాణం ప్రకారం, మృత్యువు సమీపిస్తున్న వ్యక్తికి ఆరు నెలల ముందు నుంచే కొన్ని వింత అనుభవాలు ఎదురవుతాయి. వీటినే "అరిష్ట లక్షణాలు" అంటారు.
•మొదటి సంకేతం, నీడ కనిపించకపోవడం: మనిషి తన ప్రతిబింబాన్ని నీటిలో, నూనెలో, లేదా అద్దంలో చూసుకున్నప్పుడు తన తల భాగం కనిపించదు. లేదా ప్రతిబింబం ఛిద్రంగా, అంటే వికృతంగా కనిపిస్తుంది. దీని అర్థం, ఆత్మకీ, శరీరానికీ మధ్య ఉన్న సూక్ష్మ బంధం తెగిపోవడం మొదలైందని సంకేతం.
•రెండవ సంకేతం, నాదం వినపడకపోవడం: మనం రెండు చేతులతో చెవులను గట్టిగా మూసుకుంటే... లోపల 'హుమ్మ్మ్' అనే ఒక శబ్దం వినిపిస్తుంది. దాన్నే 'ప్రణవ నాదం' లేదా 'అనాహత నాదం' అంటారు. మృత్యువు దగ్గర పడుతున్న కొద్దీ, మనిషికి ఆ నాదం వినపడటం ఆగిపోతుంది. లోపల ప్రాణవాయువు క్షీణిస్తోందనడానికి ఇది మొదటి భౌతిక సంకేతం.
•మూడవ సంకేతం, ముక్కు చివర కనిపించకపోవడం: ఒక వ్యక్తి రెండు కళ్ళతో తన ముక్కు చివరను తాను చూడలేకపోతే, అతని ప్రాణం త్వరలో గాలిలో కలవబోతోందని, గరుడ పురాణం చెబుతోంది. సైంటిఫిక్‌గా చూసుకున్నా, నరాల బలహీనత, కంటి చూపు క్షీణించడం మరణానికి ముందు జరిగే పరిణామాలే.
నెల రోజుల ముందు వచ్చే సంకేతాలు.. కాలం గడుస్తున్న కొద్దీ మృత్యువు ముంచుకొస్తుంది. మరణానికి కచ్చితంగా నెల రోజుల ముందు, శరీరంలో, పంచేంద్రియాలలో తీవ్రమైన మార్పులు వస్తాయి.
•నాల్గవ సంకేతం, రంగుల మార్పు: సూర్యుడు, చంద్రుడు, లేదా ఆకాశం ఎర్రగా లేదా నల్లగా కనిపిస్తాయి. పగటిపూట నక్షత్రాలు కనిపించినట్లు భ్రమ పడతారు. సైన్స్ పరంగా కంటిలోని రెటీనా మరియు బ్రెయిన్ మధ్య ఉన్న సంబంధం తెగిపోవడాన్ని ఇది సూచిస్తుంది.
•ఐదవ సంకేతం, వాసనలు తెలియకపోవడం: ఆరిపోయిన దీపం వాసన, లేదా ఇంట్లో పూజకు వాడే ధూపం వాసన అకస్మాత్తుగా శవాల వాసనలా అనిపిస్తుంది. లేదా వాసన చూసే శక్తే పూర్తిగా నశించిపోతుంది. పంచభూతాల్లో ఒకటైన 'పృథ్వి' తాలూకు గుణమైన వాసనను గ్రహించే శక్తిని, ఆత్మ వదిలేస్తోందని సనాతన ధర్మం వివరిస్తోంది.
•ఆరవ సంకేతం, కలలు: ఇది చాలా భయంకరమైనది. కలలో ఆ వ్యక్తి దట్టమైన అడవిలో ఒంటరిగా నడుస్తున్నట్లు, గాడిద, ఒంటె లేదా పంది పైన కూర్చుని దక్షిణ దిశగా ప్రయాణిస్తున్నట్లు కలలు వస్తాయి. దక్షిణ దిశ యమధర్మరాజుకు ప్రతీక. యమలోకం వైపు తన ప్రయాణం మొదలైందని సబ్-కాన్షియస్ మైండ్ (అంతర్మనస్సు) ఇచ్చే సంకేతాలు ఇవి.
చివరి క్షణాలు - ప్రాణం పోయే సమయం.. సమయం దగ్గరపడింది. ఆఖరి రోజు... చివరి ఘడియలు. ఇక్కడే గరుడ పురాణం, మనిషి పడే మానసిక సంఘర్షణను అత్యంత స్పష్టంగా కళ్లకు కట్టినట్లు వర్ణించింది.
•ఏడవ సంకేతం, యమదూతల రాక: మరణించే సమయానికి, వ్యక్తి చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం కనపడదు. కేవలం ఆకాశం వైపు చూస్తూ ఉంటారు. పాపాలు ఎక్కువగా చేసిన వారికి, ఇద్దరు భయంకరమైన యమదూతలు కనిపిస్తారు. వారిని చూసి భయంతో ఆ వ్యక్తికి నోట మాట రాదు, గొంతు ఎండిపోతుంది.
•ఎనిమిదవ సంకేతం, కళ్ళు, నోరూ తెరచుకోవడం: శరీరం చల్లబడిపోతుంది. ప్రాణం బ్రహ్మరంధ్రం గుండా కానీ, కళ్ళు, చెవులు లేదా నోటి గుండా కానీ బయటకు వెళ్ళడానికి ప్రయత్నిస్తుంది. పుణ్యాత్ములకు ప్రాణం పై నుండి వెళితే, పాపాత్ములకు ప్రాణం క్రింది మార్గాల గుండా వెళుతుందని పురాణాలు చెబుతున్నాయి.
•తొమ్మిదవ సంకేతం, గత జన్మల లేక ఈ జన్మ స్మృతులు: దీన్నే ఆధునిక శాస్త్రం "Life Review" అంటుంది. చనిపోయే ముందు ఒక్క సెకనులో తాను ఈ జీవితంలో చేసిన మంచి, చెడు మొత్తం ఒక సినిమా రీల్ లాగా కళ్ల ముందు తిరుగుతుంది. ఎవరికైతే అన్యాయం చేశాడో వాళ్ళ ముఖాలు గుర్తొస్తాయి. పశ్చాత్తాపం కలుగుతుంది, కానీ అప్పటికే కాలం చేయిదాటిపోయి ఉంటుంది.
మరణం అంటే ముగింపు కాదు... ఒక కొత్త ప్రయాణానికి నాంది. అందుకే సనాతన ధర్మంలో మరణాన్ని ఒక అశుభంగా కాకుండా, ఆత్మకు జరిగే ఒక సంస్కారంగా చూస్తారు.
గరుడ పురాణం భౌతిక సంకేతాలు చెబితే, మన ఉపనిషత్తులు మరణం వెనుక ఉన్న 'మెకానిజం'ను ఎంతో సైంటిఫిక్ గా వివరించాయి.
బృహదారణ్యక ఉపనిషత్తు మరణాన్ని ఒక అద్భుతమైన ఉదాహరణతో చెప్పింది. 'ఒక రాజు తన ప్రయాణానికి ముందు తన సైన్యాన్నంతా ఎలాగైతే తన చుట్టూ సమీకరించుకుంటాడో... అలాగే ఆత్మ శరీరాన్ని వదిలే ముందు, కన్ను, చెవి, ముక్కు వంటి అన్ని ఇంద్రియాలలోని శక్తిని తనలోకి లాగేసుకుంటుంది.' అందుకే చనిపోయే ముందు మనిషికి మాట పడిపోతుంది, కళ్ళు పైకి తేలుతాయి. ఆఖరున గుండె ఆగుతుంది. ప్రాణం శరీరంలోని నాడీ వ్యవస్థ ద్వారా ప్రయాణించి, కర్మల ఆధారంగా కంటి ద్వారా లేదా బ్రహ్మరంధ్రం ద్వారా బయటకు వెళ్తుంది.
నచికేతుడు అనే చిన్న బాలుడు, సాక్షాత్తు యమధర్మరాజు ఇంటికి వెళ్లి మరణం తర్వాత ఏముందని అడిగిన గ్రంథమే కఠోపనిషత్తు. యముడు చెబుతాడు... 'ఓ నచికేతా, మరణం అనేది అజ్ఞానులకు మాత్రమే ముగింపు. ఆత్మకు పుట్టుక, మరణం లేవు. శరీరం రథం, ఆత్మ రథసారథి.' 20వ శతాబ్దంలో 'Law of Conservation of Energy' ఏం చెప్పిందో తెలుసా? Energy can neither be created nor destroyed; it can only be transferred from one form to another. మన వేదాలు చెప్పిన 'ఆత్మ' అనే ఎనర్జీ కూడా అంతే.
చనిపోయే వ్యక్తిని మంచం మీది నుంచి క్రింద దర్భలు పరిచి ఎందుకు పడుకోబెడతారో తెలుసా? భూమికి ఆకర్షణ శక్తి ఉంటుంది. శరీరం పంచభూతాల్లో కలవడానికి సిద్ధంగా ఉన్నప్పుడు, ఆ దేహం మళ్ళీ భూమాత ఒడిలోకి చేరాలి. దర్భలు నెగటివ్ ఎనర్జీని అడ్డుకుని, ఆత్మకు ప్రశాంతతను ఇస్తాయి.
నోట్లో తులసి తీర్థం పోయడం వెనుక సైన్స్ కూడా ఉంది. తులసిలో ఉన్న యాంటీ-ఆక్సిడెంట్స్ మరియు ప్రాణశక్తి, ప్రాణం వదిలేటప్పుడు వచ్చే ఆయాసాన్నీ, గొంతులో కఫం అడ్డుపడటాన్నీ (Death Rattle) తగ్గిస్తాయి. ఆఖరి క్షణంలో భగవంతుని నామం వినడం వల్ల, ఆత్మకు మోక్ష మార్గం దొరుకుతుందని, భగవద్గీతలో సాక్షాత్తూ కృష్ణ పరమాత్మ చెప్పాడు: "అంతకాలే చ మామేవ స్మరన్ ముక్త్వా కలేవరం..." - ఆఖరి శ్వాసలో నన్ను (పరమాత్మను) ఎవరు స్మరిస్తారో, వారు నన్నే చేరుకుంటారు. దీనికి ఉదాహరణ, శ్రీమద్భాగవతంలో అజామిళుడి కథ..
జీవితాంతం పాపాలు చేసిన అజామిళుడు, మరణ శయ్యపై యమదూతలను చూసి భయపడి, తన కొడుకైన 'నారాయణ' ను పిలుస్తాడు. ఆ భగవంతుని నామం ఉచ్చరించడం వల్ల విష్ణుదూతలు వచ్చి అతన్ని కాపాడతారు. దీని వెనుక ఉన్న సైన్స్ ఏంటి? చనిపోయే ముందు మెదడులోని 'Pineal Gland' అత్యధిక మోతాదులో 'DMT అనబడే Dimethyltryptamine' అనే కెమికల్ ను రిలీజ్ చేస్తుంది. ఇది మనిషికి కాలం, స్థలం (Time & Space) లేని ఒక డైమెన్షన్ ను చూపిస్తుంది. ఆ సమయంలో మన సబ్-కాన్షియస్ మైండ్ లో అత్యంత బలంగా నాటుకున్న విషయాలే మనకు కనిపిస్తాయి. దేవుడ్ని నమ్మితే కాంతి కనిపిస్తుంది, భయాలు ఉంటే రాక్షసులు కనిపిస్తారు. దీనినే మన పురాణాలు యమదూతలు, విష్ణుదూతలు అని వర్ణించాయి.
ప్రపంచంలోని అత్యంత ప్రాచీన గ్రంథం, 'ఋగ్వేదం'. ఋగ్వేదంలోని 10వ మండలం, (Mandala 10, Sukta 16) అంత్యక్రియల (Funeral rites) గురించి మాట్లాడుతుంది. మృతదేహాన్ని అగ్నికి ఆహుతి చేస్తూ, అగ్ని దేవుడిని ఇలా ప్రార్థిస్తారు..'ఓ అగ్నీ! ఈ శరీరాన్ని పూర్తిగా కాల్చవద్దు, ఇతనిలోని ఆత్మను పితృదేవతల లోకానికి సురక్షితంగా చేర్చు. ఇతని కన్ను సూర్యుడిలో కలవనివ్వు, ప్రాణం గాలిలో కలవనివ్వు, శరీరం పంచభూతాల్లో కలవనివ్వు.'
నేడు సైన్స్ కూడా మనిషి శరీరం కార్బన్, క్యాల్షియం, ఐరన్ లాంటి స్టార్ డస్ట్ (Stardust) తోనే తయారైందనీ, చనిపోయాక మళ్లీ భూమిలోనే కలుస్తుందనీ చెబుతోంది. ఛాందోగ్య ఉపనిషత్తు (Chandogya Upanishad) ప్రకారం, ఒక మనిషి చనిపోయాక ఆత్మ 'సూక్ష్మ శరీరం' (Subtle body) రూపంలో ప్రయాణిస్తుంది."
"డాక్టర్ శామ్ పార్నియా చేసిన 'AWARE (AWAreness during REsuscitation)' స్టడీలో, గుండె ఆగిపోయి బ్రెయిన్ డెడ్ అయిన వ్యక్తులు కూడా, తమ శరీరం బయట ఉండి, డాక్టర్లు ఏం మాట్లాడుకుంటున్నారో వినగలిగారు (Out-of-Body Experience). ఉపనిషత్తులు చెప్పిన 'సూక్ష్మ శరీరం' కాన్సెప్ట్ కు ఇంతకంటే గొప్ప సైంటిఫిక్ నిదర్శనం ఏం కావాలి?
ఆత్మ దేహాన్ని వదిలిన తర్వాత ఆ ఇంటి ముందు వెలిగించే దీపం ఆత్మకు దారి చూపే కాంతి. వారు చేసే దానధర్మాలూ, పిండ ప్రదానం, అన్నీ కూడా ఆ ఆత్మ వైతరిణీ నదిని దాటి యమలోకానికి చేరుకోవడానికి చేసే సహాయాలే.
మిత్రులారా... ఇదంతా విన్నాక మీకు అర్థమయ్యే ఉంటుంది. గరుడ పురాణం మరణాన్ని చూసి భయపడమని చెప్పలేదు... కర్మ సిద్ధాంతాన్ని గుర్తుచేసి, బ్రతికి ఉన్నప్పుడు ధర్మంగా ఎలా బ్రతకాలో నేర్పించింది. భగవద్గీత శరీరం అనేది కేవలం ఒక చొక్కా లాంటిదని, పాత చొక్కా తీసేసి ఆత్మ కొత్త చొక్కా వేసుకుంటుందని ధైర్యం చెప్పింది. ఉపనిషత్తులు ఆత్మజ్ఞానాన్ని అందించాయి.
మరణానికి ముందు వచ్చే సంకేతాలు మనల్ని భయపెట్టడానికి కాదు, మన ప్రయాణానికి మనల్ని సిద్ధం చేయడానికి ప్రకృతి ఇస్తున్న ఒక సమయం (Notice Period). మనం చేయాల్సింది ఒకటే... మనల్ని ఎవరైనా బాధపెడితే క్షమించడం, ఇతరులకు సాయం చేయడం, సనాతన ధర్మం చెప్పినట్టు నిస్వార్థంగా కర్మలు ఆచరించడం. అలా బ్రతికిన రోజు, మరణం ఒక భయం కాదు... అది ఆత్మకు ఒక అద్భుతమైన పండుగ అవుతుంది.
ఈ భూమి మీద మనం ఉండేది కొన్నాళ్ళే. ఈ తాత్కాలికమైన దేహం కోసం, అంతులేని కోరికల కోసం, మనం పడే ఆరాటం, చేసే మోసాలు, పెంచుకునే ద్వేషాలు... చితి మంటల్లో ఆఖరి శ్వాసతో కాలిపోయేవరకే! మన వెంట వచ్చేది మనం సంపాదించిన ఆస్తులు కావు, బ్యాంకు బ్యాలెన్స్ లు కావు... మనం చేసిన కర్మ, మనం నలుగురికి చేసిన సహాయం మాత్రమే.
ఒకరిని మోసం చేసి సంపాదించిన వంద కోట్ల కన్నా, నిజాయితీగా సంపాదించి కడుపు నిండా తిన్న ఒక్క ముద్దే, ఆఖరి ఘడియలలో నీకు ప్రశాంతతను ఇస్తుంది. మరణాన్ని చూసి భయపడటం మానేసి, జీవితాన్ని ధర్మబద్ధంగా బ్రతకడం నేర్చుకుందాం. ఎవరి మరణం ఎప్పుడు, ఎలా రాసిపెట్టి ఉందో, ఆ పరమశివుడికే ఎరుక. మనం చేయగలిగిందల్లా... ఉన్నన్ని రోజులు ధర్మంగా బ్రతకడమే!
ఈ సుదీర్ఘమైన వీడియో మీకు ఒక కొత్త కోణాన్ని పరిచయం చేసిందనీ, మన ప్రాచీన గ్రంథాల్లో దాగి ఉన్న ఒక అద్భుతమైన సత్యాన్ని మీరు తెలుసుకున్నారనీ ఆశిస్తున్నాను. ఇంకో ఆసక్తికరమైన, ఆలోచింపజేసే ఆధ్యాత్మిక రహస్యంతో మళ్ళీ మీ ముందుకు వస్తాను.
ఈ వీడియో మీకు నచ్చితే, మీ కుటుంబ సభ్యులతో, మిత్రులతో తప్పక షేర్ చేయండి. మన సనాతన ధర్మం గొప్పదనాన్ని అందరికీ తెలియజేయండి. మన ఛానల్ ను సబ్స్క్రైబ్ చేసుకోవడం మర్చిపోకండి.
"లోకా సమస్తా సుఖినో భవంతు... ఓం శాంతి శాంతి శాంతిః"
మరణం తరువాత ఆత్మ ప్రయాణం వెనుక ఉన్న రహస్యం! The Secret Link Between Karma & Garuda Purana - The Inevitability of Karma
మనం చేసే చిన్న చిన్న తప్పులకు కూడా లెక్క ఉంటుందా? 'కర్మ' అనేది కేవలం ఒక పదం మాత్రమేనా లేక అది మన తలరాతను రాసే ఒక అదృశ్య శక్తా? ఈ విషయాలు మీరెప్పుడైనా ఆలోచించారా?
మన సనాతన ధర్మంలో 'గరుడ పురాణం' గురించి వినగానే చాలామందికి ఒక రకమైన వణుకు పుడుతుంది. దాన్ని ఇంట్లో పెట్టుకోకూడదని, చదవకూడదని కొందరు అంటారు. ఎందుకు? అసలు గరుడ పురాణంలో ఏముంది? కేవలం నరక శిక్షలేనా? నూనెలో వేయించడం, కత్తులతో నరకడం... ఇవేనా? కాదు! గరుడ పురాణం అనేది 'కర్మ సిద్ధాంతానికి' ఒక ఆచరణాత్మక మార్గదర్శి, అంటే ప్రాక్టికల్ గైడ్.
ఈ రోజుటి మన వీడియోలో... గరుడ పురాణం మరియు కర్మ సిద్ధాంతం మధ్య ఉన్న ఆశ్చర్యకరమైన సంబంధం ఏంటి? బ్రతికున్నప్పుడు మనం చేసే పనులు, చనిపోయాక మన ఆత్మ ప్రయాణాన్ని ఎలా నిర్ణయిస్తాయి? అనే రహస్యాలను పురాతన గ్రంథాల ఆధారంగా తెలుసుకుందాం. ఈ నిజాలు మీ జీవితాన్ని మార్చేయవచ్చు. వీడియోను చివరిదాకా చూసి మీ అభిప్రాయాలను కామెంట్స్ ద్వారా తెలియజేస్తారని ఆశిస్తున్నాను..
మనం గరుడ పురాణంలోకి వెళ్లే ముందు, అసలు దాని పునాది అయిన 'కర్మ సిద్ధాంతం' గురించి స్పష్టంగా తెలుసుకోవాలి. చాలామంది అనుకుంటుంటారు.. 'నేను ఎవరికీ అన్యాయం చేయలేదు, మరి నాకెందుకు ఈ కష్టాలు వస్తున్నాయి?' అని. ముందుగా, అసలు కర్మ సిద్ధాంతం అంటే ఏంటి...? Newton's Third Law మనందరికీ తెలుసిందే - 'Every action has an equal and opposite reaction'. మన మహర్షులు దీనినే కొన్ని వేల సంవత్సరాల క్రితం, మూడు రకాల కర్మల ద్వారా చెప్పారు. దీన్ని శ్రద్ధగా వినండి, ఇది అర్థమైతే జీవితంలో సగం కన్ఫ్యూజన్ పోతుంది.
సంచిత కర్మలు: ఇవి మన గత జన్మలలో మనం సంపాదించుకున్నవి. ఇది మన 'ఫిక్స్డ్ డిపాజిట్' (Fixed Deposit) లాంటిది. గత అనేక జన్మల్లో మనం చేసిన పాపపుణ్యాల మొత్తం రాశి ఇది.
ప్రారబ్ధ కర్మలు: ఇవి ఈ జన్మలో మనం అనుభవించాల్సినవి. సంచిత కర్మల డిపాజిట్ లోంచి ఈ జన్మ కోసం మనం విత్ డ్రా (Withdraw) చేసిన మొత్తం. అంటే, ఈ శరీరం, ఈ తల్లిదండ్రులు, ఈ బంధాలు, ఈ కష్టసుఖాలు... ఇవన్నీ ప్రారబ్ధమే. విల్లు నుండి వదిలిన బాణం లాంటిది ఇది. ఒక్కసారి వదిలాక వెనక్కి తీసుకోలేము. అనుభవించాల్సిందే.
ఆగామి కర్మలు: ఇది చాలా ముఖ్యం. మన చేతిలో ఉన్న ఆయుధం ఇది. ఇప్పుడు మనం చేసే పనుల ద్వారా భవిష్యత్తు కోసం పోగుచేసుకునే కర్మలివి.
గరుడ పురాణం ప్రధానంగా ఫోకస్ చేసేది 'ఆగామి కర్మల' మీదే. అంటే, 'జరిగిపోయిన దాన్ని నువ్వు మార్చలేవు... కానీ ఇప్పుడు చేసే పని ద్వారా నీ రేపటి ప్రయాణాన్ని నువ్వు మార్చుకోవచ్చు' అని శ్రీమహావిష్ణువు గరుడుడికి తెలియజేశాడు.
న్యూటన్ సూత్రం భౌతిక ప్రపంచానికి ఎంత నిజమో, ఆధ్యాత్మిక ప్రపంచానికి కర్మ సిద్ధాంతం అంత నిజం.
ధనాని భూమౌ, పశవశ్చ గోష్ఠే , నారీ గృహ ద్వారి, జన:శ్మశానే |
దేహాశ్చితాయాం, పర లోక మార్గే కర్మానుగ: గచ్ఛతి జీవ ఏకః ||
మనం సంపాదించిన ధనం భూమి మీదే ఉండిపోతుంది, పశువులు (సంపద) కొట్టంలోనే ఉండిపోతాయి. భార్య ఇంటి గుమ్మం వరకే వస్తుంది, బంధువులు స్మశానం వరకే వస్తారు. శరీరం చితి మీద కాలిపోతుంది. కానీ... పరలోక మార్గంలో ఆ జీవుడి వెంట వచ్చేది కేవలం తాను చేసుకున్న కర్మ మాత్రమే. ఈ శ్లోకం జీవితం క్షణికమైనదని, అశాశ్వతమైన వస్తువులపై మోజు పెట్టుకోకుండా, ధర్మ మార్గాన్ని అనుసరించడం ముఖ్యమనే సందేశాన్ని ఇస్తుంది.
మనిషి చనిపోయాక శరీరం కూడా నశిస్తుంది. మరి ఆ జీవుడు మోసుకెళ్ళేది ఏంటి? ఆస్తిపాస్తులు కాదు, బంధుమిత్రులను కాదు... కేవలం తను చేసిన 'కర్మల మూట'ను మాత్రమే అని ఇక్కడ గరుడ పురాణం చెబుతోంది...
శ్రీకృష్ణుడు భగవద్గీతలో చెప్పినట్టు, 'గాలి' వాసనను ఎలా మోసుకెళ్తుందో, ఆత్మ కూడా మన కర్మలను అలా మోసుకెళ్తుంది. ఇక్కడే గరుడ పురాణం రంగంలోకి వస్తుంది."
ఒకరోజు గరుత్మంతుడు లోక సంచారం చేస్తూ ఒక ఆత్మ పడుతున్న బాధను చూశాడు. ఆ ఆత్మకు శరీరం లేదు. అయినా ఆకలి దప్పులతో అల్లాడిపోతూ ఉంది. అది చూసి తట్టుకోలేక, గరుడుడు నేరుగా విష్ణువు దగ్గరకు వెళ్ళి..
'ప్రభూ! మనిషి చనిపోయాక శరీరం నశించిపోతుంది కదా? మరి ఆ జీవుడు ఎందుకు బాధపడుతున్నాడు? అతనికి ఆ బాధను అనుభవించే శరీరం ఎక్కడిది?' అని అడిగాడు.
అప్పుడు శ్రీమహావిష్ణువు గరుడుడి ద్వారా మనకు ఒక అద్భుతమైన రహస్యం తెలియజేశాడు.. 'ఓ గరుడా! మనిషికి రెండు శరీరాలు ఉంటాయి. ఒకటి స్థూల శరీరం (Physical Body) - ఇది పంచభూతాలలో కలిసిపోతుంది. రెండు సూక్ష్మ శరీరం (Subtle Body) - ఇది మనస్సు, బుద్ధి, చిత్తం, అహంకారాలతో కూడి ఉంటుంది.'
మనిషి చనిపోయాక, తన కర్మలను బట్టి అతనికి 'యాతనా శరీరం' (Body of Suffering) ఏర్పడుతుంది. ఇక్కడ విష్ణువు చెప్పిన మాట మనందరం బాగా ఆలోచించాల్సిన విషయం.
అవశ్యం అనుభోక్తవ్యం కృతం కర్మ శుభాశుభం |
నాభుక్తం క్షీయతే కర్మ కల్పకోటి శతైరపి ||
మనం చేసిన మంచి పనైనా, చెడ్డ పనైనా సరే... దాని ఫలితాన్ని మనం అనుభవించి తీరాల్సిందే. వంద కోట్ల యుగాలు గడచినా, కోటి బ్రహ్మ కల్పాలు గడచినా సరే, అనుభవించకుండా కర్మ అనేది నశించదు.
అంటే, మనం ఎవరి కళ్ళలోనైనా మట్టి కొట్టి తప్పించుకోవచ్చు, కోర్టుల్లో సాక్ష్యాలను తారుమారు చేయవచ్చు... కానీ ఆ 'కాస్మిక్ లా' (Cosmic Law) అంటే ‘విశ్వ నియమం’ నుండి ఎవ్వరూ తప్పించుకోలేరు."
గరుడ పురాణం అంతా ఒక సంభాషణ. పక్షి రాజైన గరుత్మంతుడు, శ్రీమహావిష్ణువును అడిగిన ప్రశ్నలు, వాటికి భగవానుడు ఇచ్చిన జవాబులే ఈ పురాణం.
'ప్రభూ! మనిషి చనిపోయాక యమపురికి వెళ్లే దారిలో ఎందుకు అంత బాధపడతాడు? కొందరు స్వర్గానికి, కొందరు నరకానికి ఎందుకు వెళ్తారు?' అని గరుడుడు అడిగినప్పుడు, దానికి విష్ణువు చెప్పిన సమాధానం 'కర్మ సిద్ధాంతానికి నిలువుటద్దం'.. 'ఓ గరుడా! యమలోకానికి వెళ్లే దారి అందరికీ ఒకేలా ఉండదు.'
ఇప్పుడు మనం గరుడ పురాణంలో అత్యంత ముఖ్యమైన ఘట్టంలోకి అడుగు పెడుతున్నాం. అదే 'యమలోక ప్రయాణం'. గరుడ పురాణం ప్రకారం, ఆత్మ శరీరాన్ని వదిలిపెట్టాక, యమపురికి చేరుకోవడానికి సుమారు 47 రోజులు పడుతుంది. అంటే, మానవ కాలమానంలో ఒక సంవత్సరం అని కూడా అంటారు.
ఈ దారిలో 16 పట్టణాలు ఉంటాయి. ఒక్కో పట్టణం దాటుకుంటూ వెళ్ళాలి. కానీ ఇక్కడో పెద్ద మెలిక ఉంది. ఈ దారి అందరికీ ఒకేలా ఉండదు.
ఎవరైతే దానధర్మాలు చేశారో, గోదానం, భూదానం, అన్నదానం లాంటివి... వారికి ఈ దారిలో చల్లటి గాలులు, నీడ, ఆహారం దొరుకుతాయి. కానీ పాపాత్ములకు? ఆకాశంలో సూర్యుడు నిప్పులు చెరుగుతుంటాడు. కాళ్ళ కింద ఇసుక మరుగుతుంటుంది. దాహం వేస్తే చుక్క నీరు దొరకదు.
అన్నింటికంటే భయంకరమైనది 'వైతరణి నది' (Vaitarani River). పురాణాల ప్రకారం, ఈ నది రక్తం, చీము, ఎముకలతో ప్రవహిస్తుంటుంది. చూడటానికి భయంకరంగా ఉంటుంది. పాపాత్ములు ఆ నది దగ్గరకు రాగానే, అది పొంగుతుంది. అందులో మొసళ్లు, భయంకరమైన జలచరాలు వారిని పీక్కుతింటాయి.
ఇక్కడ మనం భావసూచకత, అంటే సింబాలిజం (Symbolism) అర్థం చేసుకోవాలి. వైతరణి అంటే ఏంటి? 'వై' అంటే నిజమైనది కానిది, 'తరణి' అంటే దాటించేది. మన మనసులోని కోరికలే ఈ వైతరణి. మనం బ్రతికున్నప్పుడు విపరీతమైన ఆశలతో, బంధాలతో, రాగద్వేషాలతో ఉంటాం కదా? చనిపోయాక ఆ బంధాలే మనల్ని నదిలా అడ్డుకుంటాయి. ఆ కోరికల వేడీ, ఆ పశ్చాత్తాపపు మంట... ఆ నదిలో వేడి రక్తంలా కనిపిస్తుంది.
ఎవరైతే నిస్వార్థంగా బ్రతుకుతారో, వారికి ఆ నది కేవలం మోకాలి లోతు నీళ్ళలా, చల్లగా మారిపోతుంది. అంటే... మన మనస్సే మనకు స్వర్గం, మన మనస్సే మనకు నరకం."
ఇక్కడ మనం గమనించవలసింది, దారి ఒక్కటే... కానీ ప్రయాణించే పరిస్థితులు వేరు. దీన్నే మనం వ్యక్తిగత వాస్తవికత, అంటే 'సబ్జెక్టివ్ రియాలిటీ' అంటాం. మనం ఈ లోకంలో ఇతరులకు ఏది ఇస్తామో, అది సుఖమైనా లేదా దుఃఖమైనా, అదే మనకు పరలోక ప్రయాణంలో ఎదురవుతుంది. ఇదే గరుడ పురాణం యొక్క ప్రధానాంశం."
"ఇప్పుడు కొంచెం లోతుగా వెళ్దాం. గరుడ పురాణంలో శిక్షలు చాలా భయంకరంగా వర్ణించబడ్డాయి. ఉదాహరణకు 'కుంభీపాకం' లేదా 'అసిపత్రవనం'.. ఇవి చూసి చాలామంది భయపడతారు. కానీ వీటి వెనుక ఉన్న సైకాలజీని అర్థం చేసుకోవాలి.
ఈ శిక్షలన్నీ సింబాలిక్ గా కర్మ ఫలితాన్ని సూచిస్తాయి. కొన్ని ఉదాహరణలు చూద్దాం. వీటిని చూసి భయపడకండి, వీటి వెనుక ఉన్న నీతిని గ్రహించండి.
నమ్మకద్రోహం చేసిన వారి విషయానికి వస్తే, ఎవరైతే నమ్మిన వారిని మోసం చేస్తారో, వారు పరలోకంలో ఒంటరిగా, దిక్కులేని విధంగా చీకటిలో వదిలి వేయబడతారని గరుడ పురాణం చెబుతోంది. దీని అర్థం ఏంటి? నమ్మకాన్ని చంపడం అంటే ఒకరి ఆత్మను చంపడమే. ఆ కర్మ, ఆత్మను ఒంటరిని చేస్తుంది.
అధికారాన్ని దుర్వినియోగం చేసిన వారి విషయంలో అంటే, ప్రజలను పీడించిన రాజులు లేదా అధికారులు... మరు జన్మలో లేదా నరకంలో పశువులుగా మారి బరువులు మోస్తారని ఉంది. అంటే, ఇతరుల భారాన్ని పెంచిన వాడు, ఆ భారాన్ని తానే మోయాల్సి వస్తుంది.
చిత్రగుప్తుడు రాసే చిట్టా అంటే వేరే ఏదో పుస్తకం కాదు. అది మన సుప్తచేతనాత్మక మనసు, అంటే 'సబ్ కాన్షియస్ మైండ్'. మనం చేసే ప్రతి తప్పు, మన అంతరాత్మలో రికార్డ్ అవుతుంది. మరణం తర్వాత ఆ జ్ఞాపకాలే మనకు నరకంలా మారతాయి."
మరణం తర్వాత 13 రోజుల పాటు చేసే కర్మకాండలకు, గరుడ పురాణానికి చాలా దగ్గరి సంబంధం ఉంది. ఆత్మ శరీరాన్ని వదిలి పెట్టాక, 'వాయు శరీరం'తో ఉంటుంది. ఆ సమయంలో దానికి విపరీతమైన ఆకలి, దాహం ఉంటాయని గరుడ పురాణం చెబుతుంది.
మనం ఇక్కడ ఇచ్చే పిండ ప్రదానం, ఆ ఆత్మకు శక్తిని ఇస్తుంది. అయితే, ఇక్కడ ఒక మెలిక ఉంది. ఎవరైతే జీవితాంతం ధర్మ బద్ధంగా బ్రతికారో, ఎవరైతే దానధర్మాలు చేశారో... వారికి వారి వారసులు కర్మలు చేయక పోయినా, వారి పుణ్య ఫలమే వారిని కాపాడుతుంది. కానీ, పాపాత్ములకు ఎంత పెద్ద కర్మలు చేసినా... వారి ఆత్మ శాంతించదు.
ఇక్కడ గరుడ పురాణం మనకు ఏం చెబుతోంది? 'చచ్చాక నీ కొడుకు నీకు అన్నం పెడతాడో లేదో తెలియదు. అందుకే బ్రతికున్నప్పుడే అన్నదానం చెయ్యి. మంచి కర్మలు చెయ్యి' అని హెచ్చరిస్తోంది."
మరి ఇన్ని తప్పులు చేశాం కదా? ఇక మనకు నరకమేనా? దీనికి పరిష్కారం లేదా? అంటే, శ్రీమహావిష్ణువు పరమ దయాళువు. గరుడ పురాణంలోనే ఆయన 'ప్రాయశ్చిత్తం' గురించి కూడా చెప్పారు.
కర్మను కాల్చాలంటే మూడే మార్గాలు:
1.పశ్చాత్తాపం (Genuine Repentance): చేసిన తప్పును గుండె లోతుల్లోంచి ఒప్పుకోవడం. కన్నీటితో కడిగేస్తే సగం పాపం పోతుందట.
2.సేవ (Service): మనిషికి చేసే సేవ మాధవుడికి చెందుతుంది. ఆకలితో ఉన్నవారికి అన్నం పెట్టండి. కష్టాల్లో ఉన్నవారికి సాయం చేయండి. అది మీ చెడు కర్మను (Bad Karma) చెరిపేస్తుంది.
3.దైవ నామస్మరణ (Chanting): భగవంతుడి నామానికి ఉన్న శక్తి అనంతం. అజామీళుడు అనే పాపాత్ముడు, చనిపోయే క్షణంలో తన కొడుకును పేరుబెట్టి, 'నారాయణ' అని పిలిచాడు. ఆ నామస్మరణ మాత్రంగానే అతను యమపాశం నుండి బయటపడ్డాడు.
కాబట్టి, ఇప్పటి వరకు చేసింది ఒక లెక్క... ఇప్పటి నుండి చేయబోయేది ఒక లెక్క."
అందుకే గరుడ పురాణం కేవలం చనిపోయిన వారి కోసం రాసిన పుస్తకం అని అనుకోకండి. అది బ్రతికున్న వారికి 'ఎలా బతకాలి' అని నేర్పించే మాన్యువల్ (Manual). అది 'జీవన విధానం'.
గరుడ పురాణం మనకు నేర్పే అంతిమ సత్యం ఒక్కటే: 'నీవు చేసే పనే నీకు దైవం. అదే నీకు రేపటి విధి.'
నరకం అంటే వేరే ఎక్కడో లేదు... పశ్చాత్తాపం లేని మనస్సే నరకం. స్వర్గం అంటే ఇంకెక్కడో లేదు... తృప్తి కలిగిన మనస్సే స్వర్గం.
ప్రతిరోజూ రాత్రి పడుకునే ముందు ఒక్కసారి మిమ్మల్ని మీరు ప్రశ్నించుకోండి... 'ఈ రోజు నా వల్ల ఎవరైనా బాధపడ్డారా? ఈ రోజు నేను నా కర్మల అకౌంట్ లో పుణ్యం వేసుకున్నానా? పాపం వేసుకున్నానా?'
చిత్రగుప్తుడు ఎక్కడో లేడు. మన అంతరాత్మ (Conscience) రూపంలో మనలోనే ఉన్నాడు. మనం మంచి చేస్తే... ఆత్మ ప్రయాణం ఒక పండుగలా ఉంటుంది. చెడు చేస్తే... అదే ప్రయాణం ఒక పీడకలలా మారుతుంది.
ఈ రోజు నుంచే మన కర్మలను సరిచేసుకుందాము. ఎవరినీ మాటలతో గానీ, చేతలతో గానీ బాధపెట్టకుండా ఉండే ప్రయత్నం చేద్దాము. అదే అసలు గరుడ పురాణ సారం.
ఏ వర్ణానికి ఎన్నాళ్ళు మృత్యు అశౌచము లేక మైల వుంటుంది?
అతి ప్రాచీన జోతిష్య శాస్త్రానికి ఆద్యుడూ, పరాశర హోర గ్రంథకర్త, వ్యాస భగవానుడి తండ్రి, పరాశర మహర్షి. అటువంటి మహనీయుడు చెప్పిన ధర్మసూక్ష్మాల విషయానికి వస్తే.. గరుడపురాణం ప్రకారం, నైమిశారణ్యంలో సూతుడు శౌనకాది మహామునులతో మాట్లాడుతూ, తన గురువైన వ్యాస మహర్షికి, ఆయన తండ్రి పరాశర మహర్షి వినిపించిన ధర్మకర్మాలను ఇలా చెప్పనారంభించాడు. “శౌనకాచార్యా! ప్రతి కల్పాంతంలోనూ, అన్నీ నశించిపోతాయి. కల్ప ప్రారంభంలో, మన్వాది ఋషులు వేదాలను స్మరించి, బ్రాహ్మణాది వర్ణాల ధర్మాలను మరల విధిస్తుంటారు. అంటూ ప్రారంభించి, మానవాళికి ఆయన వ్యక్తపరచిన విషయాలను తెలుసుకోవడానికి, ఈ రోజుటి మన వీడియోను చివరిదాకా చూసి మీ అభిప్రాయాలను కామెంట్స్ ద్వారా తెలియజేస్తారని ఆశిస్తున్నాను..
కలియుగంలో దానమే ధర్మము. పాపమూ, శాపమూ సర్వాంతర్యాములుగా పరిఢవిల్లే ఈ కలియుగంలో, పాపాన్ని అంతంచేయలేము. పాపంచేసిన వారిని మాత్రమే పరిత్యజించవలసి వుంటుంది.
సత్య, లేక కృత యుగంలో పాపాత్ములుంటే, ఆ దేశాన్నే బుష్యాదులు త్యజించేవారు. అలా త్రేతాయుగంలో గ్రామాన్నీ, ద్వాపరంలో పాపి కుటుంబాన్నీ త్యజించారు. కలియుగంలో పాపం సార్వలౌకికమైపోతుంది కాబట్టి, పాపిని మాత్రమే త్యజించగలరు.
సదాచారం, శౌచాచారాల ద్వారానే, మనిషి అన్నీ పొందగలుగుతాడు. సంధ్య, స్నానం, జపం, హోమం, దేవపూజనం, అతిథి సత్కారం అనే ఆరు సత్మర్మలనూ, ప్రతి దినం చేయాలి. ఆచారవంతుడైన బ్రాహ్మణుడు గానీ, సర్వసంగ పరిత్యాగియైన సన్యాసిగానీ, కలియుగంలో దుర్లభం. బ్రాహ్మణులు తమ వర్ణ ధర్మాలను పాటించాలి. అధ్యయనాధ్యాపనాదులను వదులుకోరాదు. క్షత్రియులు దుష్టులైన శత్రువులను గెలిచి, ప్రజలను కన్నబిడ్డలలాగా చూసుకోవాలి. వైశ్యులు వ్యవసాయ, వ్యాపార, పశుపాలనాదికాలను చేయిస్తూ, న్యాయ సమ్మతంగానే ధనార్జన చేయాలి. శూద్రులు ఈ పై మూడు వర్ణాల వారికీ నిష్కపటంగా సహకరిస్తూ, దేశ సౌభాగ్యానికి ఊతమివ్వాలి.
తినకూడనివి తినడం, దొంగతనం, పోకూడని చోటికి పోవడం, మనిషి పతనానికి కారణాలవుతాయి. వ్యవసాయం చేసేవాడు, అలసిపోయిన ఎద్దును మళ్ళీ కాడికి కట్ట కూడదు, దాని చేత బరువులనూ మోయించకూడదు. ద్విజులు స్నానం, యోగం, పంచయజ్ఞాదులను మానకూడదు. బ్రాహ్మణులకు నిత్యం భోజనాలు పెట్టాలి. క్రూరకర్ముల విషయంలో, ముఖమాటానికీ, స్వార్ధానికీ తావివ్వకుండా ప్రవర్తించాలి.
నువ్వులనూ, నేతినీ అమ్ముకోకూడదు. పంచసూనాజనిత దోషం పోవడానికి, బలి వైశ్వదేవ హోమాన్ని నిత్యం చేయాలి. రైతు తన సంపాదన, లేదా పంటలోని ఆరవభాగాన్ని రాజుకీ, ఇరువదవ భాగాన్ని దేవునికీ, ముప్పది మూడవ భాగాన్ని బ్రాహ్మణులకీ ఇవ్వాలి. దీని వల్ల కృషి హింసా పాపం ప్రక్షాళితమవుతుంది. ఈ విధంగా ఇవ్వకపోతే, అంటే, పన్ను ఎగ్గొడితే, పాపం చుట్టుకుంటుంది. అదీ దొంగతనంతో సమానమైన పాపమే!
పరాశరుడు ఏ వర్ణానికి ఎన్నాళ్ళు మృత్యు అశౌచముంటుందో, యాజ్ఞవల్క్యుని లాగానే చెప్పాడు. బంధువులలో ఈ మైల నాలుగవ తరం దాకా పది రోజులు, అయిదవ తరంలో ఆరు రోజులు, ఆరవ తరంలో నాలుగు రోజులు, ఏడవతరంలో మూడు రోజులూ వుంటుంది. పరదేశంలో వున్న బాలకుడు పోతే, మృత్యు అశౌచం పెద్దగా వుండదు. వార్త వినగానే స్నానం చేస్తే, వెంటనే శుద్ధి అయిపోతుంది.
గర్భస్రావ, గర్భపాతాలలో బిడ్డ మరణించినపుడు, తల్లి ఎన్నవ నెల గర్భవతి అయివుంటుందో, అన్ని రోజుల అశుచి ఆ బిడ్డ బంధుగణానికి వుంటుంది. నాలుగవ నెల వరకూ జరిగే గర్భనష్టాన్ని గర్భస్రావమనీ, ఆరు మాసాలు నిండేలోగా గర్భనష్టం జరిగితే, గర్భపాతమనీ అంటారు.
శిల్పకారుడూ, మేదరవాడు, రాజూ, రాజ గురువూ, శ్రోత్రీయ బ్రాహ్మణుడూ, దాసదాసీ జనమూ, భృత్యులూ, వీరిలో ఎవరు పోయినా, వారి సంతానానికి తప్ప, మైల ఇతరులెవరికీ వుండదు.
పురుటి మైల అనగా, పిల్లలు పుట్టినపుడు కలిగే అశుచి, కన్నతల్లికే పది రోజుల పాటు వుంటుంది. తండ్రి స్నానం చేయగానే శుచి అవుతాడు. వివాహం, లేదా యజ్ఞం తలపెట్టి, అన్ని ఏర్పాట్లూ చేసుకున్నాక మృత్యువు, లేదా పురుటి వార్త తెలిసినా, ఆ ఉత్సవం చేసేవారికీ, అందులో పాల్గొనే వారికీ అశుచి వుండదు. అనాథ శవాన్ని మోసే వారికి, ప్రాణాయామ మాత్రాన శుద్ధి కలుగుతుంది. తెలిసీ, శూద్ర శవాన్ని మోసిన వారికి మాత్రం, మూడు రాత్రుల వరకూ అశుచి వుంటుంది.
మంచివాడు, సచ్ఛరిత్రుడు అయిన పతిని మదమెక్కి వదిలేసిన స్రీ, ఏడుజన్మల దాకా ఆడదానిగానే పుడుతుంది. అన్ని జన్మలలోనూ విధవగానే పోతుంది. అన్నపానాదుల విషయంలో భ్రష్టురాలైన స్తీ, మరుజన్మలో పందిగా పుడుతుంది.
ఔరసుడూ, క్షేత్రజ్ఞుడూ ఒకే తండ్రికి పుడితే, ఆ తండ్రి పోయినపుడు, రెండు రకాల వాళ్ళూ పిండదానం చేయవచ్చు.
పరివేత్త అంటే, అన్నకు పెళ్ళి కాకుండా తానే ముందు చేసుకున్న తమ్ముడూ, పరివిత్తి అంటే, తమ్ముడికి వివాహం జరిగిపోయి, తాను అది లేకుండా వుండిపోయిన అన్న.. ఈ రెండు రకాల వారికీ కృచ్ఛ్ర వ్రతం చేసుకునే దాకా శుద్ధి లేదు. తమ్ముని పత్ని కూడా కృచ్ఛ్ర వ్రతం చేయాలి. కన్యాదాత అతికృచ్ఛ్రం చేసుకోవాలి. ఇటువంటి వివాహాన్ని చేయించిన పురోహితుడు చాంద్రాయణ వ్రతం చేయాలి. అప్పుడుగానీ వీరికి శుద్ధి లేదు.
అన్న గూనివాడో, మరుగుజ్జో, నపుంసకుడో, నత్తివాడో, జన్మాంధుడో, ఇతర అంగ విహీనుడో అయితే మాత్రం, తమ్ముడు ముందుగా వివాహం చేసుకోవచ్చు. అప్పుడు ఎటువంటి దోషమూ లేదు.
నిశ్చితార్థంలో ఎవరికో వాగ్దత్త అయిన కన్య, ఆ వరుడు పరదేశం వెళ్ళి పోయి, ఇక రాడని తెలిసినా, మృతి చెందినా, సన్యాసం పుచ్చుకున్నా, నపుంసకుడని తెలిసినా, పతితుడై పోయినా, ఆ కన్య వేరొకరిని వరించి వివాహం చేసుకో వచ్చు. భర్తతోపాటు, సతీ ధర్మాన్ని అనుసరించి అగ్ని ప్రవేశం చేసిన స్త్రీ, తన శరీరంపై ఎన్ని రోమాలున్నాయో, అన్నేళ్లపాటు స్వర్గంలో నివాసముంటుంది. ప్రస్తుత రాజ్యాంగం ఈ సతీసహగమనాన్ని నిషేధించిందని గుర్తించాలి.
కుక్కకాటుకు గురైన వాడు, ఔషధ సేవనం గావించి, గాయత్రీ మంత్రాన్ని జపిస్తే అశౌచం పోతుంది. స్వయంగా దాన్ని జపించే అర్హత లేనివారు, బ్రాహ్మణులనెవరినైనా ఆశ్రయించి, ఆయన చేత ఈ జపాన్ని చేయించాలి. చండాలాదుల ద్వారా చంపబడిన బ్రాహ్మణుడు స్వయంగా అగ్నిహోత్రి అయితే, ఆయనను లౌకికాగ్నితో దహనం చేయవచ్చు. ఆయన అస్థికలను సేకరించి, మరల మంత్ర పూర్వకంగా, ఆయన యొక్క అగ్నిహోత్రశాల నుండి అగ్నిని తెచ్చి, అంతకు ముందే పాలతో శుద్ధి చేసిన ఆయన అస్థికలను అందులో దహనం చేయాలి. వ్యక్తి పరదేశంలో మరణిస్తే, ఇక్కడి పరిజనులు, తమ గృహాలలోనే కుశలతో ఆ వ్యక్తి శరీరాన్ని తయారు చేసి, అగ్నికి ఆహుతి చేయాలి. ఆ పరదేశ మృతుడు అగ్నిహోత్రి అయితే, మృగ చర్మంపై ఆరు వందల పలాశ ఆకులను అతని ఆకారంలో పరచి, శిశ్న భాగంలో శమీ, వృషణ భాగంలో అరణీ పెట్టి, కుడి చేతి స్థానంలో అన్నం కుండనూ, ఎడమ చేతి స్థానంలో యజ్ఞియ పాత్రనూ వుంచాలి. వక్షో భాగంలో, సోమరసం తయారీలో వాడే రాతినుంచాలి. ముఖ భాగంలో నేతిలో ముంచిన తిలలనూ, తండులాలనూ, నేత్రాల వద్ద నేతి కుండనూ ఉంచాలి. కనులు, చెవులు, ముక్కు, నోటి ప్రాంతాలలో, చిన్న చిన్న బంగారు ముక్కలనుంచే పద్ధతి కూడా వుంది. ఇలా అగ్నిహోత్రం యొక్క సమస్త ఉపకరణాలనూ వుంచి, ఆ అగ్నిహోత్రి ఊహాకల్పిత కళేబరాన్ని, ‘అసౌస్వర్గాయ లోకాయ స్వాహా’ అనే మంత్రాన్ని చదువుతూ, నేతిని ఒక ఆహుతి నిచ్చి, అగ్నికి ఆహుతి చేస్తే, ఆయనకు బ్రహ్మలోక ప్రాప్తి కలుగుతుంది.
హంస, చిలుక, క్రౌంచం, చక్రవాకం, కోడి, నెమలులలో దేనిని వధించినా, ఒక పగలూ, ఒక రాత్రీ ఉపవాసం చేస్తే పాపం పోతుంది. గోవును కాకుండా, నాలుగు కాళ్ళ పశువును దేనిని వధించినా, ఒక రోజంతా నిలబడి, ఉపవసించి, గాయత్రిని జపిస్తే పాప శాంతి కలుగుతుంది.
శూద్రుని వధిస్తే, కృచ్ఛ్ర వ్రతం చేయాలి. వైశ్యుని హత్య చేస్తే, అతి కృచ్ఛ్ర వ్రతం చేయాలి. క్షత్రియుని చంపితే ఇరవై రెండూ, బ్రాహ్మణుని మృతి నొందిస్తే ముప్పదీ, ‘చాంద్రాయణ వ్రతాలు’ చేయాలి. (అధ్యాయం - 107)
‘గరుడ పురాణం’ ప్రకారం.. మనిషి పాపపుణ్యాలను లెక్కించే ‘శ్రవణులు’!? TELUGU VOICE
ఈ కలియుగంలో, అన్ని పురాణాలలోకీ ప్రముఖమైనవిగా పరిగణించబడేవి, మూడు. వాటిలో ప్రధానదీ, ప్రజలకు శుభాలనందించేదీ, శ్రీమద్ భాగవతం. అందుకే అన్ని పురాణాలలో భాగవతం, అత్యున్నతమైనది. తరువాత విష్ణు పురాణం, ఆ తరువాత, గరుడ పురాణంగా చెప్పవచ్చు. అటువంటి గరుడ పురాణంలోని కొన్ని ముఖ్యమైన అంశాలను వీడియోలుగా, ఇది వరకు కొన్నింటిని అందించి ఉన్నాను. వాటి playlist ను, వీడియో క్రింద description లో పొందుపరుస్తున్నాను. మనిషి సన్మార్గంలో నడుచుకోవడానికి ఉపయోగపడే, శ్రీ మహావిష్ణువు గరుత్మంతుడికి స్వయంగా తెలియజేసిన మరికొన్ని విషయాలను, ఈ రోజుటి మన వీడియోలో తెలుసుకుందాము..
“జ్ఞానసాగరా! శ్రీ మహావిష్ణూ! యమలోకంలో శ్రవణులనే వారుంటారనీ, వారు సర్వజ్ఞులనీ విని ఉన్నాను. వారిని గూర్చి తెలుసుకోవాలని కుతూహల పడుతున్నాను.” అని అన్న గరుత్మంతుడితో విష్ణుభగవానుడు.. “గరుడా! ప్రాచీన కాలంలో సమస్త స్థావర జంగమాత్మకమైన సృష్టి ఏకాకారం చెందినపుడు, నేను దానిని ఆత్మ లీనం చేసుకుని, పాల సముద్రంలో శయనించాను. అప్పుడు నా నాభికమలం నుండి బ్రహ్మపుట్టి, కొన్ని వందల సంవత్సరాలు తపస్సు చేసి శక్తిమంతుడై, ఏకాకారం చెందిన సృష్టిలోని ప్రాణులను, నాలుగు ప్రకారాలుగా విడగొట్టాడు. తరువాత బ్రహ్మగావించిన సృష్టిని పాలించే బాధ్యతను నేను స్వీకరించాను. ఆ తరువాత సంహారమూర్తి రుద్రుడుదయించాడు. అనంతరం సమస్త చరాచర జగత్తులోనూ ప్రాణాధారమై ప్రవహించే వాయువూ, ఆత్యంత తేజస్వి సూర్యదేవుడూ, చిత్రగుప్త సహితుడై యమధర్మ రాజూ ప్రకటితులయ్యారు..”
సృష్టిలోని ప్రాణులను విడగొట్టిన బ్రహ్మ, మరల తపస్సు చేశాడు. కొన్ని వందల ఏళ్ళు ఆయన అలాగే, నాభి కమలంలో తపస్సమాధిలోనే ఉండిపోయాడు. సృష్టిని మాత్రం అలాగే కొనసాగించాలని, లోపలి నుండే ఆదేశించాడు. అప్పుడు బ్రహ్మతో విష్ణు రుద్రాదులు, తమకు లోక వ్యవహారమెలా నడుస్తుందో, ఎవరే పాప పుణ్యాలు చేస్తున్నారో తెలియదనీ, దానికి సంబంధించిన ఏర్పాటేదో బ్రహ్మయే చేయాలనీ విన్నవించారు.
తన మంత్రాన్ని చిరకాలం పాటు ఏకాగ్రతతో, సర్వశక్తులనూ కేంద్రీకరించి జపించాలనే సంకల్పాన్ని, బ్రహ్మ వారందరికీ కలిగించాడు. వారంతా అలా చాలాకాలం పాటు చేసిన తరువాత, బ్రహ్మ తన పుత్రులుగా పన్నెండు మంది అమిత తేజస్వులూ, విశాల నేత్రులూ అయిన దేవతలను సృష్టించాడు. వారికి ఈ లోకంలో ఎక్కడ ఏది జరిగినా, ఎవరేం చేసినా, ఎవరు ఏమన్నా వినే శక్తినిచ్చాడు. ఈ విశేషజ్ఞానం వల్ల, ఆ బ్రహ్మపుత్రులను శ్రవణులన్నారు. వీరి నివాసం, ఆకాశం. అక్కడి నుండే అందరినీ చూస్తూ, వింటూ, అవసరమైనప్పుడు యమధర్మరాజు, లేదా చిత్రగుప్తల వద్దకు వచ్చి, వారికి కావలసిన వివరాలనందిస్తారు. ఆ సమయంలో వారి ద్వారా ప్రాణుల ధర్మార్థ కామ మోక్షాలకు సంబంధించిన సర్వకర్మల సారమూ, వివేచన సహితంగా, ధర్మరాజుకు సమర్పించ బడుతుంది.
ఓయీ వైనతేయా! సంసారానికి చెందిన ప్రాణుల ముందుండే మార్గాలు నాలుగే. అవే, ధర్మ, అర్ధ, కామ, మోక్షాలు. ఉత్తమ ప్రకృతి గల ప్రాజ్ఞి, ధర్మ మార్గంలో నడుస్తాడు. ధనధాన్యాలను సంపాదించినా, దానానికే వినియోగించిన వారు, విమానంలో పరలోకాలకు చేరతారు. మోక్షాకాంక్షతోనే జీవితంలో ప్రతి పనినీ చేసిన వారు, తమ దేహాంతంలో హంసల విమానంపై పరలోకానికి పయనమవుతారు. ఉన్న దాని తోనే బ్రతుకుతూ, అప్పుడప్పుడైనా ఉన్నంతలో యాచకులను సంతోష పెట్టిన వారిని, దేవ దూతలు గుర్రాలపై తీసుకుని పోతారు. ఏ పుణ్యమూ, ధర్మమూ చేయకుండానే బ్రతుకు వెళ్లబెట్టిన వారిని, ఇది వరకు నువ్వ విన్నట్లుగా, యమదూతలు నడిపించుకుంటూ, ఏ అసిపత్ర వనానికో తీసుకు పోతారు. శ్రవణులను భక్తితో, పక్వాన్నం, వర్ధని, జలపాత్రల ద్వారా పూజించిన వారికి, నేను స్వయంగా ప్రసన్నుడనై, ఏ దేవతలూ ఇవ్వలేనన్ని వరాలను కురిపిస్తాను. (అధ్యాయం - 17)
పక్షింద్రా! ఈ శ్రవణులు చెప్పినదంతా విన్న తరువాత, చిత్రగుప్తుడు కొన్ని క్షణాలపాటు ధ్యాన నిమగ్నుడై, ఆ మనిషి రాత్రింబవళ్ళు గావించిన పాపపుణ్యాల ఫలాన్ని, యమధర్మ రాజుకు విన్నవిస్తాడు. గరుడా! మనిషి మాట, తనువు, మనస్సులతో చేసే ప్రతి కర్మకీ, ఫలాన్ని అనుభవించ వలసినదే. నేడు నీవు విన్న ఈ విషయాలను, రేపు ప్రపంచమంతా తెలుసుకుంటుంది. అన్నదానం, దీపదానం చేసిన వారు, మహామార్గంలో సుఖ పూర్వకంగా పయనిస్తారు.
కార్తీక కృష్ణ చతుర్దశి నాటి రాత్రి చేసే దీపదానం, సర్వసుఖకారి. ఇప్పుడొకసారి సంక్షిప్తంగా దాన ఫలాలను చెబుతాను విను.. వృషోత్సర్గ పుణ్యం వల్ల, మనిషి పితృలోకానికి వెళతాడు. జలపూర్ణ ఘట దానం వల్ల, యమదూతలు సంతోషిస్తారు. పదకొండవ రోజున శయ్యాదానం చేయడం వల్ల, మనిషి విమానమెక్కి, స్వర్గలోకానికి చేరతాడు. విశేషించి, పన్నెండవ రోజు అన్ని ప్రకారాల దానాలనూ చేయాలి. పదమూడు పద దానాలను చేసినవారు, పితరులూ, పుత్రులూ కూడా, వాటి సహాయంతో మహామార్గాన్ని సుఖంగా దాటి వెళ్ళగలరు. ఎవరి భాగ్యమెలా వున్నదో, వారి మార్గ సుఖమును బట్టి తేలిపోతుంది. తన కొడుకు తాను పోయినప్పుడెలాగూ చేస్తాడు కదా అని సరిపెట్టుకోకుండా, తానే, తన జీవిత కాలంలోనే, స్వస్థ చిత్తుడై, అన్ని రకాల దానాలనూ చేసినవాడు, సర్వత్రా సుఖ పడతాడు.
విష్ణు భగవానుడి ఈ మాటలు విన్న గరుత్మంతుడు, “భగవాన్‌! పదమూడు పద దానాలంటే ఏమిటో తెలియజేయండి” అని అడిగాడు. దానికి శ్రీ మహావిష్ణువు, “ఛత్రం, పాదుక, వస్త్రం, ముద్రిక, కమండలువు, ఆసనం, భోజన పాత్ర, మరొక ఆసనం, జలపాత్ర, అన్నం, భోజన సామగ్రి, నెయ్యి, యజ్ఞోపవీతం.. ఈ పదమూడింటినీ పద దానాలన్నారు. ఇవన్నీ మృతుని నారకీయ మార్గంలో ఉపయోగపడి, ప్రేతానికి సుఖాన్నిస్తాయి. అంతేగాకుండా, దానమిచ్చిన వానికి కూడా గొప్ప పుణ్యాన్ని కలుగజేస్తాయి.
మృతుని బంధువు, అతని ఇంటి వద్ద చేసిన దానాన్ని, వరుణుడు స్వీకరించి విష్ణువు చేతిలో పెట్టగా, దానిని భాస్కరుడు సేకరించి, ప్రేతం సుఖించేలా చూస్తాడు. ఇది వరకే చెప్పబడిన పదహారు పురాలనూ దాటి, యమునికి దగ్గరగానున్న బహుభీతికర నామక పురంలో, అంతవరకు హస్తం పరిమాణంలో వున్న శరీరం, చిటికెన వేలంత అయిపోగా, జీవుడు గాలిలో ఎగురుతూ, అక్కడక్కడ శమీపత్రాలపై కూర్చుంటూ, యముని వద్దకూ, ఆ తరువాత ఆయనతో కలసి, చిత్రగుప్త పురీ చేరుకుంటాడు.
ఆ పురి ఇరవై యోజనాలలో పరుచుకుని వుంటుంది. అక్కడుండే కాయస్థులనే దేవయోని జనితులు, అన్ని రకాల ప్రాణుల పాప-పుణ్యాలనూ పూర్తిగా గ్రహించి వుంటారు. ఇది వరకూ నేను చెప్పినట్లుగానే, యమధర్మరాజు పాపులకొకలాగా కనిపిస్తే, పుణ్యులకు మరొక విధంగా దర్శనమిస్తాడు. దానములు చేసిన వారిని, ఆ యమధర్మరాజే లేచి నిలబడి గౌరవిస్తాడు.” అని గరుడుడికి శ్రీమహావిష్ణువు వివరించాడు. ఈ విషయాలన్నీ తెలుసుకుని, మనుష్యులందరూ సన్మార్గంలో నడుచుకోవాలన్నదే నా ఆకాంక్ష..
‘గరుడ పురాణం’ ప్రకారం వ్యక్తి మరణించిన వెంటనే చేయవలసిన పనులు!
మన సనాతన ధర్మం ప్రకారం, ఆత్మ జనన-మరణ చక్రంలో నిరంతరం ప్రయాణిస్తూనే ఉంటుంది. ఎనభై నాలుగు లక్షల యోనుల్లో మనుష్య జన్మ శ్రేష్ఠత - మనిషి ఏకమాత్ర కర్తవ్యం ‘ధర్మం’ గురించి మన గత వీడియోలో తెలుసుకున్నాము. అటువంటి ఉత్తమమైన జన్మ అంత్య కాలంలో, సశాస్త్రీయంగా చేయాల్సిన విధులను, పాశ్చాత్య పోకడలలో పడో, పద్ధతులు తెలియకో, Secular మూర్ఖుల ప్రభావం వలన ఇవన్నీ మూఢ నమ్మకాలుగా భావించో, అంతిమ యాత్రకు సంబంధించిన విధి విధానాలను విస్మరిస్తున్నాము. అందరూ ఈ వీడియోను చివరిదాకా చూసి, అసలైన పద్ధతులను తెలుసుకుంటారనీ, మీ అభిప్రాయాలను కామెంట్ చేస్తారనీ ఆశిస్తున్నాను.. ప్రతి హిందువూ తెలుసుకుని, తప్పక పాటించాల్సిన ఇటువంటి అత్యవసర విషయాలను అందరికీ చేరేలా ప్రయత్నిద్దాము..
శ్రీమహావిష్ణువును గరుత్మంతుడు ఇలా అడుగుతున్నాడు.. “హే భగవన్‌! మృత్యువు ఆసన్నమైనప్పుడూ, వ్యక్తి మరణించిన వెంటనే చేయవలసిన కర్మలను వివరంగా వినాలని వుంది. కరుణించండి” అని ప్రార్ధించాడు.. దానికి విష్ణు భగవానుడు ఇలా చెప్పనారంభించాడు.. జీవాత్మ తన కర్మ భోగ కారణవశాన, తన వర్తమాన శరీరాన్ని వీడిపోతున్నప్పుడు, ఆ వ్యక్తిని పేడతో బాగా అలికిన భూమిపై, తిలలనూ, కుశాసనాన్నీ పరచి, దానిపై పరుండ బెట్టాలి. నోటిలో బంగారాన్ని పెట్టి, సమీపంలో తులసి మొక్కనూ, సాలగ్రామ శిలనూ తెచ్చిపెట్టాలి. ఆ వ్యక్తి మృత్యువును వీలైనంత వరకూ ముక్తి దాయకం చేయడానికి, ఒక పద్ధతిలో సూక్తాలను పఠించాలి. తరువాత చిన్న చిన్న బంగారు రేకులను, మరణించిన ప్రాణి ముఖంపై, ముక్కు ఇరు కన్నాలలో, కన్నులపై, చెవులపై, లింగంపై అంటించాలి. రెండు చేతులలోనూ, కంఠ భాగంపైనా, తులసి దళాలను ఉంచాలి. శవాన్ని రెండు వస్త్రాలలో చుట్టి, కుంకుమతో, అక్షతలతో పూజించిన తరువాత, పూలమాలతో అలంకరించాలి. అప్పుడు పుత్రులు, బంధు బాంధవులంతా కలసి, ఆ శవాన్ని పుత్రులు భుజంపై పెట్టుకుని మోస్తుండగా, పురజనులతో కలసి, రెండవ ద్వారం గుండా బయటకు తీసుకు వచ్చి, శ్మశానం వైపు సాగి పోవాలి. అక్కడ పుత్రులే, తూర్పు వైపుగానీ, ఉత్తరాభిముఖంగా గానీ చితిని నిర్మించి, అందులో చందన, తులసి, పలాశాది కర్రలను వేయాలి.
మరణాసన్న వ్యక్తి ఇంద్రియాలన్నీ వ్యాకులమైపోయి, చైతన్యం పోయి, శరీరం జడమైపోతుండగా, ప్రాణం అనబడే ఆత్మ, యమదూతలతో కలసి వెళ్ళిపోతుంది. అప్పుడు మృతునికి దివ్యదృష్టి ప్రాప్తిస్తుంది. దాని ద్వారా అతడు ప్రపంచాన్నంతటినీ చూడ గలుగుతాడు. దీనికి ముందు ప్రాణం పోవడం అనేది, అందరికీ ఒకేలాగా జరగదు. కొందరికది గొంతుదాకా వచ్చి చిక్కుకుపోయి, నానాబాధలూ పెడుతుంది. శరీరం భీభత్సంగా, ముఖం వికృతంగా కదులుతాయి. కొందరికి నోటి నుండి నురగ కారుతుంది. వీరంతా పాపాత్ములు. కాబట్టి, వీరిని యమదూతలు పాశంతో కొడతారు. అప్పుడా పాశానికి ప్రాణం తగులుకుంటుంది. పుణ్యాత్ముల విషయంలో ఇవేవీ జరగవు. మృతుడు నిద్రిస్తున్నట్టే వుంటాడు. ముఖంలో ఒకరకమైన ప్రశాంతతా, వెలుగూ కనిపిస్తుంటాయి. ఆ ప్రాణి దృష్టికి యమదూతలు దేవదూతల లాగా, యమధర్మరాజు విష్ణురూపునిలాగా కనిపిస్తారు. అదే యమధర్మరాజు, పాపులకు కాటుక కొండలాగా ఎలా కనిపిస్తాడో ఇది వరకే విన్నావు కదా!
మరణం తరువాత మానవశరీరం, అస్పృశ్యమై పోతుంది. వెగటును కూడా కలిగిస్తుంది. పుణ్యాత్ముని శవం కూడా, కొంతసేపటికి దుర్గంధయుక్తమై పోతుంది. ఈ అందమైన శరీరంపై ఇతరులకుండే భ్రమలు కూడా, తాత్మాలికంగా తొలగిపోతాయి. గరుడా! ఈ అసత్‌ శరీరం ద్వారా జరిగే విత్త దానం, ఆదరపూర్వక వాణి, ధర్మం, కీర్తి, పరోపకారం లాటివే అందంగా వుండి, లోకానికి ఆనందాన్ని కలిగిస్తాయి. మానవ జీవితానికి సారభూతం, ఆ పుణ్యమే.
దుష్టులను తోలుకుపోతున్న యమదూతలు, వారిని అడుగడుగునా, అన్ని విధాలా హింసిస్తుంటారు. ఓరీ దుష్టాత్మా! పద నిన్ను కుంభీపాకంలో పడేస్తాము. అదెలాగుంటుందో తెలుసా?” అంటూ దానిని అతి భయంకరంగా వర్ణిస్తారు.
గరుడా! పదకొండవ రోజున సముచితమైన స్థలంలో శ్రాద్ధం పెట్టాలి. ప్రాణం పోయినప్పటి నుండి అప్పటిదాకా, క్రమంగా ఆరు పిండదానాలు చేయాలి. మృత స్థానం, ద్వారం, నలుబాటల కూడలి, విశ్రామ స్ధలం, చితి, అస్థిచయన స్ధానం అనే స్థలాలలో వాటిని పెట్టాలి. వీటినెందుకు పెట్టాలంటే, మనిషి పోయిన చోట అంటే, ఇంటిలో పెట్టేదానిని, ‘శవ పిండమని అంటారు’. దీనివల్ల ఆ గృహ వాస్తు దేవతలు ప్రసన్నులౌతారు. భూదేవీ, ఆమె కొలువులో ఉండే దేవతలు కూడా ప్రసన్నులౌతారు. రెండవ పిండాన్ని, ద్వారంపై పెట్టాలన్నాను కదా! దానికి ‘పాంథ’ అని పేరు. దాని వల్ల ద్వారస్థ గృహ దేవతలు ప్రసన్నులవుతారు. కూడలిలో పెట్టబడే ‘ఖీచరి’ నామక పిండం వల్ల, భూతాది దేవయోనులు శాంతిస్తాయి. విశ్రామ స్థలంలో చేసే ‘భూతి’ పేరిటి పిండ దానం వల్ల, పిశాచ, రాక్షస, యక్షాది గణాలూ, అన్య దిగ్వాసి దేవతలూ, దహనంలో సహకరిస్తాయి. చితా స్థలంపై, ఆ పేరుతోనే చేసే పిండదానం, ప్రేతత్వాన్ని ఉత్పత్తి చేస్తుంది. దీని తరువాత, ‘ప్రేత’ నామంతో చేసే పిండదానం వల్ల, శవం అగ్నికి ఆహుతయ్యే యోగ్యతను పొందుతుంది.
మరొక మూడు పిండదానాలను, ప్రాణం పోయిన చోట, స్మశానానికి సగం దూరంలోనూ, చితి మీదా చేయాలి. వీటివల్ల క్రమంగా, విధాత, గరుడధ్వజుడూ, యమదూతలూ ప్రసన్నులవుతారు. మూడవ పిండ దానం ముగుస్తుండగానే, మృతవ్యక్తి, శారీరక దోషాలనుండి ముక్తుడవుతాడు. తరువాత చితిని ప్రజ్వలింపజేయడానికి ఒక వేదికను నిర్మించి, దానికి ఉల్లేఖన, ఉద్ధరణ, అభ్యుక్షణాదులను చేసి, విధి పూర్వకంగా అగ్నిని స్థాపించి, పుష్ప అక్షతాదులతో, క్రవ్యాది నామాలతో, అగ్నిదేవుని పూజించి, ఇలా ప్రార్థించాలి...
ఇలా అగ్నిని పూజించి, శవానికి నిప్పంటించాలి. మృతుని శరీరం సగం కాలాక, నేతిని ఆహుతి చేయాలి. ‘లోమభ్యః స్వాహా’... అనే మంత్రంతో, యథావిధి హోమం చేయాలి. యమ, అంతక, మృత్యు, బ్రహ్మ, జాతవేద నామాలతో ఆహుతులిచ్చి, ఒక ఆహుతిని ప్రేత ముఖంపై ఇవ్వాలి. ముందుగా అగ్నిని పై భాగంలో జ్వలింపజేసి, దానిని తెచ్చి చితియొక్క తూర్పు భాగాన్ని మండించాలి. క్రింది మంత్రాలచే అభిమంత్రితమైన తిలమిశ్రిత ఆజ్యాహుతులను, చితిపై వేస్తునే వుండాలి.
ఈ విధంగా తిల మిశ్రిత సమంత్రక ఆజ్యాహుతినిచ్చి, మృతకుని పుత్రుడే శవదహనం చేయాలి. ఈ సమయంలో మాత్రమే, అతడిలోని దుఃఖమంతా పోయేలాగా వెక్కి వెక్కి ఏడవాలి. ఆ దృశ్యం ప్రేతానికి సుఖాన్ని కలిగిస్తుంది. శవం పూర్తిగా కాలిపోయాక, ఆ స్థలంలోనే అస్థి-సంచయనం చేయాలి. తరువాత ప్రేతానికి దాహజన్య క్లేశ శాంతికై, పిండ దానమివ్వాలి.
దహన సంస్కారానంతరం, పుత్రులు సచేల స్నానం అంటే, వస్త్ర సహితంగా స్నానం చేసి, నామ గోత్రోచ్చారణ సహితంగా, తిలోదకాలివ్వాలి. అంతట అక్కడున్న గ్రామ ప్రజలందరూ గట్టిగా చప్పట్లు చరుస్తూ, విష్ణునామ సంకీర్మనాన్ని కొంత సేపు చేసి, తరువాత మృతకుని గుణగణాలను చర్చించుకుంటూ, అతని, లేక ఆమె ఇంటికి వచ్చి, ద్వారపు దక్షిణ భాగంలో గోమయాన్నీ, తెల్ల ఆవాలనూ ఉంచాలి. మనస్సులో వరుణ దేవుని ధ్యానించుకుంటూ, వేపాకులను నమలి, నేతి చుక్కను నోట్లో వేసుకుని, ఎవరింటికి వారు పోవాలి.
సూర్యాస్తమయమైనాక, మృతుని పుత్రుడు ఇంటి బయటగానీ, ఏకాంత ప్రదేశంలో గానీ, మృతుడు రోజూ చూసిన నలుదారుల కూడలిలోగానీ, మట్టిపాత్రలతో పాలు, నీరు పెట్టాలి. ఇలా మూడు రోజులు చేయాలి. కొన్ని మూఢ హృదయ జీవాత్మలు, ఆ మూడుచోట్లా తిరుగుతుంటాయి. పదవరోజు దాకా ప్రతిరోజూ, ప్రేతానికి పిండదానాన్నీ, జలాంజలినీ ఇస్తూనే వుండాలి. పదవ రోజుదాకా, రోజుకి కొంత పెంచుతుండాలి.
ఈ ఔర్ధ్వదైహిక సంస్కారాన్ని పుత్రుడు చెయ్యాలి, లేని పక్షంలో, భార్య, లేక భర్త చెయ్యాలి, లేకుంటే శిష్యుడు, కాకుంటే సోదరుడు చెయ్యాలి. పిండ దానాన్ని స్మశానంలో గానీ, అన్య తీర్ధంలో గానీ చేయవచ్చు. పిండ ప్రదానంలో కూర, ఉప్మా, తీపిముద్ద అన్నంతో బాటు, ఏదైనా పెట్టవచ్చు గానీ, తొలిరోజు పెట్టిన పదార్థాలనే, పదవరోజు దాకా రోజూ పెట్టాలి.
ఈ పిండం నాలుగు భాగాలుగా విడిపోతుంది. రెండు భాగాలు మృతుడి శరీర నిర్మాణానికీ, ఒక భాగం యమదూతలకీ పోగా, మిగిలినదే మృతుని నోటికందుతుంది. తొమ్మిది పగళ్ళూ, రాత్రులూ గడిచే సరికి, మృతుడికొక శరీరం ఏర్పడుతుంది. అది పదవ రోజు మహా ఆకలితో ఆవురావురుమంటుంటుంది.
పదవ రోజు పార్వణాది శ్రాద్ధాలలో నిర్దేశింపబడిన పిండ విధి, మంత్ర, స్వధా, ఆవాహన, ఆశీర్వాద ప్రయోగాలేవీ వుండవు. ఆ నాటి కర్మ కేవలం మృతుని నామ గోత్రోచ్చార పూర్వకంగా చేయబడుతుంది. ఇంతవరకు పెట్టిన పిండాల వల్ల, రోజుకొక అంగంగా, క్రమంగా తల, మెడ, భుజాలు, గుండె, వీపు, నాభి, కటి, గుహ్యం, తొడలు, కాళ్ళు ఏర్పడతాయి. పదవ రోజు చేసే పిండదానం, పెద్ద యెత్తున వుండాలి. ఆ రోజు మృతకునికి ఆకలి, అతని అలవి మీరినదై వుంటుంది. ఆతడు లేక ఆమె బతికున్నప్పుడు ఇష్టంగా తిన్న పదార్థాలన్నిటినీ వండించి పెట్టాలి.
ప్రేతాలు బాగా భోజనం చేసేది, పదకొండు, పన్నెండవ రోజులలోనే. ఆ రోజులలో ప్రేత శబ్దాన్ని, స్త్రీ పురుషలిద్దరికీ వాడాలి. ఇక నామ గోత్రాలకి బదులుగా, మంత్రాలతో బాటు, ప్రేత శబ్దాన్నే వాడుతుండాలి. పదమూడవ రోజు, ప్రేత నరకయానం ప్రారంభమవుతుంది. అది ఎవరికెలా జరుగుతుందో, ఎన్ని నగరాలను ఎలా విలపింపజేస్తూ దాటిస్తుందో వినివున్నావు కదా!” (అధ్యాయాలు 15, 16) ఈ వీడియోను మనం గతంలో చేసి ఉన్నాము. చూడనివారు తప్పక చూడండి..
‘గరుడ పురాణం’ ప్రకారం మనుష్య జన్మ శ్రేష్ఠత - మనిషి ఏకమాత్ర కర్తవ్యం ‘ధర్మం’ ఏమిటో తెలుసా?
మన సనాతన ధర్మంలోని పురాణాలు, మన మహర్షులు మనకు అందించిన వరాలు. అందులోనూ వ్యాస భగవానుడి కృతులైన అష్టాదశ పురాణాలలోని గరుడ పురాణం, మనిషి జీవన గమనానికి మార్గ దర్శకం. సనాతన ధర్మం ప్రకారం, ఆత్మ జనన-మరణ చక్రంలో నిరంతరం ప్రయాణిస్తూనే ఉంటుంది. అత్యంత దుర్లభమైన మనుష్య జన్మకు సంబంధించి, గరుడుడికి సాక్ష్యాత్తూ శ్రీ మహావిష్ణువు తెలియజేసిన ఆ విషయాలలో, మనిషిగా పుట్టాలంటే ఏం చెయ్యాలి? మనిషికి మృత్యువెలా ప్రాప్తిస్తుంది? శరీరాన్ని ఆశ్రయించి మరణించేది ఎవరు? అప్పుడు ఇంద్రియాలు ఏమైపోతాయి? మనిషి అస్పృశ్యుడెలా అవుతాడు? ఇక్కడ చేయబడిన కర్మకు ఫలాన్ని ఎక్కడ, ఎలా అనుభవిస్తాడు? అసలు ఎక్కడికి, ఎలా వెళ్తాడు? యమలోకానికీ విష్ణులోకానికీ ఏయే మార్గాలలో వెళతాడన్న గరుడుడి సందేహాలకు, శ్రీ మహావిష్ణువు ఇచ్చిన సమాధానాలను, ఈ రోజుటి మన వీడియోలో తెలుసుకుందాము..
“ఓయీ వినతనందనా! పరస్త్రీనిగానీ, బ్రాహ్మణుని ధనాన్నిగానీ అపహరించినవాడు, నిర్జన ప్రదేశంలో గానీ, మహారణ్యంలో గానీ, బ్రహ్మ రాక్షసిగా పుడతాడు. రత్నాల దొంగ, నీచయోనిలో పడతాడు. కొన్ని జన్మలు, ఆ జీవులు మృత్యు సమయంలో పెట్టుకున్న ఆశలకూ, కోరికలకూ అనుగుణంగా కూడా వస్తాయి. నవరంధ్రాల కాయం మానవ శరీరమనే మాట విని వున్నావు కదా! సత్కర్మలు చేసిన పుణ్యాత్ముని ప్రాణం, నాభినుండి పై వరకూ గల ఊర్ధ్వ ఛిద్రాల నుండి బయటకు పోతుంది. శరీరం ద్వారా చేసే పనులను, శరీరంతోనే అనుభవించాలి. ఒక్కటి మాత్రం బాగా గుర్తు పెట్టుకోవాలి.. అనాసక్త భావంతో అన్నీ సత్కర్మలే చేసేవాడు, అన్ని చోట్లా సుఖాన్నే అనుభవిస్తాడు. అతడు సాంసారిక మాయాజాలంలో చిక్కుకోడు. మాయ వలలో పడి వికర్మలనే చేసేవాడు, పాశబద్ధుడై, కష్టాల పాలవుతాడు. (అధ్యాయం -11)
గరుడ పురాణంలో, ఎనభై నాలుగు లక్షల యోనుల్లో మనుష్య జన్మ శ్రేష్ఠత - మనిషి ఏకమాత్ర కర్తవ్యం - ధర్మం గురించి ఇలా వివరించబడినది.. మనిషికి అన్ని చోట్లా హితాన్ని కలిగించేవీ, ప్రేతత్వం నుండి ముక్తిని కలిగించేవీ ఏవేవో తెలిసింది కదా! గరుత్మంతా! ఈ సృష్టిలో ఎనుబది నాలుగు లక్షల యోనులున్నాయి. వీటిని నాలుగు రకాల జీవాలుగా విభజించవచ్చు. అండజ, స్వేదజ, ఉద్భిజ, జరాయుజములనే ఈ నాలుగు రకాలలో, మరల ఒక్కొక్కటి ఇరవై యొక్క లక్షల జీవాలతో ఉన్నది. మనుష్యాది యోనులను జరాయుజాలంటారు. వీటిలో మనుష్య జన్మ, పరమ దుర్లభం.
మనుష్య లేదా మానవ జాతి సర్వ శ్రేష్ఠం. ఈ పంచేంద్రియ యుక్త యోని, ప్రాణికి ఎంతో పుణ్యం చేసుకుంటే గాని లభింపదు. ఈ జాతిలో ప్రముఖమైన వర్ణాలు నాలుగు. బ్రహ్మ, క్షత్రియ, వైశ్య, శూద్ర నామకములైన ఈ వర్ణాలు, వృత్తుల ఆధారంగా ఏర్పడ్డాయి. వీరేకాక మానవులలో భిల్లులనీ, తుంబులనీ, మ్లేచ్చులనీ, మరెన్నో ప్రకారాల జాతులున్నాయి. జీవులలో వేల సంఖ్యలో రకాలున్నా, ఆహారం, మైథునం, నిద్ర, భయం, క్రోధం, అన్నిటికీ వుంటాయి కానీ, వివేకం కొందరికే వుంటుంది. శారీరక సంరచన కూడా, అన్నిటికీ ఒకేలా వుండదు. ఒకే పాదం నుండి, ఎనిమిది పాదాలున్న ప్రాణులు కూడా వుంటాయి. రెండు పాదాలున్నది, మానవ జాతి.
కృష్ణ సారమనే పేరు గల మృగం నివసించే ప్రదేశాన్ని, ధర్మ దేశమంటారు. బ్రహ్మాది దేవతలంతా అక్కడే నివశిస్తారు. పంచ మహా భూతాలలో ప్రాణీ, ప్రాణులలో బుద్ధి జీవీ, బుద్ధి జీవులలో మనిషీ, మనుష్యులలో బ్రాహ్మణ వర్ణాలూ శ్రేష్ఠులు. స్వర్గాన్ని గానీ, మోక్షాన్నిగానీ సాధించుకునే అవకాశం, మానవ శరీరానికే వుంది. అటువంటి మానవ శరీరం, లేదా జన్మ లభించి కూడా, దానిని సత్కర్మలకూ మోక్ష సాధనకూ వాడని వారు, తమని తామే మోసగించుకుంటున్నట్లు లెక్క. వంద కాసులున్న వాడు వేయి కాసుల కోసం, వేయి కాసులు గలవాడు లక్ష కోసం ప్రయత్నిస్తాడు. లక్ష కాసులున్న వాడు, రాజ్యం కావాలంటాడు. రాజుకి వాడికున్న రాజ్యం చాలదు. మొత్తం పృథ్వినే శాసించాలనుకుంటాడు. అలా పృథ్వీ శాసకుడైన చక్రవర్తి, దేవేంద్ర పదవిని అధిష్టించాలనుకుంటాడు. ఆ ఇంద్రుడైనా తృప్తిగా సుఖంగా విశ్రాంతిగా జీవిస్తాడా అంటే, అదీ లేదు. ఇలా మొత్తం మానవ జాతిని ఒకే మనస్సూ, ఆ మనస్సును ఒకే ఒక తృష్ణా శాసిస్తున్నాయి. ఆ తృష్ణ వల్ల దానికి బానిసయైన మనిషి నరకానికి పోతాడు. తృష్ణను జయించినవానికి తృప్తి లభిస్తుంది. ఆ మనిషి ఆ తృప్తి వల్ల ఉత్తమ లోకాలను పొందుతాడు.
ఈ విశ్వంలో ఆత్మాధీనులైన వ్యక్తులే సుఖపడతారు. శబ్ద, స్పర్శ, రూప, రస, గంధ అనే అయిదూ విషయాలు. ఈ విషయాలను కోరేవే విషయ వాంఛలు. అవి జీవిని సుఖంగా బతకనివ్వవు. లేడి, ఏనుగు, దీపం పురుగు, తేనెటీగ, చేప, ఈ అయిదు ప్రాణులూ క్రమంగా, శబ్ద, స్పర్శ, రూప, గంధ, రస అనే ఒక్కొక్క విషయ వాంఛతోనే నశిస్తాయి. అలాటపుడు, అన్ని విషయ వాంఛల కోసమూ ఆరాట పడే మనిషి గతి వేరే చెప్పాలా? మానవ సంఘానికి కొన్ని కట్టుబాట్లుంటాయి. వాటిని గౌరవించి పాటించినంత కాలమే, ఆ సంఘానికి సుఖశాంతులుంటాయి. కానీ, మనిషి పుత్ర, కళత్రాది బంధాలలో చిక్కుకున్నంతకాలం, ముక్తి మార్గం కనిపించదు.
ఎంత గొప్ప మనిషైనా మృత్యువును జయించలేడు. ఈ లోకంలోకి ఒంటరిగా వస్తాడు. ఈ లోకం నుండి ఒంటరిగానే పోతాడు. ఏడుస్తూ వస్తాడు, ఏడుస్తూనే పోతాడు. ఏడుస్తూ వచ్చినా, నవ్వుతూ పోగలిగిన వాడే యోగి, బుషి, ధన్యాత్ముడు. ఒంటరిగా మరణించే మానవుడు, తన పాప పుణ్యాల ఫలాలను కూడా ఒంటరిగానే అనుభవించవలసి వుంటుంది.
మనిషి బ్రతికినంత కాలం తానెంతగానో ప్రేమించిన బంధు బాంధవులు, ఆ మనిషి మరణించగానే, వాని శరీరాన్ని కట్టెల సవారీకెక్కించి, మట్టిబస్తాను మోసుకెళ్ళినట్లుగా తీసుకువెళ్ళి, నిప్పుల్లో పడేసి ముఖం తిప్పుకుని వెళ్ళిపోతారు. ధర్మమొక్కటే వానిననుసరించి నడుస్తుంది. ప్రాణి యొక్క ధనమూ, వైభవమూ, వాని ఇంటి దగ్గరే వుండిపోతుంది. ఆ బంధం అక్కడే తెగిపోతుంది. మిత్రులూ బంధు బాంధవులూ శ్మశానందాకా వెళతారు. వీరి బంధం ఇక్కడతో తెగిపోతుంది. ఇక పుట్టినప్పటి నుంచీ చావు దాకా పెంచి పోషించి, ఇది నాదనుకుని విర్రవీగిన శరీరం, అగ్నిలో పడి బూడిదైపోతుంది. దాని బంధం అక్కడితో సరి. ఇక వీడని బంధమై, విడువని మిత్రమై, జోడు విడని సైదోడై, జీవాత్మతో మిగిలేది, పాపపుణ్యాలే.
పక్షిరాజా! ధనవంతుడు ఈ రోజు సూర్యుడస్తమించేలోగా ఎవరికీ ఏమీ దానం చేయలేదనుకో, రేపు తెల్లవారాక, ఈ లోగానే వాడి బ్రతుకు తెల్లారిపోతే, ఆ డబ్బంతా ఎవరి వశమై పోతుందో ఎవరికి తెలుసు? ఏదో పూర్వజన్మ సుకృతం వల్ల, ఎంతో మంది దగ్గర ఎంతో కొంత ధనం వుండే తీరుతుంది కదా! దానిని పరోపకార నిమిత్తమో, శ్రేష్ఠద్విజుల దానార్ధమో వాడకుండా, అంతా తానూ తన పుత్రులే వాడేసుకోవాలనుకుంటే, ఆ ధనమే ఒక రూపాన్ని ధరించి, వాడు పోయే ముందు అడుగుతుంది. 'నన్నెలాగూ తీసుకుపోలేవు. కనీసం దానమైనా చేసి వుంటే, ఆ పుణ్యాన్నయినా పట్టుకు పోగలిగివుండే వాడివి కదా!’ అని. ఇలా ఆలోచించి, రేపు ఏమవుతామో అనుకుని, ఇవాళే సత్కర్మలనాచరించాలి. మనిషి శ్రద్ధాపూర్వకంగా, పవిత్రుడై, శుద్ధమనస్కుడై ఇచ్చే ధనం ధర్మాన్ని నిలబెడితే, ఆ మనిషికి నరకమే వుండదు. ఈ ధర్మమే మళ్ళీ అతని అర్ధ కామ సముపార్జనలలో అక్కరకు వస్తుందనేది ‘ధర్మసూక్ష్మం’. శ్రద్ధాపూర్వకం కాని ధర్మం, ఏ లోకంలోనూ అక్కరకు రాదు. ప్రచుర ధనరాశి వల్ల ధర్మం సిద్ధించదు. ధర్మ సిద్ధి, శ్రద్ధా మూలకం. అట్టి ధర్మమే, ఆ వ్యక్తికి మోక్ష ప్రదాయకం.
“హే భగవన్‌! మృత్యువు ఆసన్నమైనప్పుడూ, వ్యక్తి మరణించిన వెంటనే చేయవలసిన కర్మలనూ వివరంగా వినాలని వుంది. కరుణించండి” అని ప్రార్ధించిన గరుడునికి విష్ణువు తెలియజేసిన వివరాలు, గరుడ పురాణానికి సంబంధించిన మన తదుపరి వీడియోలో తెలుసుకుందాము. మరణించిన వారిని సశాస్త్రీయంగా సాగనంపే పద్ధతులను ప్రతి హిందువూ తప్పక తెలుసుకుని తీరాలి. అందుకే రాబోయే ఆ వీడియోను ఎవ్వరూ మిస్ కావద్దని నా మనవి.. పరమ దుర్లభమైన మనుష్యజన్మ మనకు లభించినందుకు సంతోషించడమే కాకుండా, మంచి పనులూ, దానధర్మలనూ చేస్తూ, నిత్య దైవనామ స్మరణతో దీనిని సార్ధకం చేసుకుందాము..
మనిషి జీవన గమనంలో ఇటువంటి తప్పులు చేస్తే, వాటికి శిక్షలు ఎంత భయంకరంగా ఉంటాయో తెలుసుకుని, సన్మార్గంలో నడుచుకోవాలనే ఉద్దేశ్యంతో, గరుడుడికి శ్రీ మహావిష్ణువు చెప్పిన అమృత వాకులను, అష్టాదశ పురాణాలలో ఒకటైన ‘గరుడ పురాణం’ పేరిట మనకు అందించారు, కృతికర్త అయిన వ్యాస భగవానుడు. ఇక అందులోని ఏడవ అధ్యాయంలో నిక్షిప్తమైవున్న ‘సంతప్తక బ్రాహ్మణుడు - పంచ ప్రేతాల గాధ’లోకి వెళితే..
విష్ణు మహిమ విస్తారంగా కనిపించే కథను వినాలని వుందని గరుత్మంతుడు వేడుకోగా, ఆతనిని అనుగ్రహించి ఇలా చెప్పసాగాడు శ్రీ మహావిష్ణువు.. “గరుత్మంతా! పూర్వకాలంలో సంతప్తకుడనే తపోధనుడైన బ్రాహ్మణుడొకాయన వుండేవాడు. ఆయన తన తపోబలం వల్ల, పాపరహితుడయ్యాడు. ఈ ‘సంసారం’ పేరులోనే గానీ, తత్త్వంలో సారం లేనిదని తెలుసుకుని, అడవులలోకి పోయి, వైఖానస మునుల వృత్తినే తానూ పాలిస్తూ, అరణ్యంలోనే చరిస్తుండే వాడు. బాహ్య చిత్తవృత్తులను అదుపులో పెట్టుకుని, తద్ద్వారా ఇంద్రియాలపై విజయం సాధించే ఉద్దేశ్యంతో, తీర్థయాత్రలకు బయలు దేరాడు. కానీ, మధ్యలో దారి తప్పి, ఒక చీమలు దూరని, కాకులు కూడా దారి తప్పితే ఇక పట్టుకోలేని మహారణ్యంలోకి వెళ్ళిపోయాడు. నలువైపులా బ్రహ్మాండంగా పెరిగిన చెట్లూ, లతలూ, పొదలూ, అతనికి దారీ తెన్నూ తోచనివ్వలేదు. సాధు, క్రూర జంతువులూ, పక్షులూ, రాక్షస పిశాచ గణాలూ మాత్రమే వున్నాయక్కడ. నరసంచారమనేదే లేదు.
సంతప్తునికి భయమనిపించ లేదు కానీ, ఎటూ దిక్కు తోచలేదు. కానున్నది కాక మానదు కదా! ఏదో ఒకటి జరుగుతుందిలే అనుకుంటూ, ఒకవైపు సూటిగా సాగిపోయాడు. కొంతసేపటికి కీచురాళ్ళ అరుపులు కర్ణకఠోరంగానూ, గూడ్లగూబల ధూత్‌కారాలు భయంకరంగానూ వినిపించ సాగాయి. అయినా ఆగలేదతను. కానీ, ఒక చోట ఒక జుగుప్పాకర దృశ్యాన్ని చూసి, నిలబడిపోయాడు. అడుగు ముందుకు పడలేదు.
అక్కడొక మర్రి చెట్టుకి కట్టబడి, వ్రేలాడుతూ వున్నదొక శవం. దానిని అయిదు ప్రేతాత్మలు పీక్కు తింటున్నాయి. ప్రతి ప్రేతమూ చూడడానికి చాలా భయంకరంగా వుంది. ముఖం మీద తప్ప, ఇంకెక్కడా మాంసం లేదు. చేతులు, కాళ్ళు, అన్ని అంగాలూ, ఎముకల మీద చర్మం కప్పినట్లున్నాయి. ముఖంలో కళ్ళు లేవు; వాటికి బదులు రెండు రంధ్రాలున్నాయి. ముక్కుఅసలే లేదు. నెత్తిపై జుట్టు లేదు. అలాగని, కోతిలా చూడగానే నవ్వు పుట్టించేలా కాకుండా, భయంతో గుండెలవిసిపోయేలా వున్నాయవి. బ్రాహ్మణుడు వాటిని చూసి భయంతో మ్రాన్పడిపోగా, అవి మాత్రం ఆయనను చూడగానే పిచ్చి ఆనందంతో గంతులేస్తూ, మంచి ఆహారం దొరికిందని సంబరపడిపోతూ, ఆయన వైపు పరుగు దీశాయి. కాళ్ళను రెండు ప్రేతాలూ, చేతులను రెండు ప్రేతాలూ పట్టుకోగా, అయిదవది ఆయన తలను పట్టుకుంది. అవన్నీ భయంకరంగా అరుస్తూ, అలా పట్టుకునే గాలిలోకి లేచాయి. అంతవరకూ తింటున్న శవంలో ఇంకా మాంసం వుండిపోవడంతో, దానిని కాళ్ళలో ఇరికించుకుంటూ ఎగిరాయి.
అప్పుడు భయార్తుడైన సంతప్త బ్రాహ్మణుడు, విష్ణుదేవునిలా ప్రార్ధిస్తూ, తన రక్షణకై పిలువనారంభించాడు. ‘ఆపద్రక్షకా! జగన్నాయకా! నాకు నీవే శరణు. నన్ను కాపాడు. దేవాధిదేవా, చిన్మయా, సుదర్శన చక్రధారీ, హరీ! నన్ను కాపాడు. ఖగరాజారూఢుడై, మొసలి నోట చిక్కిన ఏనుగును తన చక్రం ద్వారా రక్షించిన సామజవరగమనుడు, నా కర్మ పాశాలను కూడా ఆ మొసలి తల వలెనే ఖండించి, నన్ను ముక్తుని చేయాలి గాక! రమారమి వందమంది నిర్దోషులైన రాజకుమారులను కారాగారంలో బంధించి బలిచ్చుటకు సిద్ధపడిన, కర్కోటక లోకకంటక జరాసంధుని, ధర్మజ రాజసూయ మిషచే చంపించి, లోకకల్యాణాన్ని గావించిన శ్రీకృష్ణపరమాత్మ, ఆ రాకుమారుల వలెనే, నాకునూ విడుదలను ప్రసాదించాలి గాక!’ అంటూ, మరెన్నో విధాల నా అవతారతత్త్వాన్ని కీర్తిస్తూ, ఆర్తితో అరుస్తూ, నన్నే రమ్మని పిలచిన ఆ తపస్సంపన్నునిపై ప్రేమతో కూడిన జాలి కలుగగా, నేను స్వయంగా బయలుదేరాను.
నేనా దరిదాపులకు చేరగానే, అతనిలోని ఏ తపశ్శక్తి ఆ విషయాన్నతనికి చేరవేసిందోగానీ, అతడు భయాన్ని వదిలేసి, ఆ ప్రేతాల మూపులపై పల్లకీలో రాజులాగా సుఖంగా నిద్రిస్తున్నట్లయినాడు. నేనా గుంపు వెనుకే కాసేపు వెళ్ళగా, అక్కడ మణిభద్రుడనే యక్షరాజు కనిపించాడు. నేనతనికి ఆ ప్రేతాల సంగతేదో చూడమని కనుసైగ చేశాను. వెంటనే అతడా భయంకర ప్రేతాలకే దుఃఖాన్నీ భయాన్నీ కలిగించే ప్రేతరూపాన్ని ధరించి, వాటి కనులు కలవర పడేలా, గుండె గుభిల్లుమనేలా, పెద్ద భుజాలతో, బుసలు కొడుతున్న తాచు పామంత నాలుకతో, ఉచ్చ్వాస నిశ్వాసాలను, అవి భయంతో కంపించేలా తీసుకుంటూ, ముందు వాటి యెదుట నిశ్చలంగా నిలబడ్డాడు. ఆ ప్రేతాలు భయం నుండి తేరుకునేలోగానే, రెండింటిని చేతులతో, రెండింటిని కాళ్ళతో, ఒక ప్రేతాన్ని నోటితో ఒడిసి పట్టి, భయంకరమైన పిడి గుద్దులతో వాటి ఒళ్ళు హూనం చేశాడు. వారి చేతుల నుండి బ్రాహ్మణుని విడిపించి, శవాన్ని పట్టుకుని, ఆ మణిభద్ర యక్షుడు మాయమైపోయాడు. మణిభద్రుని శిక్షతో, నా యొక్క దయతో, ప్రేతాల పాపాలు నశించి, బ్రాహ్మణునికి ఎదురుగా మోకరిల్లి, ఇలా అన్నాయి. 'హే విప్రదేవా! మమ్మల్ని క్షమించండి' అంటూ, ఆయనకు చేతులు జోడించి ప్రదక్షిణ చేసి, మరల క్షమించమని కోరారు. దీనికి కారణం, బ్రాహ్మణ దర్శనం, శ్రీహరి కరుణ, యక్షస్పర్శల వల్ల, వారికి పూర్వ స్మృతి కలగడమే. వారి దీన వదనాలనూ, మరింత దీనాలాపనలనూ చూసి మనస్సు కరిగిన బ్రాహ్మణుడు, వారినిలా అడిగాడు: “బాబూ! ఎవరు మీరు? ఇదంతా ఏమిటి? ఏదైనా మాయా లేక నా చిత్త భ్రమా?
అప్పుడు ప్రేతాలు, “స్వామీ! ఇది మాయా కాదు, భ్రమా కాదు. మేము ప్రేతాలము. మా పూర్వ జన్మ దుష్కృతాల వల్ల, ఇలా మాకు ప్రేత యోని ప్రాప్తించింది.”
అది విన్న బ్రాహ్మణుడు, “ప్రేతాల్లారా! మీ పేర్లేమిటి? మీరేం చేస్తుంటారు? మీకీ దుర్దశ ఎలా ప్రాప్తించింది? నా పట్ల మీ ప్రవర్తనకీ, అందులోని మార్పుకూ కారణమేమిటి?” అని ప్రశ్నించాడు..
అందుకు ప్రేతాలు, “ద్విజోత్తమా! మీ ప్రశ్నలన్నిటికీ సమాధానాలిస్తాము. మా పేర్లు పర్యుషిత, సూచీముఖ, శీఘ్రగ, రోధక, లేఖకులు. సామాన్య మానవులే అనుకుని, మిమ్మల్ని పట్టుకున్నాము. మీరు యోగిరాజనీ, విష్ణుభక్తులనీ తెలిశాక, పూజిస్తున్నాము. మీ స్పర్శ మాత్రాననే, మా పాపాలన్నీ ఎగిరి పోయాయి”
“మీ నామధేయాలు విచిత్రంగా వినిపిస్తున్నాయి. ఇవి అర్ధం లేనివని నాకనిపించడం లేదు. మీరు నాకు విస్తారంగా మీ గురించి వివరించండి”అని బ్రాహ్మణుడాదేశించగానే, ఆ ప్రేతాలు ఒకటొకటిగా ఇలా చెప్పసాగాయి.
“బ్రాహ్మణోత్తమా! ఒకమారు నేను శ్రాద్ధం పెట్టవలసి వచ్చినపుడు, ఒక బ్రాహ్మణుని నియమించుకున్నాను. ఆ వృద్ధ బ్రాహ్మణుడు నడవలేక నడుస్తూ, బాగా ఆలస్యంగా వచ్చాడు. నేను ఆకలికి తాళలేక, శ్రాద్ధ కర్మ చేయకుండానే, ఆ శాకపాకాలను తినేశాను. బ్రాహ్మణునికి పర్యుషిత అంటే పాచిపోయిన అన్నాన్ని ఎక్కడి నుండో తెప్పించి మరీ పెట్టాను. నేనిలా దుష్ట ప్రేతాన్ని కావడానికీ, నా పేరు పర్యుషితుడు కావడానికి కారణం అదే.
“బ్రాహ్మణ దేవతా! నా పేరు సూచీముఖుడు. ఒకనాడొక బ్రాహ్మణి, తీర్ధస్నానానికై భద్రవట తీరానికి వచ్చింది. ఆమెతో ఆమె అయిదేళ్ళ కొడుకున్నాడు. ఆమె అతనినే చూసుకుని జీవిస్తున్నట్లుంది. నేనప్పుడు క్షత్రియ యువకునిగా జన్మించియున్నాను. అలవి మీరిన పొగరు, క్రూరత్వాలతో ప్రజలను హింసిస్తుండే వాడిని. నేనా బ్రాహ్మణీ, ఆమె పుత్రుల దారికాచి, అతని తలపై పిడికిటితో బాది, వారి సామానులన్నిటినీ లాగేసుకున్నాను. ఆ పసివాడు దాహమని ఏడుస్తుంటే, తల్లి అతనికొక చిన్న పాత్రతో నీళ్ళిచ్చింది. నేను పాత్రను దౌర్జన్యంగా లాగేసుకుని, ఖాళీ చేశాను. భయసంత్రస్తుడై, దాహవ్యాకులుడై, ఆ పిల్లవాడు అప్పుడే, అక్కడే మరణించాడు. అతని తల్లి ఆ గర్భశోకాన్ని తట్టుకోలేక, అక్కడే వున్న నూతిలో దూకి అసువులు బాసింది. ఆ మహా పాపం వల్ల నాకీ ప్రేతయోని ప్రాప్తించింది. పర్వతాకార శరీరుడనే కానీ, నాకు నోరు లేదు. కొంగలాగా సూది ముక్కుంది. నాకు ఆహారం దొరికినా, దానిని తినడానికి చాలాసేపు కష్టపడవలసి వస్తుంది. నేనా రోజు బ్రాహ్మణ బాలకుని నీరు తాగనివ్వకుండా చేసినందుకు, ఇలా అనుభవిస్తున్నాను. నా ఈ నోరు కలిసిన ముక్కు, నా పేరుని సూచీముఖుడిగా చేసింది.
“భూ సురేంద్రా! నా పేరు శీఘ్రగుడు. నేనొకప్పుడొక ధనవంతుడనైన వైశ్యుడను. ఆ జన్మలో నా మిత్రుడొకనితో కలసి, ఇతర దేశాలకు వ్యాపార నిమిత్తమై వెళ్ళాను. నేను కటిక పేదవానిని కాకపోయినా, నా మిత్రుని వద్ద అశేష ధనరాశులుండడంతో, నాలో లోభం, దాని వల్ల క్రౌర్యం పెరిగాయి. మేమిద్దరం వ్యాపారం చేసి, వెనుకకు మరలి వస్తున్నపుడు, దారిలో తగిలిన ఒక నదిని పడవ సహాయాన దాటుతుండగా, సూర్యుడస్తమించాడు. మసక చీకటిలో ప్రయాణీకులంతా ఎవరి గోలలో వారున్నారు. చాలామంది అలసట కారణంగా, కునుకు పాట్లు పడుతున్నారు. వారిలో నా మిత్రుడు కూడా వున్నాడు. అతడు నా తొడ మీదే తలపెట్టి, నిశ్చింతగా నిద్ర పోసాగాడు. నేనతనిని ప్రవాహంలోకి తోసేశాను. చీకటిలో అది ఎవరూ చూడలేదు. అతని వద్దనున్న బహుమూల్యప్రదాలైన రత్న ఖచిత స్వర్ణాభరణాలూ, ముత్యాలూ, బంగారు కాసులన్నింటినీ పట్టుకుని, మా వూరొచ్చేశాను. నా మిత్రుని పత్నితో, దారిదోపిడీ దొంగలు మాపై దాడి చేయగా, ఆమె భర్త దొరికిపోయాడనీ, వారతని సొత్తంతా దోచుకుని, అతనిని చంపేశారనీ చెప్పాను. నేను మరోదారంటా, తుప్పల వెంటా, నా సొమ్ముని పట్టుకుని పరుగెత్తి, ఏదో చావు తప్పి కన్నులొట్టబోయిన చందాన, ఇల్లు చేరానని చెప్పాను. నా జీవితాన్నంతటినీ ఆ పాపపు సొమ్ముతోనే గడిపాను. శీఘ్రంగా డబ్బు సంపాదనలో ముందుకెళ్ళానని, నన్ను శీఘ్రగుడన్నారు. కానీ, ఆ పాపానికి నాకిలా ప్రేతయోనిలో పుట్టుక వస్తుందని ఎవరూ ఎరుగరు కదా!”
“విప్రోత్తమా! నా పేరు రోధకుడు. నేను శూద్రజాతికి చెందినవాడను. రాజభవనం నుండి నాకొక వంద పెద్ద పెద్ద గ్రామాలపై అధికారం ఇవ్వబడింది. నా కుటుంబంలో వృద్ధులైన తల్లిదండ్రులూ, ఒక తమ్ముడు మాత్రమే ఉండేవారము. అయినా, లోభం కొద్దీ నా తమ్ముడిని వేరే కాపురం పెట్టుకొమ్మని తరిమేశాను. వాడికేమీ లేదు. అన్నవస్త్రాలు లేక అవస్థపడుతున్నాడని తెలిసి, నా తల్లిదండ్రులు రహస్యంగా నా గృహం నుండి అన్ని వస్తువులనూ పంపిస్తుండేవారు. నేనది విని అగ్గిరాముడనై పోయి, నా తల్లిదండ్రులను సంకెళ్ళతో బంధించి, ఒక గదిలో పడవేశాను. వారు అతి కష్టం మీద విడిపించుకుని, ఆత్మాభిమానం దెబ్బతిన్నదనే బాధతో, విషం మింగి మరణించారు. నా తమ్ముడు ఏమీ లేక, ఎక్కడెక్కడో తిరుగుతూ, ఏమైపోయాడో తెలియలేదు. వృద్ధులను బంధాలతో “రుద్ధం” చేశాను కాబట్టి, రోధకుడనే పేరు వచ్చి నిలిచింది. ఈ మహాపాపాల వల్ల, నేనిలా ప్రేత యోనిలో పడి వున్నాను”.
“హే విప్రదేవా! నన్ను లేఖకుడంటారు. పూర్వం ఉజ్జయినీ నగరంలో బ్రాహ్మణునిగా జన్మించాను. మా రాజు గారు నన్నొక బ్రహ్మాండమైన కోవెలకు పూజారిగా నియమించారు. ఆ గుడిలో విభిన్న నామాలతో ఎన్నో విగ్రహాలున్నాయి. స్వర్ణ నిర్మితములైన ఆ విగ్రహాలలో, అవసరమైన చోట పలు విలువైన రత్నాలు తాపడం చేయబడి వున్నాయి. వాటిని రోజూ పూజిస్తూ, పుణ్యాన్ని వెనకేసుకోవలసిన నేను, లోభ మోహాలచే, రాకాసి మనస్సు గలవాడనై, డబ్బు వెనకేసుకోవాలనే వాంఛ పుట్టి, మహా పాపినై పోయాను. బుద్ధి పాపాసక్తమై పోతే, బ్రాహ్మణుడైనా, పూజాధికారైనా ఒకటే, రాక్షసుడైనా, పిశాచమైనా ఒకటే. నేనొక సూదిగా, వాడిగా వున్న ఇనుప ఆయుధాన్ని చేపట్టి, ఆ విగ్రహాలకున్న బంగారాన్నీ, రత్నాలనూ పెకలించి దాచేసుకున్నాను. మరునాడు ఏమీ తెలియనివాడిలాగా, ఎప్పటిలాగే కోవెల తెరచి, గోల గోల పెట్టాను. రాజుగారు ఆ రూపుమాసిన విగ్రహాలను చూసి, ప్రజ్వలితాగ్ని వలే, క్రోధంతో రగిలిపోయారు. 'ఈ పని చేసిన దొంగనూ, దైవద్రోహినీ, వాడు బ్రాహ్మణుడైనా సరే, పట్టుకుని నేరాన్ని నిరూపించి, వాడిని నా చేతులతోనే చిత్రవధ చేసి చంపుతాను” అని దేవునియెదుట ప్రతిజ్ఞ చేశారు. ఆయన “బ్రాహ్మణుడైనా సరే” అనడంతో, నా మీద అనుమానమేదైనా కలిగిందేమో అన్న సంశయం నాకు కలిగి, రాత్రికి రాత్రే రాజమందిరంలోకి ప్రవేశించి, ప్రశాంతంగా నిద్రిస్తున్న రాజును చంపేశాను. అటునుంచటే, రత్నాలనూ బంగారాన్నీ పట్టుకుని పారిపోయాను. దాంతో భూదేవికి కూడా నా మీద అసహ్యం కలిగిందేమో.. అలా పారిపోతూ, దారి తప్పి, ఘోరారణ్యంలో దిగబడి, అక్కడొక ఆకలిగొన్న పులివాత పడి చనిపోయాను. కలం వంటి సాధనంతో మహా పాపం చేశాను కాబట్టి, నన్ను నరకంలో లేఖకుడని పిలిచారు. అక్కడ ఎనలేని బాధలను అనుభవించి, ఇలా ప్రేతయోనిలో పడ్డాను.”
ఇలా అయిదు ప్రేతాలూ, వినయంతో తమ పన్నాలను వినిపించగా, బ్రాహ్మణుడు జాలిపడ్డాడు. వారి ప్రస్తుత పరిస్థితిని గూర్చి అడుగగా, వారిలా చెప్పుకుని విలపించారు.
'ఓ ద్విజేంద్రా! ఎక్కడ వేదమార్గం అనుసరింపబడుతుందో, ఎక్కడ లజ్జ, ధర్మమూ, దమమూ, క్షమ, ధృతి, జ్ఞానమూ వుంటాయో, అక్కడ మేము ప్రవేశించలేము. శ్రాద్ధ తర్పణ కర్మలు చేయబడని గృహాలలో మేము నిరాటంకముగా దూరగలము. అక్కడి మనుషుల రక్తమాంసాలను వారికి తెలియకుండానే అపహరించి ఆరగిస్తాము. వారు ఏ జబ్బూ లేకుండానే నీరసించి పోతుంటారు. మా ఆహారం పరమ అసహ్యకరం. మలం దగ్గరనుండి శవం దాకా, అన్నీ తింటాము. మాకే సిగ్గనిపిస్తుంది. అయినా తప్పదు. మేము అజ్ఞానులం, తామసులం, మంద బుద్ధులం. ఏ మాత్రం దైవశక్తి అలికిడి విన్నా, భయంతో పారిపోయే పిరికి జనాలము. మాకీ ప్రేతజన్మ ఎప్పుడు పూర్తవుతుందా? అని ఎదురు చూస్తూ వుంటాము.”
ఓ గరుత్మంతా, అలా బ్రాహ్మణుడు వారి బాధలను వింటుండగానే, నేను అతనికి దర్శనమిచ్చాను. హృదయంలో నివసించే అంతర్యామిని, పురుష స్వరూపంలో సాక్షాత్కరించిన నన్ను చూడగనే, ఆ విప్రుడు నేలపై సాష్టాంగ పడి నమస్కరించి, స్తుతులతో నన్ను సంతుష్ట పరిచాడు. అతని దయ వల్ల, ఆ ప్రేతాలు కూడా నన్ను చూడగలిగాయి. “అన్ని రకాల ప్రాణులనూ కేవలం నీ దయతోనే, వారికి ఏ అర్హతా లేకపోయినా, నీవు ఉద్ధరించగలవు. మహాప్రభో! నీకు నమస్కారములు" అని పలుకుతున్న ఆ బ్రాహ్మణుని మనస్సు లోని కోరికను అర్థం చేసుకుని, నేను వారందరికీ ఉత్తమలోకాలను ప్రసాదించాను. నా ఇచ్చ మేరకు, అత్యంత తేజముగల, శ్రేష్ఠ ఆకాశగమనం చేయగల, గంధర్వ, అప్సర యుక్తములైన ఆరు విమానాలు అక్కడకు వచ్చి, ఆ బ్రాహ్మణునీ, పంచ ప్రేతాలనూ ఎక్కించుకుని, నా లోకానికి తీసుకుని పోయాయి” అని చెప్పాడు శ్రీ మహా విష్ణువు. (అధ్యాయం - 7)
‘గరుడ పురాణం’ ప్రకారం మనకు వచ్చే ఈ కలలకు అర్ధం తెలుసా?
సాధారణంగా ఎవరికైనా కలలు రావడం అనేది సహజమే. వాటిలో కొన్ని సంతోషం కలిగించేవిగా ఉంటే, కొన్ని పీడ కలలు కూడా వస్తూంటాయి. కొన్ని మనకు కర్తవ్య బోధ చేసేవిగా ఉంటే, మరికొన్ని ఎక్కడో ఆకాశంలోనుంచి పడిపోతున్నట్లు, విచిత్రంగా కూడా ఉంటాయి. వీటిలో కొన్ని కలలు గుర్తుంటాయి, మరికొన్ని గుర్తుండవు. మన పురాణాలు, శాస్త్రాల ప్రకారం, తెల్లవారు జామున వచ్చే కలలు నిజం అవుతాయంటారు. స్వప్న శాస్త్రం ప్రకారం కూడా, కలలో వచ్చేవి కొన్ని నిజం అవుతాయని నిపుణులు చెబుతున్నారు. అయితే, కలల గురించి గరుడపురాణంలో, శ్రీ మహావిష్ణువు గరుడుడికి తెలియజేసిన సత్యాలేంటి? వాటిపై ప్రేతాల ప్రభావం ఉంటుందా? కలలో కనిపించే కొన్నింటికి ఎలాంటి ఫలితాలు ఉంటాయి? వాటికి ప్రాయశ్చిత్తాలేంటి వంటి విషయాలను, ఈ రోజుటి మన వీడియోలో తెలుసుకుందాము.. వీడియోను చివరిదాకా చూసి మీ అభిప్రాయాలను తెలియజేస్తారని ఆశిస్తున్నాను..
గరుడపురాణంలో శ్రీ మహావిష్ణువు చెప్పిన ప్రకారం, కొన్ని కలలు మన మానసికి స్థితి మీద ఆధారపడి ఉంటే, కొన్ని కలలపై ప్రేతాల ప్రభావం వుంటుంది. గరుడపురాణంలో ప్రేతాలకు సంబంధించి గతంలో నేను చేసిన వీడియో link, చూడని వారి కోసం description లో, I-cards లో పొందుపరుస్తున్నాను. ప్రేతాల నుండి విడుదల వుంది. దానికి ముందు అది ఎలాంటి ప్రేతమో, ఇది ఎలాంటి తాపమో తెలియాలి. దానికి జ్యోతిర్విద్వాంసుల సహకారం అవసరం. ప్రేతగ్రస్త ప్రాణికి కొన్ని అద్భుతమైన కలలొస్తుంటాయి. తీర్థ యాత్రలకు వెళ్ళాలనీ, నదీ స్నానాలు చెయ్యాలనీ, ధర్మకార్యాలను అనుష్టించాలనీ గట్టిగా నిశ్చయించుకుని, ముహూర్తం కూడా చూసుకున్నాక, ఎందుకో అత్యంత నిరాసక్తత ఏర్పడుతుంది. ఎక్కడికీ వెళ్ళ బుద్ధికాదు. చెడు పనులవైపు మనస్సు లాగుతుంది. వెంటనే ఇది ప్రేత నిర్వాకమే అని పోల్చి, జ్యోతిర్విద్వాంసులనాశ్రయించిన వాడు, బాగు పడతాడు. వారిని సంప్రదించవలసిన అవసరం లేకుండా కూడా, దానాలు చేసినా ప్రేత బాధలు వదిలి పోతాయి. కలలో కనిపించిన ప్రేతాన్నుద్దేశించి మంత్ర సహితంగా దానం చేయడం వల్ల, ఆ ప్రేతానికీ, ఈ మనిషికి కూడా తృప్తి కలుగుతుంది. ప్రేతాలు వాటిలో అవి కూడబలుకుకుని, దానమిచ్చిన వానికి సుఖాలనిస్తాయి. వారి బంధు బాంధవులకు కూడా, ధన ధాన్యాల నిస్తాయి. స్వప్నాలలో ప్రేతాలు కనిపించిన పిమ్మట కూడా, వాటి మాటలు, చేష్టలు, పీడలను చూసి కూడా, శ్రాద్ధాదుల ద్వారా వాటి నుండి ముక్తికై ప్రయత్నించని వారు, ఆ ప్రేతాలు పెట్టే శాపాలకు లోనై, దుఃఖ సాగరంలోనే మునిగి వుండి, ఇక తేలరు. కొంత మంది మరుజన్మలో కూడా నిస్సంతులు, పశుహీనులు, దరిద్రులు, రోగులుగానే వుండిపోతారు.
కొన్ని సందర్భాలలో ప్రేతాల నామ గోత్రాలు, స్వప్నాల వల్ల తెలుస్తాయి. కొందరిని కలలు రాకున్నా, ప్రేతాలు పట్టి పీడిస్తాయి. అలాంటి సందర్భాలలో, కుల పురోహితుని మాటనే పూర్తిగా విశ్వసించి, ఆయన ఆదేశం మేరకు, భక్తిభావ పూర్వకంగా పితృభక్తి నిష్టులై, పురశ్చరణ పూర్వకంగా నారాయణ బలి కార్యాన్ని నిర్వహించి, జప, హోమ, దానముల ద్వారా దేహ శోధనను చేసుకోగానే, సమస్త విఘ్నాలూ సమసిపోతాయి. ఇవన్నీ చేయగానే, అంతవరకూ భూత ప్రేత పిశాచాదులచే పీడింపబడుతున్న ప్రాణి బాధలన్నీ, దూదిపింజలలాగా ఎగిరిపోతాయి.
ఒక్కటి మాత్రం గుర్తుంచుకో కశ్యప నందనా! పితృభక్తి ఉండాలి. లేకుంటే సుఖం లేదు. అన్ని ప్రయత్నాలలోనూ విజయం కావాలంటే, తండ్రిపోయిన తొమ్మిదవ, లేదా పదవ సంవత్సరంలో, పదివేల గాయత్రీ జపం చేసి, దశాంశ హోమం కూడా చేసి, “ఇది మా పితరుల నిమిత్తం” అని చెప్పుకోవాలి. దీని ఫలితంగా ఉపద్రవాలిక దరిజేరవు. తల్లిదండ్రులను మించిన దైవాలు లేరు.
ప్రాణులకు స్వర్గానికిగానీ, మోక్షానికి గానీ, ఏకమాత్ర సాధనం శరీరమే. అటువంటి శరీరం దేని ద్వారా అయితే వచ్చిందో, దానికన్న పూజ్యమేది? కాబట్టి, దానమిచ్చిన వాడికి దక్కే ఫలమే గొప్పది.
పుత్రుడు పుట్టుటయే భాగ్యము. వాడు మంచివాడై, అన్ని పితృకార్యములనూ చేయుటయే గొప్ప పుణ్య ఫలము. వాడు పుట్టగానే తండ్రికి 'పుత్' అనే నరకబాధ తప్పిపోతుంది.
ఓయి ఖగరాజా! ఎవరికైనా మాతాపితరులిరువురూ అకాల మృత్యువు పాలైతే, వారొక యేడాది పాటు ఆ తల్లిదండ్రులకు పుణ్యలోకాలను ప్రాప్తింపజేసే ప్రయత్నంలోనే వుండాలి. ఆ ఏడు వ్రతాలనూ, తీర్థయాత్రలనూ, వివాహాది మంగళ కార్యాలనూ తలపెట్టకూడదు. (అధ్యాయం - 21)
తమ సతీసుతుల, బంధు మిత్రుల కలలలో భయంకరమైన అశ్వాలుగా, ఏనుగులుగా, ఎద్దులుగా, వికృత రూపులైన మానవులుగా కనిపించి, బాధిస్తాయి. కొంతమంది నిద్ర పోతుండగా వచ్చి, వారి శయ్యలను అన్ని విధాలా అపభ్రంశం చేసి పడేస్తాయి. మనిషి తెల్లారి లేచి చూసుకునే సరికి, తానూ తన పక్కా చాలా అసహ్యకరంగా తయారౌతారు. కొందరికి తాము సంకెళ్ళచే బంధింపబడినట్లు కల వస్తే, మరికొందరికి చనిపోయిన తమ వారు పరువు తక్కువ, నిందనీయ వేషాలలో తిరుగుతున్నట్టు కల వస్తుంది. తింటున్న వాని నుండి అన్నాన్ని తామే లాగుకొని పారిపోతున్నట్లు, దాహంతో ఆబగా నీరు త్రాగబోతున్న వాని నుండి ఆ నీటిని తామే లాక్కుని పారిపోతున్నట్లు, కొందరికి కలలు వస్తాయి. ఇవన్నీ ప్రేతాల నిర్వాకాలే. ప్రేతాలలో ఒక రకమే పిశాచాలు. ఇవన్నీ వాటి విన్యాసాలు.
ఎద్దు మీద స్వారీ చేస్తున్నట్లు, ఎద్దులతో కలసి ఎక్కడికో వెళుతున్నట్టు, ఆకాశంలో భయంగా, పడిపోయేలా ఎగురుతున్నట్టు, ఆకలితో అలమటిస్తూ తీర్ధంలో తిరుగుతున్నట్టూ, ఆవు, ఎద్దు, గుర్రం, పక్షులతో, తన గొంతులోనే వాటి భాషను మాట్లాడుతూ గోష్టి సలుపుతున్నట్టూ, తన నుదుటిపై తనకే, ఏనుగు, దేవతలు, భూతప్రేత నిశాచరాదుల చిహ్నాలు కనిపిస్తే, తనకి పిశాచజన్మే వస్తుందని అర్ధం.
పక్షీంద్రా! ప్రేతయోని సంబంధితాలైన ఎన్నో చిహ్నాలు కలల్లో వచ్చి కంగారు పెట్టేవి ఉన్నాయి. తన అన్నదమ్ములు, భార్య, కొడుకు ఎవరైనా పోయినట్టు కల వస్తే అది ప్రేత దోషమే. మనిషికి ఆకలి దప్పులతో తాను ఆరాట పడుతున్నట్టూ, “వాటిని తీర్చండి మహాప్రభో” అని ఎవరినో యాచిస్తున్నట్టూ కల వస్తే, ప్రేత దోషాన్ని వదలించుకోవాలి. వెంటనే ఏదైనా తీర్థానికి వెళ్ళి, తన పితరులందరికీ పిండదానం చేసి, ప్రేత సంతృప్తిని సాధించాలి. పుత్ర, పితా, భ్రాత, పత్ని, పశు, పత్యాది ముఖ్యులు ఇల్లు వదలి బయటికి పోతున్నట్టు కల వచ్చినా, ప్రేత దోషముందని అర్ధము.
గరుడా, ఇలాంటి స్వప్న దోషాలకు ప్రాయశ్చిత్తమెలా చేయించుకోవాలో విను. ఆ వ్యక్తి ఇంట్లోగానీ, తీర్ధంలోగానీ స్నానం చేసి, మారేడు మూలంలో జలతర్పణమివ్వాలి. వేద పారంగతులైన బ్రాహ్మణులను పూజించి, వారికి నల్లని ధాన్యాలను దానమివ్వాలి. తరువాత యథాశక్తి హవనం చేసిన పిమ్మట, గరుడ పురాణ పారాయణ చేయించు కోవాలి. శ్రద్ధాపూర్వకంగా ఈ అధ్యాయాన్ని విన్నా, చదివినా, వారికి ఏ ప్రేత దోషమూ అంటదు. అప్పటికే అంటివుంటే మంటిలో కలసి పోతుంది. (అధ్యాయం -23)
‘గరుడ పురాణం’ ప్రకారం తల్లి గర్భంలో శిశువు పడే ‘నరక యాతన’ తెలుసా?
మన సనాతన ధర్మం ప్రకారం, ఆత్మ జనన మరణ చక్రంలో నిరంతరం ప్రయాణిస్తూనే ఉంటుంది. శరీరాన్ని కోల్పోయిన ఆత్మ తన కర్మలను అనుభవించి, తిరిగి మరొక శరీరంలోకి ప్రవేశిస్తుంది. ఒక ప్రాణికి జన్మనిచ్చే క్రమంలో, స్త్రీ మృత్యువు అంచులవరకూ చేరుకుని, ప్రాణికి జీవం పోస్తుంది. అందుకే మన పురాణాలు స్త్రీమూర్తికి ఎంతో ప్రాముఖ్యతనూ, వెలకట్టలేని గౌరవాన్నీ ఆపాదించాయి. కానీ, గర్భంలో ఉన్న శిశువు గురించి మనం ఏనాడైనా ఆలోచించామా! నెలలు నిండిన శిశువు గర్భంలో ఏం చేస్తుంది? చీకటి కుహరం వంటి తల్లి గర్భంలో ఆ శిశువు ఎలాంటి బాధలను అనుభవిస్తుందనే విషయాల గురించి, మనలో చాలామందికి అవగాహన లేదనే చెప్పవచ్చు. వేల ఏళ్ళ క్రితం రచించబడిన గరుడ పురాణంలో, గర్భస్థ శిశువు గురించీ, ఆ సమయంలో అది పడే బాధల గురించీ, స్పష్టంగా వివరించబడివుంది. గర్భస్థ శిశువు యొక్క అనుభవాలేంటి? చీకటి ఆగాధంలో బందీ అయిన శిశువు అనుభవించే బాధలేంటి? ప్రసూతి సమయంలో శిశువు శరీరోత్పత్తి ఎలా జరుగుతుంది? గరుడ పురాణంలో శ్రీ మహా విష్ణువు గరుడుడికి వివరించిన గర్భస్థ శిశువుకు సంబంధించిన, మనలో ప్రతి ఒక్కరూ తప్పక తెలుసుకోవలసిన నిగూఢ సత్యాలను, ఈ రోజుటి మన వీడియోలో తెలుసుకుందాము..
‘పరంధామా! జీవుడు నరకం నుంచి తిరిగి జన్మఎత్తటానికి తల్లి గర్భంలోకి ప్రవేశిస్తాడు కదా! ఆ గర్భంలో అతడు ఎలాంటి నరక యాతనను అనుభవిస్తాడో, దయచేసి తెలియజేయండి!’ అని గరుత్మంతుడు శ్రీ హరిని ప్రార్థించాడు. అందుకు శ్రీ మహా విష్ణువు, "వైనతేయా! స్త్రీ పురుషుల సంయోగం వల్ల శుక్లశోణితాలు ఏకమై, జీవుడు ప్రాణం పోసుకుంటాడు. పాపం చేసిన జీవుడికి, ప్రసవసమయానికి మూడు రోజుల ముందే, శరీరోత్పత్తి జరుగుతుంది. ఎలాగంటే! ఇంద్రుడికి ఉన్న బ్రహ్మహత్యాదోషం, గర్భిణీ స్త్రీకి మొదటి మూడు రోజులు ఆవరించి ఉంటుంది. ఆ రోజుల్లో మొదటి రోజు స్త్రీని ఛండాలినిగా, రెండవ రోజు బ్రహ్మఘాతిగా, మూడవ రోజు, రజకి అని వ్యవహరించబడుతుంది. కాబట్టి, ఈ మూడు రోజుల్లోనే పాపాత్ములైన వారు జన్మిస్తారు.
ప్రతిజీవీ తాను చేసిన కర్మానుసారం, శరీరాన్ని పొందుతాడు. పురుషుడి వీర్యం ద్వారా స్త్రీ శరీరంలోకి ప్రవేశిస్తాడు. శుక్ల శోణితాలు రెండూ, ఒక్క రోజులో కలిసిపోతాయి. అవి అయిదు రోజులకు, నురగగా మారుతాయి. పది రోజులు గడిచేసరికి, మాంసాకారాన్ని పొంది, రేగుపండంత కఠినత్వాన్ని పొందుతాయి. తరువాత అది అండంగా మారుతుంది. గర్భంలో ఉన్న జీవికి ఒక నెలలో తల, రెండవ నెలలో చేతులూ మొదలైన అవయవాలు, మూడవ నెలలో గోళ్ళు, వెంట్రుకలు, చర్మం, మర్మావయవాలు, రంధ్రస్థానాలూ ఏర్పడతాయి. నాలుగవ నెల వచ్చేసరికి సప్తధాతువులూ, అయిదవ నెలలో ఆకలి దప్పికలూ, ఆరవ మాసంలో మావి చేత చుట్టుకోబడి, కుడిడొక్క తిరుగుతుంటుంది. ఆ విధంగా ఆకలి దప్పికలు పొందిన జీవి తల్లి గర్భంలోనే ఉండి, తల్లి తినే పదార్ధాలనే తనూ తింటూ, వృద్ధి చెందుతాడు.
మలమూత్రాలతో, దుర్వాసనలతో నిండి ఉండే తల్లి గర్భంలో శయనించి వుంటాడు. గర్భంలో ఉండే పురుగులు, శిశువును కుడుతూ ఉంటాయి. శిశువు శరీరం చాలా సుకుమారంగా ఉండటంతో, వాటి బాధను తట్టుకో లేక పోతాడు. తల్లి తినే ఉప్పుకారం, వేడి, పులుపు లాంటి పదార్ధాల వల్ల, తన అన్ని అంగాలూ ఎంతో బాధ పడతాయి. మావిచే చుట్టుకోబడ్డ శిశువు ప్రేగులతో వెలుపలి భాగమంతా ఆవరించబడి, నడుము, తల వంచుకుని, తల్లిగర్భంలో శయనిస్తాడు. పంజరంలో పక్షి వున్నట్టుగానే, జీవుడు మాతృ గర్భంలో కొలువుంటాడు. అలా గర్భంలోకి ప్రవేశించి రూపం పొందిన జీవుడు, పూర్వజన్మ జ్ఞానాన్ని కలిగి, ఎన్నో జన్మల నుంచీ తాను చేసిన పాపాలను తలచుకుని, చింతిస్తూ ఉంటాడు. సప్త ధాతువులతో పుట్టిన జీవుడు, గర్భంలోని నరక యాతన నుంచి విముక్తి కలగటం కోసం, ఒక మునిలాగా, తనను తల్లి గర్భంలోకి ప్రవేశ పెట్టిన భగవంతుడిని, దీనంగా ఇలా ప్రార్ధిస్తూ ఉంటాడు.
"విశ్వానికి ఆధారమైనవాడూ, లక్ష్మీ వల్లభుడూ, సకలజీవుల పాపాలనూ నశింపచేసేవాడూ, శరణన్న వారికి ఆపన్న హస్తాన్నందించే శ్రీహరిని శరణువేడుకుంటున్నాను. ఈ శరీరం మీదా, భార్యా పుత్రుల మీదా మాయా మోహంతో, అజ్ఞానంతో, ఇది నాది, ఇది నేనే అన్న అభిమానాన్నీ, అహంకారాన్నీ పొందాను ప్రభూ! నా కుటుంబ పోషణ కోసం, నా భార్యా బిడ్డలను సుఖపెట్టడం కోసం, ఎన్నో పాపకార్యాలను చేసి, ఎంతో సంపాదించాను. అయితే, నేను చేసిన పాప ఫలాలను నేను మాత్రమే అనుభవిస్తున్నాను కానీ, నా భార్యా బిడ్డలు నా పాపంలో భాగం పంచుకోవటం లేదు. స్వామీ! ఈ గర్భవాస నరకాన్ని భరించలేకపోతున్నాను. దయచేసి నన్ను ఈ నరకకూపం నుంచి బైటపడెయ్యండి. మీ పాదకమలాలనే నిత్యం ధ్యానం చేసుకుంటాను. మళ్ళీ జన్మంటూ లేకుండా ముక్తిని పొందే మార్గాన్ని ఆలోచించుకుంటాను. ప్రభూ! మలమూత్రాలతో నిండిన గర్భంలో చేరి, ఆకలిదప్పికలతో మలమల మాడిపోతున్నాను. గర్భంలోని ఈ యాతన నుంచి బైటపడాలని కోరుకుంటున్నాను. ఎప్పుడు బైటికి వస్తానో నాకు తెలియటంలేదు.
దీనుల మీద దయచూపే ఏ పరమాత్మ నాకీ పూర్వజన్మ జ్ఞానాన్ని ప్రసాదించాడో, ఆ పరమాత్మనే తిరిగి ఈ సంసార కూపంలో పడవేయవద్దని వేడుకుంటాను. స్వామీ! ఒక్కోసారి నాకు ఈ గర్భం నుంచి బైటికి రాకూడదని కూడా అనిపిస్తోంది. ఎందుకంటే! ఇప్పటికే ఈ గర్భంలోకి ప్రవేశించి, నరకాన్ని అనుభవిస్తున్నాను. జన్మించాక మళ్ళీ పాపాలు చేసి, నీ యందు భక్తి ప్రపత్తులు లేకుండా ఉండేకన్నా, ఈ గర్భవాసనరకం ఎంత బాధపెట్టినప్పటికీ నేనిక్కడే ఉండి, నీ పాదపద్మాలను నమ్ముకుని, ఎలాంటి కష్టాలూ లేకుండా గడిపేస్తాను. తిరిగి సంసార బంధనంలో చిక్కుకోకుండా, నా ఆత్మను ముక్తిపథం వైపు పయనించేలా చేసుకుంటాను." అని గర్భస్థ జీవుడు భగవంతుడిని వేడుకుంటాడు. ఈ విధంగా నవమాసాల పాటు గర్భంలో ఉన్న ఆ జీవుడు, ఒక మునీశ్వరుడిలాగా భగవంతుణ్ణి ప్రార్థిస్తున్నప్పుడు, అతడి బాధలు పోగొట్టటానికీ, తిరిగి కర్మఫలాన్ని అనుభవింపచేయటానికీ, ప్రసూతిగాలి వీచి, అతడు బైటికి రావటానికి వీలుగా, అధోముఖుడవుతాడు. ప్రసూతి ఘడియలు సమీపించగానే జీవుడు తల్లి గర్భం నుంచి యోనిమార్గం ద్వారా, అధోముఖంగా బయటికి వస్తాడు. వచ్చేటప్పుడు కూడా ఎంతోబాధతో, తెలివి తప్పి, అతికష్టంగా బైటికి చేరతాడు. మలంలో ఉండే పురుగులా భూమిమీద పడ్డ జీవుడు, అప్పటిదాకా వున్న పూర్వజన్మ జ్ఞానం నశించగా, అటు ఇటు కొట్టుకుంటూ ఏడుస్తాడు.
గరుత్మంతా! గర్భంలో ఉన్నప్పుడూ, అనారోగ్యం కలిగినప్పుడూ, శ్మశానంలో ఉన్నప్పుడూ, పురాణ కథనాలు విన్నప్పుడూ కలిగిన వైరాగ్యం గనుక మానవులకు స్థిరంగా ఉంటే, వారికి మరలమరల సంసార బంధనాలలో చిక్కుకునే దుర్గతి కలుగదు. కర్మ ఫలాలను అనుభవించిన తరువాత గర్భం నుంచి బైటికి వచ్చిన వెంటనే, ఆ జీవుణ్ణి విష్ణుమాయ మోహింపచేస్తుంది. విష్ణుమాయతో ఆవరించబడిన జీవి భూమి మీదకు రాగానే, ఏ విధమైన జ్ఞానమూ లేకుండా, అలా నిశ్చలంగా ఉంటాడు. అతడికి ఏమీ చెప్పగలిగే సామర్థ్యం ఉండదు. అలా పుట్టిన తరువాత ఊహ వచ్చేంత వరకూ, నరకాన్నే అనుభవిస్తాడు. బిడ్డ ఆకలితో ఏడుస్తుంటే, కడుపునొప్పి వచ్చిందేమో అనుకుని మందు వేస్తారు. నిజంగా కడుపు నొప్పి వచ్చి ఏడుస్తుంటే, ఆకలేసిందేమోనని పాలు తాగిస్తారు. ఇలా విరుద్ధంగా జరుగుతున్నప్పటికీ, శిశువుగా వున్నజీవుడు తానేదీ చెప్పగలిగే స్థితిలో ఉండడు. ఆ విధంగా జీవుడు నాలుగైదు సంవత్సరాలు వచ్చేవరకూ, బాల్య సంబంధిత దుఃఖాలు అనుభవిస్తూనే ఉంటాడు. తరువాత కౌమార వయసులో విద్యాభ్యాసం లాంటి బాధలు పడతాడు. యౌవనదశలో దర్పాన్నీ, అహంకారాన్నీ పొంది, రాక్షస గుణాలు కలిగినవాడౌతాడు. యౌవన ప్రాయంలోకి చేరిన మానవుడు, జూదం, సురాపానం లాంటి వ్యసనాల చేత మోహింపబడి, ఇంద్రియనిగ్రహాన్ని కోల్పోయి, నిప్పులలో పడ్డ మిడతలాగా, మోహంలో పడి కొట్టుకుంటాడు.
గరుత్మంతా! లోకంలో లేడి, ఏనుగు, పక్షి, తుమ్మెద, చేప అనే ఈ అయిదు జంతువులూ, ఒక్కొక్కటీ ఒక్కో విషయం మీద తీవ్రమైన కోరిక ఉండటంతో, చెడిపోతున్నాయి. అయితే, మానవుడొక్కడే, వివేకశూన్యుడై, చర్మం, చెవులు, కళ్ళు, నాలుక, ముక్కు అనే అయిదు ఇంద్రియాలకు వశమైపోయాక, ఇక చెడిపోకుండా ఎలా ఉంటాడు? ఇలా అత్యంత దుర్లభమైన మానవజన్మను పొందికూడా, ఎలాంటి సత్కర్మలూ ఆచరించకుండా, విషయ వ్యామోహంలో చిక్కి, తన జీవితాన్ని నశింపచేసుకునే మూర్ఖుడికన్నా పాపాత్ముడు, మరొకడుండడు. గరుత్మంతా! ఈవిధంగా పాపాత్ములు కర్మ అనే పాశంతో చుట్టబడి, నా విష్ణుమాయలో చిక్కుకుని, జన్మ తరింపచేసుకునే మార్గం తెలుసుకోలేక, వైరాగ్య భావం కలగక సంచరిస్తూ ఉంటారు. విషయాల మీద మమకారాన్ని పెంచుకుని సంచరిస్తే, తన చేతిలో ఉన్న అమృత కలశాన్ని జారవిడిచినవారే అవుతారు. ఈ విషయాన్ని గ్రహించక జీవితాన్ని వ్యర్ధంగా, దుర్వ్యసనాలతో, వ్యామోహాలతో గడిపిన మానవుడు, శ్లేష్మవ్యాధులతో కూడిన వార్ధక్యాన్ని పొంది, ఎన్నో బాధలు పడుతూ, చివరికి మరణించి, మళ్ళీ పూర్వంలాగానే నరకానికి చేరుకుంటాడు." అని శ్రీ మహా విష్ణువు గర్భంలో జీవి అనుభవించే బాధలను గరుడుడికి వివరించాడు.
జీవి గర్భంలో పడినది మొదలు, జీవంలేని శరీరం మన్నులో కలిసిపోయేదాకా, ఏదో ఒక రూపంలో బాధను అనుభవించాల్సిందే. ఈ నలభైనాలుగు లక్షల జీవరాశులలో, మానవ జన్మ మరీ దుర్లభం. అందుకే ఈ నరజన్మను అందరూ సార్ధకం చేసుకోవాలి. ధార్మిక కార్యక్రమాలు చేపట్టి, జీవితాన్ని తరింప చేసుకోవాలి.
