కర్తవ్య కర్మలు! Regulated Action భగవద్గీత Bhagavad Gita

కర్తవ్య కర్మలు!

సన్న్యాసమంటే బాహ్యమైన కర్మలను త్యజిస్తే సరిపోతుందా?

'భగవద్గీత' అష్టాదశోధ్యాయం - మోక్ష సన్యాస యోగం (06 – 10 శ్లోకాలు)! భగవద్గీతలో ఉన్న, 18 అధ్యాయాలూ, 18 యోగాలలో, 13 నుండి 18 వరకూ ఉన్న అధ్యాయాలను, జ్ఞాన షట్కము అంటారు. దీనిలో పద్దెనిమిదవ అధ్యాయం, మోక్ష సన్యాస యోగము. ఈ రోజుటి మన వీడియోలో, మోక్ష సన్యాస యోగములోని, 06 నుండి 10 వరకూ ఉన్న శ్లోకాలనూ, వాటి తాత్పర్యాలనూ తెలుసుకుందాము..

భగవంతుడి ఖచ్చితమైన, మరియు సర్వోత్కృష్ట తీర్పు ఏంటో చూద్దాం..

[ ఈ భాగాన్ని వీడియోగా చూడడానికి CLICK చెయ్యండి = https://youtu.be/qLSH6cHlzmQ ]

00:47 - ఏతాన్యపి తు కర్మాణి సంగం త్యక్త్వా ఫలాని చ ।

కర్తవ్యానీతి మే పార్థ నిశ్చితం మతముత్తమమ్ ।। 6 ।।

ఓ అర్జునా, ఫలములపై మమకారాసక్తి లేకుండా, మరియు ప్రతిఫలాపేక్ష లేకుండా ఈ కార్యములు చేయబడాలి. ఇదే నా ఖచ్చితమైన మరియు సర్వోత్కృష్ట తీర్పు.

యజ్ఞము, దానము, మరియు తపస్సులు, పరమేశ్వరుని పట్ల భక్తియుక్త భావముతో చేయబడాలి. ఆ దృక్పథం ఇంకా రానప్పుడు, వాటిని తప్పకుండా, అవి తన కర్తవ్యమన్న భావనతో, ప్రతిఫలాపేక్ష లేకుండా చేయాలి. ఒక తల్లి తన స్వార్థ సుఖాలను త్యజించి, బిడ్డ పట్ల తన విధిని నిర్వర్తిస్తుంది. తన స్తనములోని పాలను బిడ్డకు ఇచ్చి, బిడ్డను పోషిస్తుంది. బిడ్డకు ఇవ్వటం వలన ఆమెకు పోయేదేమీ లేదు. పైగా, తన మాతృత్వమును చాటుకుంటుంది. అదే విధంగా, ఒక ఆవు రోజంతా గడ్డి మేసి, తన పొదుగులో పాలను దూడకు ఇస్తుంది. తన విధిని నిర్వర్తించటం ద్వారా, ఆ ఆవు ఏమీ తరిగిపోదు; పైగా జనులు దానిని ఎంతో గౌరవిస్తారు. ఈ పనులన్నీ నిస్వార్థముగా చేయబడినవి కాబట్టి, అవి పవిత్రమైనవిగా పరిగణించబడతాయి. వివేకవంతులు, పవిత్రమైన, మరియు సంక్షేమ కార్యములను అదే నిస్వార్థ చిత్తముతో చేయాలని, ఈ శ్లోకంలో శ్రీ కృష్ణుడు పేర్కొంటున్నాడు.

02:14 - నియతస్య తు సన్న్యాసః కర్మణో నోపపద్యతే ।

మోహాత్తస్య పరిత్యాగస్తామసః పరికీర్తితః ।। 7 ।।

విధింపబడిన కర్తవ్య కర్మలను ఎన్నటికీ త్యజించరాదు. ఇటువంటి అయోమయ త్యాగము, తామసిక త్యాగమని చెప్పబడును.

నిషిద్ధ కర్మలను, మరియు అనైతిక పనులను త్యజించటం సరియైనదే; కర్మ ఫలాపేక్షను త్యజించటం కూడా, సరియైనదే; కానీ, చేయవలసిన కర్మలు విడిచిపెట్టటం ఎన్నటికీ సరియైనది కాదు. విహిత కర్మలు, మనస్సును పరిశుద్ధి చేసుకోవటానికి ఉపయోగపడతాయి. అలాగే, అవి మనలను తమోగుణము నుండి రజో గుణమునకూ, దానినుండి సత్త్వ గుణమునకూ ఉద్దరించుకోవటానికి దోహదపడతాయి. వాటిని త్యజించటం అనేది, అవివేకమును ప్రదర్శించుకోవటమే అవుతుంది. సన్యాసము పేరుతో విహితకర్మలను విడిచిపెట్టటం అనేది, తామసిక సన్న్యాసమవుతుంది. ఈ లోకంలోకి వచ్చిన తరువాత, మనందరికీ కర్తవ్య విధులు ఉంటాయి. వాటిని నిర్వర్తించటం ద్వారా, వ్యక్తిలో ఎన్నో గుణములు వృద్ధి చెందుతాయి. బాధ్యత తీసుకోవటం, మనోఇంద్రియముల క్రమశిక్షణ, బాధలనూ-కష్టాలనూ సహించటం మొదలైనవి. అజ్ఞానముతో వీటిని త్యజించటం, ఆత్మ పతనానికి దారి తీస్తుంది. ఈ కర్తవ్య కర్మలు, ఒక వ్యక్తి యొక్క ఆధ్యాత్మిక స్థాయిని బట్టి, మారతాయి. ఒక సామాన్య వ్యక్తికి, డబ్బు సంపాదించటం, కుటుంబాన్ని పోషించటం, స్నానం చేయటం, భుజించటం మొదలైన దైనందిన పనులన్నీ, కర్తవ్య విధులే. వ్యక్తి ఉన్నత స్థాయికి ఎదిగిన కొద్దీ, ఈ కర్తవ్య కర్మలు మారుతాయి. మాహాత్ములకి, యజ్ఞము, దానము మరియు తపస్సనేవి, కర్తవ్య విధులు.

04:04 - దుఃఖమిత్యేవ యత్కర్మ కాయక్లేశభయాత్యజేత్ ।

స కృత్వా రాజసం త్యాగం నైవ త్యాగఫలం లభేత్ ।। 8 ।।

విధిగా చేయవలసిన కర్తవ్య కర్మలను, అవి కష్టముగా ఉన్నాయని, లేదా శారీరక అసౌకర్యమును కలిగిస్తున్నాయనీ తలచి, వాటిని విడిచిపెట్టటాన్ని, రజో గుణ త్యాగము అంటారు. అటువంటి త్యాగము, ఎప్పటికీ క్షేమదాయకమైనది కాదు, మరియు మన ఉన్నతికి దోహదపడదు.

జీవితంలో పురోగతి అంటే, మన బాధ్యతలను విస్మరించటం కాదు. పైగా, మన బాధ్యతలను పెంచుకోవటం అవసరమౌతుంది. కొత్తగా ఆధ్యాత్మిక పథంలోకి వచ్చిన వారు, ఈ నిజాన్ని అర్థంచేసుకోరు. కష్టాన్ని తప్పించుకోవాలని, మరియు పరిస్థితుల నుండి పారిపోయే దృక్పథంతో, ఆధ్యాత్మిక ఆశయాలను ఒక కారణం లాగా చూపి, వారి యొక్క కర్తవ్య విధులను విడిచి పెడతారు. కానీ, జీవితం అంటే ఎటువంటి కష్టాలూ లేకుండా ఉండదు. ఉన్నతమైన సాధకులు అంటే, ఏమీ చేయకపోవటం వలన, నిశ్చలంగా ఉన్నవారు కాదు. పైగా, ఎంతో పెద్ద బాధ్యతను భుజాలపై మోస్తున్నా, వారు వారి యొక్క ప్రశాంతతను కాపాడుకుంటారు. అవి కష్టతరంగా ఉన్నాయని తమ విధులను త్యజించటమనేది, రజోగుణ త్యాగమని, శ్రీ కృష్ణుడు ఈ శ్లోకంలో పేర్కొన్నాడు. అర్జునుడు తన కర్తవ్యమును అప్రియమైనదిగా, మరియు చికాకైనదిగా భావించాడు. అందుకే యుద్ధభూమి నుండి పారిపోవాలని అనుకున్నాడు. శ్రీ కృష్ణుడు దీనిని అజ్ఞానము, మరియు బలహీనతగా అభివర్ణించాడు. అర్జునుడికది కష్టతరంగా అనిపించినా సరే, తన కర్తవ్యాన్ని కొనసాగించమనే చెప్పాడు. అదే సమయంలో, ఒక అంతర్గత మార్పును చేసుకోమన్నాడు. దీనికోసం, అర్జునుడికి ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానన్ని బోధించి, జ్ఞాన నేత్రములు పెంపొందేలా సహకరించాడు.

05:59 - కార్యమిత్యేవ యత్కర్మ నియతం క్రియతేఽర్జున ।

సంగం త్యక్త్వా ఫలం చైవ స త్యాగః సాత్త్వికో మతః ।। 9 ।।

అర్జునా, కర్తవ్యమునకు అనుగుణంగా ఎప్పుడైతే కర్మలు చేయబడతాయో, మరియు ఫలాపేక్ష త్యజించబడుతుందో, దానిని సత్త్వగుణ త్యాగమని అంటారు.

శ్రీ కృష్ణుడిక ఇప్పుడు, అత్యున్నత రకమైన త్యాగమును వివరిసున్నాడు; దీనిలో మన విహిత కర్మలనన్నింటినీ చేస్తూనే ఉంటాము. కానీ, కర్మ ఫలముల పట్ల ఆసక్తిని విడిచి పెడతాము. సత్త్వగుణములో స్థితమై ఉన్న దీనిని, అత్యున్నత త్యాగంగా శ్రీ కృష్ణుడు అభివర్ణిస్తున్నాడు. సన్న్యాసమనేది, ఆద్ధ్యాత్మిక పురోగతికి ఖచ్చితంగా అవసరమయ్యేదే. ఇక్కడ సమస్య ఏమిటంటే, జనులకు సన్న్యాసమంటే ఏమిటో సరిగ్గా తెలియదు. సన్న్యాసమంటే, బాహ్యమైన కర్మలను త్యజించటమని అనుకుంటారు. ఇటువంటి త్యాగము, ఒక అయోమయ, కపట స్థితికి దారి తీస్తుంది. అంటే, ఎదో బయటికి కాషాయ బట్టలు కట్టుకున్నా, అంతర్గతంగా వ్యక్తి ఇంద్రియ వస్తువిషయముల పట్లే చింతన చేస్తుంటాడు. భారత దేశంలో ఎంతో మంది సాధువులు, ఈ రకమైన కోవకే చెందుతారు. వారు భగవత్ ప్రాప్తి కోసమనే సదుద్దేశంతోనే ప్రపంచాన్ని విడిచిపెడతారు. కానీ, వారి మనస్సు ఇంకా ఇంద్రియ వస్తువిషయముల నుండి విడివడకపోవటం చేత, వారి సన్యాసము ఆశించిన ఫలితములను ఇవ్వలేదు. అందుచేత, వారు చేసిన పని వారిని ఉన్నతమైన, ఆధ్యాత్మిక జీవన స్థాయికి తీసుకుపోలేదు. ఇక్కడ లోపం, వారు చేసిన పనుల యొక్క క్రమంలో ఉంది - మొదట వారు బాహ్యమైన సన్యాసమునకై ప్రయత్నించారు. తరువాత అంతర్గత సన్యాసముకై ప్రయత్నించారు. ఈ శ్లోకం యొక్క ఉపదేశం, ఆ క్రమమును త్రిప్పివేయమని. మొదట అంతర్గత వైరాగ్యమును పెంచుకుని, ఆ తరువాత బాహ్యంగా సన్యసించవచ్చు.

08:00 - న ద్వేష్ట్యకుశలం కర్మ కుశలే నానుషజ్జతే ।

త్యాగీ సత్త్వసమావిష్టో మేధావీ ఛిన్నసంశయః ।। 10 ।।

నచ్చని పనులు తప్పించుకోటానికి యత్నించకుండా, లేదా ఇష్టమైన / అనుకూలమైన పనుల కోసం ఆశించకుండా ఉండే వారు, నిజమైన త్యాగులు. వారు సత్త్వగుణ సంపన్నులు, మరియు వారు కర్మ స్వభావం గురించి ఎటువంటి సంశయములూ లేనివారు.

సత్త్వగుణ త్యాగములో ఉండేవారు, ప్రతికూల పరిస్థితులలో కృంగిపోరు, లేదా అనుకూల పరిస్థితులయందు ఆసక్తితో ఉండరు. వారు అన్ని పరిస్థితులలో, కేవలం తమ కర్తవ్యమును చేస్తూ పోతుంటారు; అంతా బాగున్నప్పుడు అత్యుత్సాహ పడరు, లేదా జీవన గమనం కష్టమైనప్పుడు, నిరాశ చెందరు. వారు ఎండుటాకులా, వీచే ప్రతి పిల్లగాలికీ అక్కడిక్కడికీ విసిరివేయబడరు. యధార్ధంగా వారు సముద్ర రెల్లు మొక్కల వంటివారు. వారి సమత్వ నిశ్చలత్వమును పోగొట్టుకోకుండా, క్రోధమునకు, దురాశకు, ఈర్షకు, లేదా మమకారాసక్తికీ వశపడకుండా, పడిలేచే ప్రతి అలతో, దానికనుగుణముగా వ్యవహారమును కుదుర్చుకుంటారు. తమ చుట్టూ పడి లేచే పరిస్థితుల అలలకు, సాక్షిగా నిలిచిపోతారు.

09:18 - ఇక మన తదుపరి వీడియోలో, నిజమైన త్యాగి వేటిని త్యజించాలో శ్రీ కృష్ణుడి వివరణలో తెలుసుకుందాము..

కృష్ణం వందే జగద్గురుం!

Link: https://www.youtube.com/post/UgkxmzxkZnz29gXHWR1UVhE12oXkKpJzojM3

గరుడ పురాణం ప్రకారం ‘ప్రేతాత్మలు’! Garuda Purana - Ghosts

గరుడ పురాణం ప్రకారం ‘ప్రేతాత్మలు’!

ప్రేతాత్మలు మనకు ఏం చెబుతాయి? ఎలా తెలియబరుస్తాయి?

మనలో ప్రతి ఒక్కరికీ సంబంధించిన విషయం, ‘ప్రేతాత్మలు’. ఏ కారణం లేకుండా జ్వరం వచ్చి తగ్గలేదంటే, గాలి శోకిందని భావిస్తాము. ఒక కుంటుంబంలో ఎవరైనా చనిపోయిన తరువాత ఆ ఇంట్లో కీడు జరిగిందంటే, ప్రేతాత్మే కారణమని, పరిహారాలు చూసుకుంటాం. ఈ ప్రేత్మాతల గురించి, శ్రీ మహా గరుడ పురాణం, ధర్మకాండలో, గరుడుడు, విష్ణుమూర్తిని అడుగగా, అందుకు భగవానుడే స్వయంగా సమాధానాలిచ్చాడు. ఎలాంటి మరణాలు పొందిన వారు ప్రేతాత్మలవుతారు? ఎటువంటి వారిని ప్రేతాత్మలు ఆవహిస్తాయి? ప్రేతాత్మల వలన మనకు ఎటువంటి కీడు కలిగే అవకాశం ఉంది? ప్రేతం ఆవహించిన వారు ఎటువంటి చర్యలకు పాల్పడతారు? ప్రేతాల బారి నుండి తప్పించుకోవాలంటే ఏం చేయలి? వంటి ముఖ్య విషయాలను, ఈ రోజుటి మన వీడియోలో తెలుసుకుందాము..

[ ఈ వ్యాసాన్ని వీడియోగా చూడండి: https://youtu.be/dZKCW8TLpHw ]

బ్రహ్మాండాధి నాయకుడిని గరుడుడు ఇలా అడుగుతున్నాడు.. ‘అసలు ఈ ప్రేతాల ఉత్పత్తి ఎలా జరుగుతుంది? అవి ఎలా తిరుగుతాయి? వాటి రూపురేఖలు భోజనాదులు ఎలా ఉంటాయి? అవెక్కడుంటాయి? వాటిని ప్రసన్నం చేసుకోవడం ఎలా? ప్రసన్న చిత్తుడవై నాకీ జ్ఞానాన్ని ప్రసాదించు స్వామి’ అని కోరాడు. అందుకు భగవానుడు ఈ విధంగా సమాధానమిచ్చాడు. పూర్వ పాప ఫలం వల్ల, మరికొన్ని పాపాలు చేయాలనే కోరిక పుట్టి, దానిని అణచుకోకుండా, అదుపు లేని చిత్త ప్రవృత్తితో వర్తించి, మానవ జన్మను తగలబెట్టుకునే పాపాత్ములు, ప్రేతాలవుతారు. పాపాత్ముల మృతి సాధారణంగా, ఛండాలాయుధం, పాముకాటు, నీటిమునక, అగ్ని, పంటికాటు, బ్రాహ్మణ శాపం, పశువు దాడి, విద్యుత్తు వంటి వాటి వల్ల జరుగుతుంది.

అలాగే, పై మృతులతో పాటు, ఆత్మహత్య చేసుకున్నవారూ, ఉరిశిక్ష, విషప్రయోగం, విషూచిక, శస్త్రపు దెబ్బల వల్ల పోయినవారూ, దొంగల చేతిలో పోయిన వారూ, అపర కర్మ జరుపబడని వారూ, వృషోత్సర్గ మాసిక పిండాదులందని వారూ, ఆకాశంలో మరణించిన వారూ, కొండమీదనుండి జారిపడి పోయినవారూ, భగవంతుడిని స్మరించకుండా మృతి చెందినవారూ, కుక్క కాటు వల్ల దుర్మరణం పాలైన వారూ - వీరంతా ప్రేతాత్మలై పోతారు. ప్రమాదాల పాలై మృతి చెందిన వారూ ప్రేతాత్మలై, శ్మశానంలోనే తిరుగుతుంటారు. ఏ స్త్రీనైనా దోషం లేకుండా శిక్షించే వాడూ, హింసించే వాడూ, త్యజించే వాడూ, అలాగే, మహాపాతకులూ, ప్రేతాత్మలవుతారు. పండిత గృహాలలో జన్మించి కూడా, విద్య నేర్వక, సదాచార హీనుడై, తండ్రిని బాధించువాడు, ప్రేత యోనిలో పుడతాడు. పాపాత్మ మృతిని పోందిన వారి పితృకార్యలు సక్రమంగా నిర్వహించి నట్లయితే, ప్రేత కర్మ నుండి విముక్తి పోందుతారు.

కపటం, మోసం, ప్రేతాలకు మూలం. ఇతరుల ధనాన్నీ, స్త్రీలనూ, ద్రోహబుద్ధితో అపహరించే వారు, రాక్షసాది నిశాచర యోనుల్లో పుడతారు. పుత్ర మోహం కొద్దీ, వారి సుఖం కోసం, అన్ని రకాల మోసాలూ, దౌర్జన్యాలూ చేసి కూడబెట్టి చచ్చినవారు, శరీర రహితులై, ఆకలి దప్పులతో అలమటిస్తూ, గాలిలో, ధూళిలో తిరుగుతుంటారు. వారు దొంగల వలె, పితరుల కోసం అక్కడక్కడా పెట్టిన జలాన్ని అపహరిస్తుంటారు. ఈ పాపం వల్ల వారి ప్రేత జీవనం, మరింత కాలం పెరిగిపోతుంది. వారే జ్వరాలుగా, రోగాలుగా, పీడలుగా మారి, స్వంత ఇంటిలోనే చేరి, తమ వారినే పట్టి పీడిస్తుంటారు. తలనొప్పీ, విషూచిక వంటి అనేక రోగాలు, కారణం లేకుండానే, నియమబద్ధంగా ఆహారం తీసుకునే వారికి కూడా తగలడం, ఈ ప్రేతాల చలవే.

బతికున్నంతకాలం తామెంతగానే ప్రేమించిన వారినే, చచ్చి ప్రేతాలైన వీరు బాధిస్తారు. తమ ఇంటి సమీపంలో నున్న ఇతరులను కూడా, వారు అధర్మం చేస్తే బాధిస్తారు. ప్రేత బంధువులైనా, ఇతరులైనా, శ్రీ రుద్ర భగవానుని మంత్రాన్ని జపిస్తూ, ధర్మానురక్తులై, దేవతలనూ, అతిథులనూ పూజిస్తూ, సత్య, ప్రియ వచనాలనే పలుకుతూ ఉన్నంతకాలం, ఏ ప్రేతమూ వారి ఇంటి ఛాయలకైనా వెళ్ళలేదు. ప్రేతాలు నాస్తికులనూ, ఇతరత్రా పాపులనే ముట్టుకోగలవు.. అని విష్ణుభగవానుడే స్వయంగా, గరుడ పురాణంలో వివరించాడు.  కలికాలంలో అపవిత్ర క్రియలను గావించేవారు, ప్రేతయోనిలో పుడతారు. లోకంలో ఒకే తల్లి దండ్రులకు పుట్టిన వారిలో, ఒకడు సుఖపడవచ్చు, మరొకడు పాపకర్మలను చేయడానికే ఇష్టపడవచ్చు, వేరొకడు ప్రేతాలచే పీడితుడు కావచ్చు, ఇంకొకడు ధనధాన్యాలతో సంపన్నుడిగా ఉండవచ్చు. వీరిలో సంతానవంతుడొకడైతే, వేరొకనికి, ఉన్న ఒక్కకొడుకూ దక్కకపోవచ్చు. కొడుకులే ఒకడికి పుడితే, మరొకడికి కూతుళ్ళే కలగవచ్చు.

కాబట్టి, ఎవరి కర్మఫలం వారిదే. దానికి పుట్టుకతో సంబంధం లేదు. అలాగే, ప్రేతాలు పట్టుకున్నప్పుడు, కర్మయే కారణమవుతుంది కానీ, వంశ ప్రతిష్ఠ కాదు. ప్రేత దోషం కూడా అందరికీ ఒకలాగే ఉండదు. ప్రేతగ్రస్థులలో, ఒకడికి అనుకోకుండా అందరు బంధువులతోనూ విరోధం వస్తుంది. మరొకడు సంతానహీనునిగా మిగిలపోవచ్చు. కొందరికి కలిగిన సంతానమూ మిగలదు. కొందరు పశుహీనులూ, బంధు హీనులూ, ధన హీనులూ అయిపోతారు. కొన్ని ప్రాంతాలలో ప్రేత ప్రమేయం వలన, ప్రకృతి పరివర్తనం చెందడం కూడా ఉంటుంది. తల్లి దండ్రులను ఎవడైనా హత్య చేశాడంటే, వాడిని ప్రేతం పట్టుకుందని నిశ్చయించుకోవచ్చు. నాస్తికత కూడా ప్రేత ప్రభావమే. నిత్యకర్మలపై ఆసక్తి పోయి, జపహోమాలను మాని వేయాలనే బుద్ధి పుట్టడం, ప్రేత ప్రేరణం. అలాంటి వాటిలో, పర ధనాపహరణ ఆలోచన కూడా ప్రేత నిర్ణయమే.

ఇలా మనిషికి జరిగే ప్రతి కీడు వెనుకా, ప్రేత ప్రమేయముంటుంది. పాపపుటాలోచనలున్న వారినే, ప్రేతం ఆవహించి, బాధిస్తుంది. ప్రేతాల నుండి విడుదల ఉంది. దానికి ముందు అది ఎలాంటి ప్రేతమో, దాని తాపమేంటో తెలియాలి. దానికి జ్యోతిర్విద్వాంసుల సహకారం అవసరం. ప్రేతగ్రస్త ప్రాణికి కొన్ని అద్భుతమైన కలలొస్తుంటాయి. తీర్థయాత్రలకు వెళ్ళాలనీ, నదీ స్నానాలు చెయ్యాలనీ, ధర్మకార్యాలను అనుష్ఠించాలనీ, గట్టిగా నిశ్చయించుకుని, ముహుర్తం కూడా చూసుకున్నాక, ఎందుకో అత్యంత నిరాసక్తత ఏర్పడుతుంది. ఎక్కడికీ వెళ్ళ బుద్ధి కాదు. చెడ్డ పనుల వైపు మనస్సు పోతుంది. వెంటనే ఇది ప్రేత నిర్వాకమే అని పోల్చి, జ్యోతిర్విద్వాంసులను ఆశ్రయించిన వాడు, బాగుపడతాడు. వారిని సంప్రదించవలసిన అవసరం లేకుండా, దానాలు చేసినా, ప్రేత బాధలు వదిలిపోతాయి.

కలలో కనిపించిన ప్రేతాన్నుద్దేశించి మంత్ర సహితంగా దానం చేయడం వలన, ఆ ప్రేతానికీ, ఆ మనిషికీ కూడా తృప్తి కలుగుతుంది. ప్రేతాత్మలు వాటిలో అవి కూడబలుకుకుని, దానమిచ్చిన వానికి సుఖాలనిస్తాయి. వారి బంధూ, బాంధవులకు కూడా ధనధాన్యాలనిస్తాయి. స్వప్నాలలో ప్రేతాలు కనిపించిన తరువాత కూడా, వాటి మాటలూ, చేష్టలూ, పీడలను చూసి కూడా, శ్రాద్ధాదుల ద్వారా వాటి నుండి ముక్తికై ప్రయత్నించని వారు, ఆ ప్రేతాలు పెట్టే శాపాలకు లోనై, దు:ఖ సాగరంలోనే మునిగి ఉంటారు. ఇక తేలరు. కొంతమంది మరుజన్మలో కూడా నిస్సంతులూ, పశుహీనులూ, దరిద్రులూ, రోగులుగానే ఉండిపోతారు. కొన్ని సందర్భాలలో, ప్రేతాల నామ గోత్రాలు, స్వప్నాల ద్వారా తెలుస్తాయి. కొందరికి కలలు రాకున్నా, ప్రేతాలు పట్టి పీడిస్తాయి. అలాంటి సందర్భాలలో కులపురోహితుని మాటనే పూర్తిగా విశ్వసించి, ఆయన ఆదేశం మేరకు, భక్తి భావన పూర్వకంగా, పితృభక్తినిష్ఠులై, పురశ్చరణ పూర్వకంగా నారాయణ బలి కార్యాన్ని నిర్వహించి, జప, హోమ, దానముల ద్వారా దేహశోధనను చేసుకోగానే, సమస్త విఘ్నాలూ సమసిపోతాయి. ఇవన్నీ చేయగానే, అంతవరకూ భూత ప్రేత పిశాచాదులచే పీడింపబడుతున్న ప్రాణి బాధలన్నీ, దూదిపంజల వలె ఎగిరిపోతాయి.

పితృ భక్తి ఉండాలి. లేకుంటే, సుఖం లేదు. తల్లిదండ్రులను మించిన దైవాలు లేరు. ప్రాణులకు స్వర్గానికి గానీ, మోక్షానికి గానీ, ఏకమాత్ర సాధనం, శరీరమే. అటువంటి శరీరం దేని ద్వారా అయితే వచ్చిందో, దానికన్నా పూజ్యమేది? కాబట్టి, దానమిచ్చిన వాడికి దక్కే ఫలమే గొప్పది. పుత్రుడు పుట్టటమే భాగ్యము. వాడు మంచివాడై, అన్ని పితృకార్యములనూ చేయటమే, గొప్ప పుణ్య ఫలము. వాడు పుట్టగానే, తండ్రికి పుత్ అనే నరకబాధ తప్పిపోతుంది. ఎవరికైనా మాతాపితరులిరువురూ అకాల మృత్యువు పాలైతే, వారొక యేడాదిపాటు, ఆ తల్లిదండ్రులకు పుణ్యలోకాలను ప్రాప్తింపజేసే ప్రయత్నంలో ఉండాలి. ఆ యేడు వ్రతాలనూ, తీర్థయాత్రలనూ, వివాహాది మంగళకార్యాలనూ తలపెట్టకూడదు. ఈ విశ్లేషణ గరుడ పురాణంలోని ధర్మకాండ, 21వ అధ్యాయం, 28, 29 శ్లోకాలలో స్పష్టంగా వివరించబడి ఉంది.

లోకాః సమస్తా సుఖినోభవంతు!

Link: https://www.youtube.com/post/UgkxHq13oWyu6YWH8_53RMRKoWM5mvPM66_T

సన్యాసం – త్యాగం! భగవద్గీత Bhagavad Gita Chapter 18

సన్యాసం – త్యాగం!

మనో-ఇంద్రియములను నియంత్రణ లోకి తెచ్చుకోవటం గురించి శ్రీకృష్ణుడు ఏం చెప్పాడు?

'భగవద్గీత' అష్టాదశోధ్యాయం - మోక్ష సన్యాస యోగం (01 – 05 శ్లోకాలు)! భగవద్గీతలో ఉన్న, 18 అధ్యాయాలూ, 18 యోగాలలో, 13 నుండి 18 వరకూ ఉన్న అధ్యాయాలను, జ్ఞాన షట్కము అంటారు. దీనిలో పద్దెనిమిదవ అధ్యాయం, మోక్ష సన్యాస యోగము. ఈ రోజుటి మన వీడియోలో, మోక్ష సన్యాస యోగములోని, 01 నుండి 05 వరకూ ఉన్న శ్లోకాలనూ, వాటి తాత్పర్యాలనూ తెలుసుకుందాము..

[ ఈ భాగాన్ని వీడియోగా చూడడానికి CLICK చెయ్యండి = https://youtu.be/DDbEuJl80CU ]

నిత్యసనాతనమైన సూత్రములనూ, మరియు శాశ్వత సత్యమునూ గూర్చిన వివరణను చూద్దాము..

00:47 - అర్జున ఉవాచ ।

సన్న్యాసస్య మహాబాహో తత్త్వమిచ్ఛామి వేదితుమ్ ।

త్యాగస్య చ హృషీకేశ పృథక్కేశినిషూదన ।। 1 ।।

అర్జునుడు ఇలా అంటున్నాడు: ఓ మహా బాహువులు గల కృష్ణా.. 'సన్యాసము', కర్మలను త్యజించటము, 'త్యాగము', మరియు కర్మఫలములను భోగించాలనే కోరికను త్యజించటము యొక్క స్వభావాన్ని, తెలుసుకో గోరుతున్నాను. ఓ హృషీకేశా, వాటి మధ్య భేదమును కూడా తెలుసుకోవాలని కోరిక ఉన్నది ఓ కేశినిషూదనా..

అర్జునుడు శ్రీ కృష్ణుడిని, ‘కేశి-నిషూదనా’ అని సంబోధించాడు. అంటే, ‘కేశి అనే రాక్షసుడిని సంహరించినవాడా’ అని అర్థం. ఒక భయంకరమైన గుఱ్ఱం రూపంలో వచ్చి, వ్రజ భూమిలో ఉత్పాతం సృష్టించిన కేశి అనే రాక్షసుడిని, తన భూలోక దివ్య లీలలతో శ్రీ కృష్ణుడు సంహరించాడు. సంశయమనేది కూడా మనస్సులో ఉరకలు వేస్తూ, భక్తి అనే తోటను నాశనం చేసే ఒక అడవి గుఱ్ఱము వంటిది. ఏ విధంగా అయితే కేశి అనే రాక్షసుడిని సంహరించావో, దయచేసి నా మనస్సులో ఉన్న సంశయమును కూడా హరించివేయమని, అర్జునుడు అడుగుతున్నాడు. అతని ప్రశ్న చాలా నిశితమైనది, మరియు తీక్షణమైనది. అతను సన్యాసము యొక్క స్వభావమును తెలుసుకోగోరుతున్నాడు. అంటే, ‘కర్మలను త్యజించటము’ అనే దానిని గురించన్నమాట. ఆయన ‘త్యాగము’ యొక్క స్వభావాన్ని కూడా తెలుసుకో గోరుతున్నాడు. అంటే, ‘కర్మ ఫలములను భోగించాలనే కోరికను వదిలి వేయటం’ అన్నమాట. అంతేకాక, ‘పృథక్’ అన్న పదాన్ని కూడా వాడుతున్నాడు. అంటే ‘బేధము / తేడా’ అని అర్థం; అర్జునుడు ఈ రెండు పదముల అర్థం యొక్క తేడాను కూడా తెలుసుకో గోరుతున్నాడు. అర్జునుడు శ్రీ కృష్ణుడిని హృషీకేశా అని కూడా సంబోధిస్తున్నాడు. అంటే, ‘ఇంద్రియములకు అధిపతి’ అని అర్థం. అర్జునుడి లక్ష్యం, అత్యున్నత విజయం సాధించటమే. అదే, మనో-ఇంద్రియములను నియంత్రణ లోనికి తెచ్చుకోవటం. ఈ విజయమే పరిపూర్ణ శాంతిని ప్రసాదించగలుగుతుంది. సర్వోన్నత భగవానుడైన శ్రీ కృష్ణ పరమాత్మ, ఇంద్రియములకు అధిపతిగా, తానే ఆ పరిపూర్ణ సిద్ధికి ఉదాహరణ. ఈ విషయం ఇంతకు పూర్వం అధ్యాయాలలో కూడా వివరించబడింది. శ్రీ కృష్ణుడు సన్యాసం గురించి, గత అధ్యాయాలలో వివరించాడు కానీ, ఇక్కడ ఈ విషయమును ఇంకొక కోణంలో నుండి వివరిస్తున్నాడు. ఒకే సత్యము, తాను చాలా దృక్కోణముల నుండి వివరింపబడటానికి వెసులుబాటు ఇస్తుంది. అలాగే, ప్రతి ఒక్క కోణమూ, తనదైన ప్రత్యేక వివరణను మనకు అందిస్తుంది. ప్రతిఒక్క అధ్యాయమూ, ఒక ప్రత్యేక యోగంగా చెప్పబడింది. అదే సమయంలో, పద్దెనిమిదవ అధ్యాయం, వీటన్నింటి సారాంశంగా పరిగణించబడుతుంది. ఈ అధ్యాయంలో శ్రీ కృష్ణుడు, పూర్వపు పదిహేడు అధ్యాయాలలో చెప్పబడిన నిత్యసనాతనమైన సూత్రములనూ, మరియు శాశ్వత సత్యమునూ క్లుప్తంగా సంగ్రహించి చెప్పి, వాటన్నింటి యొక్క క్రోడీకరించిన సంగ్రహమును ధృవీకరిస్తున్నాడు.

03:55 - శ్రీ భగవానువాచ ।

కామ్యానాం కర్మణాం న్యాసం సన్న్యాసం కవయో విదుః ।

సర్వకర్మఫలత్యాగం ప్రాహుస్త్యాగం విచక్షణాః ।। 2 ।।

శ్రీ భగవానుడు ఇలా అంటున్నాడు: కోరికలచే ప్రేరితమైన కర్మలను త్యజించటమే సన్యాసమని, జ్ఞానసంపన్నులన్నారు. సమస్త కర్మల ఫలములను విడిచిపెట్టటమే, పండితులు త్యాగమని అన్నారు.

కవయః అంటే, పండితులూ, జ్ఞానసంపన్నులూ.. సన్యాసము అంటే, కర్మలను విడిచిపెట్టడముగా పండితులు పేర్కొంటారని, శ్రీ కృష్ణుడంటున్నాడు. భౌతిక భోగముల కోసం పనులు చేయటం విడిచిపెట్టి, సన్యాసాశ్రమంలోకి ప్రవేశించిన వారిని, కర్మ సన్యాసులంటారు. వారు కొన్ని ‘నిత్య కర్మలు’ అంటే, శరీర పోషణ కోసం కొన్ని రోజువారీ పనులు చేస్తూనే ఉంటారు. కానీ, కామ్య కర్మలైన సంపద, సంతానము, హోదా, పదవి, అధికారం వంటి వాటి కోసం చేసే కర్మలను విడిచిపెడతారు. ఇటువంటి కామ్య కర్మలు, జీవాత్మను కర్మ చక్రంలో మరింతగా బంధించివేస్తాయి. అలాగే, ఈ జనన-మరణ సంసారములో పదేపదే పునర్జన్మకు కారణమౌతాయి. వేద విహిత కర్మలను త్యజించకుండా, వాటి వలన వచ్చే ఫలములను భోగించాలనే కోరికను త్యజించాలి. కాబట్టి, కర్మ ఫలముల పట్ల ఆసక్తిని విడిచిపెట్టే దృక్పథాన్నే, త్యాగమని అంటారు. అదే సమయంలో, పనులను త్యజించటాన్ని సన్యాసమని అంటారు. జ్ఞానోదయ భగవత్ ప్రాప్తి కోసం, సన్యాసము మరియు త్యాగము, రెండూ కూడా చక్కటి పద్ధుతులే.

05:34 - త్యాజ్యం దోషవదిత్యేకే కర్మ ప్రాహుర్మనీషిణః ।

యజ్ఞదానతపఃకర్మ న త్యాజ్యమితి చాపరే ।। 3 ।।

కొంతమంది విద్వాంసులు కర్మలన్నియూ దోషభూయిష్టమైనవనీ, వాటిని విడిచిపెట్టాలనీ అంటారు. అదే సమయంలో మరికొంతమంది, యజ్ఞములూ, దానములూ, మరియు తపస్సులను ఎన్నడూ విడిచిపెట్టవద్దని అంటారు.

సాంఖ్య సిద్ధాంతమునకు చెందిన వారు, ప్రాపంచిక జీవితాన్ని ఎంత త్వరగా అయితే, అంత త్వరగా త్యజించాలని అంటారు. కోరికలచే ఉత్పన్నమైనవి కాబట్టి, అన్ని కర్మలూ విడిచిపెట్టబడాలి. ఎందుకంటే, అవి జీవుని జనన-మరణ చక్రంలో మరింతగా బంధించివేస్తాయనే అభిప్రాయంతో ఉంటారు. అన్ని కర్మలూ, పరోక్ష హింస వంటి వాటిచే ఎంతోకొంత దోషయుక్తంగా ఉంటాయని వాదిస్తారు. ఇతర తత్త్వవేత్తలు, ఉదాహరణకు, మీమాంస శాస్త్రమునకు చెందినవారు, వేదవిహిత కర్మలను ఎన్నటికీ త్యజించరాదని అంటారు. ఎక్కడెక్కడైతే వేదాలలో రెండు విరుద్ధమైన ఉపదేశాలు ఉంటాయో, ఒక ప్రత్యేకమైన ఉపదేశం ప్రముఖంగా ఉంటే, అది సామాన్యమైన ఉపదేశాన్ని కొట్టివేస్తుందని వాదిస్తారు. ఉదాహరణకు, వేదములు ‘మా హింస్యాత్ సర్వ భూతాని’ అంటే, ‘ఏ ప్రాణి పట్ల కూడా హింసకు పాల్పడరాద’ని చెప్పాయి. ఇది సామాన్యంగా వర్తించే సూత్రము. అవే వేదములు, మనలను అగ్నితో యజ్ఞములను చేయమని కూడా చెబుతాయి. ఇది ఒక ప్రత్యేకమైన ఆదేశము. ఈ యజ్ఞాచరణలో కొన్ని రకాల ప్రాణులు అనుకోకుండా అగ్నిలో పడి చనిపోవచ్చు. కానీ మీమాంసకులు, ఈ యొక్క యజ్ఞమును చేయమనే ప్రత్యేకమైన ఉపదేశమే ఉన్నతమైనది. అది 'హింసకు పాల్పడవద్ద'నే సామాన్య ఉపదేశమునకు విరుద్ధంగా ఉన్నాసరే, దానిని పాటించాలని వాదిస్తారు. కాబట్టి, మేలు కలిగించే కార్యములైన యజ్ఞము, దానము, మరియు తపస్సులను మనము ఎప్పుడూ త్యజించకూడదని, మీమాంసకులంటారు.

07:36 - నిశ్చయం శృణు మే తత్ర త్యాగే భరతసత్తమ ।

త్యాగో హి పురుషవ్యాఘ్ర త్రివిధః సంప్రకీర్తితః ।। 4 ।।

ఓ పురుషవ్యాఘ్రమా, ‘త్యాగము’ అన్న విషయముపై ఇక ఇప్పుడు, నా తుది నిర్ణయమును వినుము. త్యాగమనేది మూడు రకాలుగా ఉంటుందని చెప్పబడినది.

త్యాగమనేది చాలా ముఖ్యమైనది. ఎందుకంటే, అది ఉన్నతమైన జీవనానికి నాంది. నీచ స్థాయి కోరికలను త్యజించటం ద్వారా మాత్రమే, మనం ఉన్నతమైన ఆశయాలను పెంపొందించుకోగలం. అదే విధంగా, క్రింది స్థాయి పనులను విడిచిపెట్టడం ద్వారానే, మనం ఉన్నతమైన విధులనూ, కార్యకలాపముల పట్ల అంకితమూ, మరియు జ్ఞానోదయ దిశగానూ ముందుకెళ్ళవచ్చు. అయితే, ఇంతకు క్రితం శ్లోకంలో, శ్రీ కృష్ణుడు యదార్థముగా, సన్యాసమంటే ఏమిటన్న విషయము పై, భిన్నమైన అభిప్రాయలున్నాయని, తెలియచేశాడు. రెండు విరుద్ధమైన దృక్కోణాలను పేర్కొన్న పిదప, శ్రీ కృష్ణుడిక తన యొక్క అభిప్రాయాన్ని చెబుతున్నాడు. ఇదే ఈ విషయంపై అంతిమ తీర్పని అంటున్నాడు.

08:43 - యజ్ఞదానతపఃకర్మ న త్యాజ్యం కార్యమేవ తత్ ।

యజ్ఞో దానం తపశ్చైవ పావనాని మనీషిణామ్ ।। 5 ।।

యజ్ఞము, దానము, మరియు తపస్సుల సంబంధిత కర్మలను ఎప్పుడూ త్యజించరాదు; అవి తప్పకుండా చేయబడాలి. నిజానికి యజ్ఞము, దానము, మరియు తపస్సనేవి, బుద్ధిమంతులను కూడా పవిత్రం చేస్తాయి.

మనం ఎప్పుడూ, మనలను ఉద్ధరించే, మరియు మానవ జాతికి హితకరమైన కర్మలను త్యజించకూడదని, శ్రీ కృష్ణుడిక్కడ ప్రకటిస్తున్నాడు. ఇటువంటి పనులను సరియైన దృక్పథంలో చేసినప్పుడు, అవి మనలను బంధించి వేయవు. పైగా, అవి మనలను ఉన్నత స్థితికి ఉద్ధరిస్తాయి. ఒక గొంగళి పురుగు ఉదాహరణను తీసుకోండి. తనను తాను రూపాంతరం చేసుకోవటానికి, అది తన చుట్టూ తన పరిణామం కోసం, ఒక గూడు కట్టుకుంటుంది. తనను తాను దానిలో బంధించుకుంటుంది. అది ఒకసారి సీతాకోక చిలుకగా మారిపోయినప్పుడు, ఆ గూడును చీల్చుకుని, ఆకాశంలోకి ఎగిరిపోతుంది. ఈ జగత్తులో మన పరిస్థితి కూడా, ఈ విధంగానే ఉంటుంది. ఆ వికృతమైన గొంగళి పురుగులా, మనం ప్రస్తుతం ఈ భౌతిక ప్రపంచం పట్ల ఆసక్తులమై, సద్గుణ రహితంగా ఉన్నాము. మనం కోరుకునే అంతర్గత పరిణామం కోసం, స్వీయ-సాధన, మరియు స్వీయ-శిక్షణలో భాగంగా, మనం కర్మలను చేయవలసి ఉంటుంది. యజ్ఞము, దానము, మరియు తపస్సనేవి, మన ఆధ్యాత్మిక ఉన్నతికీ, వికాసానికీ దోహదపడే పనులు. ఒక్కోసారి ఇవి కూడా బంధన కారకాలే అని అనిపిస్తాయి. కానీ, అవి గొంగళి పురుగు యొక్క గూడు వంటివి. అవి మన మలినములను హరిస్తాయి, అంతర్గతముగా మనలను అందంగా చేస్తాయి, మరియు ఈ భౌతిక అస్థిత్వపు సంకెళ్లను ఛేదించటానికి, సహకరిస్తాయి. కాబట్టి, ఇటువంటి పవిత్రమైన కార్యములను ఎప్పుడూ విడిచిపెట్టకూడదు.

10:40 - ఇక మన తదుపరి వీడియోలో, భగవంతుడి ఖచ్చితమైన, మరియు సర్వోత్కృష్ట తీర్పు ఏంటో తెలుసుకుందాము..

కృష్ణం వందే జగద్గురుం!

Link: https://www.youtube.com/post/UgkxE2buSMZuetfpOAWE0x5juzyyK9ECQNzJ

బేతాళుడు! బేతాళుని పూర్వ జన్మ వృత్తాంతం! Past Life of Betala (Vikramarka Betala)

బేతాళుడు! బేతాళుని పూర్వ జన్మ వృత్తాంతం!

మనం చిన్నప్పటి నుండి చాలా కథలు విని ఉంటాము. కానీ, వాటిలో ప్రత్యేకతను సంతరించుకున్న కథలు అంటే, విక్రమార్క బేతాళ కథలు ముందు వరుసలో ఉంటాయి. ఇవి రాబోయే తరాలకు కూడా ఎంతో ప్రత్యేకమైనవి. ఎన్నో వేల సంవత్సరాల క్రితం రాసిన కథలే అయినా, అవన్నీ నేటికీ ఆచరణీయమే. విక్రమార్క – బేతాళుల గురించి, మనలో చాలా మందికి తెలిసే ఉంటుంది. కానీ, అసలు బేతాళుడు ఎవరు? సకల విద్యా పారంగతుడూ, దిక్‍దిగంతాలకూ వ్యాపించిన ఖ్యాతిని పొందినవాడూ, సుగుణ వంతుడూ అయిన విక్రమార్కుడంతటి వాడిని పరీక్షపెట్టేటంతటి శక్తి బేతాళుడికి ఎక్కడిది? విక్రమార్క-బేతాళ కథల మూలం, స్మశానమా, అరణ్యమా? బేతాళుడి గత జన్మ చరిత్ర ఏంటి? అనేటటువంటి ఉత్సుకతను కలిగించే, వ్యాస భగవానుడు రచించిన ‘భవిష్య పురాణం’లోని అంశాలను, ఈ రోజుటి మన వీడియోలో తెలుసుకుందాము..

[ ఈ వ్యాసాన్ని వీడియోగా చూడండి: https://youtu.be/c3qWnvxsmtI ]

గోదావరీ నదీ తీరాన, ప్రతిష్టానపురానికి రాజైన విక్రమార్కుడికి ఒక భిక్షువు, రోజూ ఒక పండు లోపల రత్నాన్ని పెట్టి ఇస్తూ, ఆయన ప్రాపకం సంపాదించటానికి ప్రయత్నించేవాడు. అలా పండులో రత్నం పెట్టి ఇస్తున్నట్లు, కొన్ని రోజుల వరకు రాజుకు తెలియదు. ఆ విషయం తెలిసిన రోజున, విక్రమార్కుడు భిక్షువు యొక్క విశ్వాసానికి మెచ్చి, కారణం చెబితేగానీ పండును తీసుకోనని అన్నాడు. దానికి భిక్షువు, తను ఒక మంత్రాన్ని సాధించ దలచాననీ, అందుకు ఓ వీరుడి సహాయం కావాలనీ చెప్పి, విక్రమార్కుని నుంచి తాను ఆ సహాయాన్ని కోరుతున్నానని అన్నాడు. అందుకు విక్రమార్కుడు అంగీకరించడంతో, రాబోయే కృష్ణ చతుర్దశి నాడు చీకటి పడగానే, మహా స్మశానానికి రమ్మని అన్నాడు భిక్షువు. అలా స్మశానానికి వెళ్ళిన విక్రమార్కుడితో, శింశుపా వృక్షం మీద వ్రేలాడుతున్న పురుషుని శవాన్ని తీసుకురమ్మని చెప్పాడు. విక్రమార్కుడందుకోసం చెట్టు మీదకు వెళ్ళి, బేతాళుడిని భుజం మీద వెసుకుని రావడం, బేతాళుడు కథలు చెప్పి, ప్రశ్నలు అడగడం, దానికి విక్రమార్కుడు సమాధానాలు చెప్పడం, మనలో చాలా మందికి తెలిసిన విషయమే.

అయితే, భవిష్య మహాపురాణంలోని ప్రతిసర్గ పర్వం, తృతీయ ఖండంలో, బేతాళుడి గురించిన గాధ మరొకటి ఉంది. విక్రమాదిత్యుడు తన చిన్నతనంలో, తపస్సు చేయడానికి అడవులకు వెళ్ళాడు. అక్కడ డంబావతి అనే ఊరిలో, ద్వాత్రింశన్మూర్తులు, అంటే, 32 సాలభంజికలుగల దివ్య సింహాసనాన్ని చూశాడు. అది శివానుగ్రహ పూరితమైనది. ఆ సింహాసనానికి రక్షణగా, బేతాళుడిని పంపించింది పార్వతీ మాత. ఎంతో మహిమాన్వితమైన, మణిభూషితములతో, నానాద్రుమలతాకీరణము, పుష్పవల్లీ సముల్లసితముగా ఉన్న ఆ దివ్య సింహసనాన్ని పొందే క్రమంలో, బేతాళుడు విక్రమాదిత్యుని మేధోశక్తిని పరీక్షించడానికి, 24 కథలను వివరించాడు. ఆ కథలే, బేతాళ కథలుగా ప్రపంచ ప్రఖ్యాతిగాంచాయి. విక్రమాదిత్యుడు ఎంత ప్రఖ్యాతి గాంచాడో, బేతాళుడు కూడా అంత ప్రసిద్ధుడు.

బేతాళుడికి సంబంధించిన పూర్వజన్మను గురించి చూసుకున్నట్లుయితే, అతడొక రాజు. పూర్వం గంగా యమునా సంగమ స్థానంలో, బిల్వతి అనే ఊరిలో, క్షత్ర సింహుడనే రాజే, నేటి బేతాళుడు. అతని ఆస్థానంలో, వేదవేదాంగ పారంగతుడైన శివ భక్తుడు, శంభుదత్తుడు కొలువుదీరి ఉన్నాడు. శంభుదత్తుడికి ఇద్దరు కుమారులు. పెద్దవాడు లీలాధరుడు, విష్ణు భక్తుడు, బలశాలి. రెండవ వాడు, శాక్తుడు. అతడి పేరు మోహనుడు. అయితే, ఒకనాడు రాజైన క్షత్రసింహుడు ప్రజల శ్రేయస్సుకొరకు, యజ్ఞం చేయడానికి సిద్ధమయ్యాడు. ఆ కార్యం నిర్వహించడానికి శంభుదత్తుడిని ఆహ్వనించాడు. శివభక్తి పరాయణుడైన శంభుదత్తుడు, చక్కగా మండపాన్ని సిద్ధం చేసి, కార్య సిద్ధి కొరకు కలశ స్థాపన చేసి, మన వేదాలలో చెప్పబడినట్లుగా, సకల మంత్రాలతో, హవ్యములతో, హోమాన్ని జరిపించాడు. అయితే, లీలాధరుడు ఆ యజ్ఞంలో మరణోన్ముఖమైన మేకను చూసి చింతించాడు.

అప్పుడు తన తండ్రితో లీలాధరుడు, "ఈ జీవ హింసచే దారుణ నరకం కలుగుతుంది. భగవంతుడు, సర్వేశ్వరుడైన విష్ణువు హింసాయజ్ఞమును మెచ్చడు." అని బదులిచ్చాడు. అది విన్న శంభుదత్తుడి రెండవ కొడుకైన మోహనుడు గట్టిగా నవ్వి, తరువాత అన్నకు ఇలా బదులిచ్చాడు. "అన్నా! గతంలో, సత్యయుగంలో జీవించిన బ్రాహ్మణులందరూ, యజ్ఞపరులు. అప్పుడజ మేధం చేసి తీరాలనేటటువంటి శ్రుతి ఉన్నది. వారు తిలాదులే అజముగా, తిలాదులనే హోమద్రవ్యముగా ఉపయోగించేవారు. అప్పుడు ఇంద్రాది దేవతలందరూ హెమగుండంలో నిలచి, ‘నీ మతము నిష్ఫలము. అజమనగా, భాగమని వేదములు తెలియజేస్తున్నాయి. కాబట్టి, దానితోనే యజ్ఞమును ఆచరించ’మని ఆదేశించారు. ఆ మాటలు విన్న మునులందరూ ఆశ్చర్యపోయారు. ఈలోగా అక్కడకు పితృసమానుడైన మహర్షి  పుష్పక విమానంలో రాగా, మునులందరూ వారి సంశయాన్ని బయటపెట్టారు.

అందుకా మహర్షి, నిర్భయంగా ఛాగమేథమునే ఆచరించమని సెలివిచ్చాడు. దాంతో ఆ మునులందరూ, ఆ విధంగానే యాగాన్ని పరిసమాప్తిజేసి, శుభాలను పొందారు. కాబట్టి, ‘అన్నా, మాతో కలసి యజ్ఞమును పరిసమాప్తి చేయి." అని బదులిచ్చాడు. దానికి లీలాధరుడు, "త్రేతాయుగంలో యజ్ఞము రజోగుణంతో నడిచింది. కానీ, కతృయుగంలో మాత్రం, కేవలం హింసా రహితంగానే జరిగింది. అప్పుడు ధర్మము నాలుగు పాదముల నడచింది. అప్పుడు రక్త మాంసాదులచే కాక, కేవలం హవ్య మాత్రముచే దేవతలు తృప్తి పొందారు’ అని సమాధానమిచ్చాడు. అందుకు క్షత్ర సింహుడు, భయభ్రాంతమై ఉన్న మేకను వదిలివేసి, పండ్లు మొదలైన వాటితో పూర్ణాహుతిని సమర్పించాడు.

తరువాతి కాలంలో, శంభుదత్తుడు మహామాయా ప్రభావంచే, దేహమును వదలి స్వర్గానికి వెళ్ళాడు. లీలాధరుడు పది మంది కుమారులను పోషించుకుంటూ, వేదాధ్యయనాలను నేర్పుతూ, కాలం గడపసాగాడు. అయితే, ఒకనాడు క్షత్ర సింహుడు మోహనుడి దగ్గరకు వెళ్ళి, దేవమాత అనుగ్రహాన్ని లభింపజేయమని అడిగాడు. అందుకు మోహనుడు, బ్రహ్మ బీజ మంత్ర జపంతో, బ్రాహ్మీ శక్తి వస్తుందని చెప్పగా, క్షత్ర సింహుడు తపస్సు నాచరించాడు. అయితే, ఈ గాధను విక్రమాదిత్య చక్రవర్తికి చెప్పి, ‘సనాతనియైన దుర్గను నీవు పూజించు. నేను శివాజ్ఞచే నీ సమీపానికి వచ్చాను. ప్రశ్నోత్తరములతో నిన్ను పరీక్షించాను. నీ భుజములందధిష్ఠించి నేనుంటాను. సర్వ శత్రువులనూ సంహరింపుము. సర్వ పురములూ, వివిధ క్షేత్రములూ, చోరులతో నష్టమై ఉన్నాయి. శాస్త్రాధారముగా, మరల స్థాపన చేయి. సర్వ తీర్థములనూ పునరుద్ధరించు. నీ రాజ్యం కలకాలం వర్ధిలుతుంది’ అని సెలవిచ్చాడు. విక్రమాదిత్య చక్రవర్తిని పరీక్షించి, బేతాళుడు వెళ్లిపోలేదు. అదృశ్య రూపంలో, తన దగ్గరే ఉన్నాడు. విక్రమాదిత్య చక్రవర్తి, అఖండ రాజ్యాలను జయించడానికి తోడుగా, శక్తిగా నిలిచాడు.

ధర్మొ రక్షతి రక్షితః

Link: https://www.youtube.com/post/UgkxBNrbJSdSRStmflQz-GwON4dnoXw-sz1m

వినాయక చవితి రోజున గణేశుడిని 21 రకాల పత్రులతో ఎందుకు పూజిస్తారు? Vinayaka Chaviti

మిత్రులందరికీ వినాయకచతుర్థి శుభాకాంక్షలు 🙏 

వినాయక చవితి రోజున గణేశుడిని 21 రకాల పత్రులతో ఎందుకు పూజిస్తారు?

వినాయక చవితి పూజలో కూడా ఎన్నో వైద్య రహస్యాలున్నాయి. నిజానికి వినాయక చవితి పూజ అనేది సమాజాన్ని మేల్కొలిపి, అందరూ ఒక్కటిగా ఉంటే కలిగే లాభాలేమిటో చెప్పడానికై ఏర్పడిందని చెప్పవచ్చు. మరి మతం అంటే మానవత్వాన్ని పెంచేదే కదా! మత విశ్వాసాల పేరున కొన్ని మంచి పనులు చేయవచ్చని చెప్పడమే వినాయక చవితి పూజా విధి విధానం. వినాయకుడి ప్రతిమను రూపొందించడానికి కేవలం 'కొత్త' మట్టినే ఎంచుకోవాలి. దానికి 21 పత్రులతో పూజ చేయాలి. గణపతిని నవరాత్రులు పూజించాక జలంలో నిమజ్జనం చేయాలి. ఇదీ పద్ధతి.

21 రకాల పత్రులనేవి సాధారణమైన ఆకులు కావు. ఇవన్నీ మహోత్కృష్టమైన , శక్తివంతమైన ఔషధులు. వాటితో పూజ చేయడం, కొత్త మట్టితో చేసిన ప్రతిమతో కలిసి వీచే గాలీ, మనలో ఉండే అనారోగ్యాలను హరించి వేస్తాయి. 9 రోజుల పూజ తర్వాత నిమజ్జనం ఎందుకు చేయాలన్న సందేహానికి శాస్త్రీయ వివరణ.. చెరువులు, బావులు, నదులు, వీటిలో వర్షాల వల్ల నీరు కలుషితం కావడం సర్వ సాధారణం. ఆ పూడిక తీసి, వీటిని శుభ్రం చేయడానికి, 21 పత్రులతో చేసే పూజయే సమాధానం. అందుకే 9 రోజుల పూజ తర్వాత ఆ పత్రితోపాటు మట్టి విగ్రహాన్ని కూడా నదుల్లో, చెరువుల్లో, బావుల్లో నిమజ్జనం చేయడం, అలా నీటిలో కలిసిన మట్టి, 21 రకాల పత్రి కలిసి, 23 గంటలయ్యాక తమలో ఉన్న ఔషధీయ గుణాల ఆల్కలాయిడ్స్‌ని ఆ జలంలోకి వదులుతాయి. అవి బాక్టీరియాను నిర్మూలించి, జలాల్లో ఆక్సిజన్ శాతాన్ని పెంచుతాయి. ఇదీ వినాయక నిమజ్జనం వెనుక ఉండే 'పర్యావరణ పరిరక్షణ' రహస్యం.

వినాయకుడికి చేసే ఏకవింశతి పత్ర (21 ఆకుల) పూజ చాలా విశిష్టమైనది. ఈ 21 పత్రుల గురించి వివిధ గ్రంథాల్లో ప్రస్తావించబడి ఉంది. వినాయకుడి పూజలో వాడే 21 పత్రులూ చాలా విశిష్టమైనవి. వినాయక చవితి నాడు చేసే పూజలో ఈ పత్రులు ప్రధానమైనవి. విఘ్నేశ్వరుడిని 21 రకాల ఆకులతో పూజించడం ఆనవాయితీ. ఈ 21 ఆకుల పేర్లేంటో ఇప్పుడు తెలుసుకుందాము..

మాచీ పత్రం:

మాచ పత్రి అనేది తెలుగు పేరు. చేమంతి జాతికి చెందిన దీని ఆకులు సువాసనా భరితంగా ఉంటాయి. చేమంతి ఆకుల మాదిరే ఉంటాయి.

బృహతీ పత్రం:

దీనిని ములక అంటారు. దీనిలో చిన్న ములక, పెద్ద ములక అని రెండు రకాలున్నాయి. పత్రాలు వంగ ఆకుల మాదిరి, తెల్లని చారలుండే గుండ్రని పండ్లతో వుంటాయి.

బిల్వ పత్రం:

బిల్వ పత్రం అంటే మారేడు ఆకు. మూడు ఆకులుగా, ఒక ఆకుగా ఉంటాయి. ఇవి శివునికి చాలా ఇష్టం. శ్రీ మహాలక్ష్మీదేవికి కూడ ఇష్టమైందిగా చెపుతారు.

దూర్వా పత్రం:

దూర్వా పత్రం అంటే గరిక. తెల్ల గరిక, నల్ల గరిక అని రెండు రకాలుంటాయి. గడ్డిజాతి మొక్కలు విఘ్నేశ్వరునికి అత్యంత ప్రీతికరమైనవి.

దుత్తూర పత్రం:

దుత్తూర పత్రం అంటే ఉమ్మెత్త. ఇది వంకాయ జాతికి చెందింది. ముళ్ళతో కాయలు వంకాయ రంగు పూలు వుంటాయి.

బదరీ పత్రం:

బదరీ పత్రం అంటే రేగు. దీనిలో రేగు, జిట్రేగు, గంగరేగు అని మూడు రకాలు ఉంటాయి.

అపామార్గ పత్రం:

తెలుగులో దీనిని ఉత్తరేణి అంటారు. దీని ఆకులు గుండ్రంగా వుంటాయి. గింజలు, ముళ్ళు కలిగి వుండి కాళ్ళకు గుచ్చుకుంటాయి.

తులసీ పత్రం:

హిందువులకు తులసి గురించి ప్రత్యేకంగా చెప్పాల్సిన పనిలేదు. తులసీ పత్రాలను దేవతార్చనలో వాడతారు.

చూత పత్రం:

చూత పత్రం అంటే మామిడి ఆకు. ఈ ఆకుకు శుభకార్యాల్లో విశిష్ట స్థానం ఉంది. మామిడి తోరణం లేని హైందవ గృహం పండుగ రోజులలో కనిపించదు.

కరవీర పత్రం:

దీనినే గన్నేరు అంటారు. తెలుపు, పసుపు, ఎరుపు రంగుల పూలుంటాయి. పూజలో ఈ పూలకు విశిష్ట స్థానం ఉంది.

విష్ణుక్రాంత పత్రం:

ఇది నీలం, తెలుపు పువ్వులుండే చిన్న మొక్క. నీలి పువ్వులుండే రకాన్ని విష్ణుక్రాంత అంటారు.

దాడిమీ పత్రం:

దాడిమీ అంటె దానిమ్మ ఆకు. శక్తి స్వరూపిణి అంబకు దాడిమీఫల నైవేద్యం ఎంతో ఇష్టం.

దేవదారు పత్రం:

దేవతలకు అత్యంత ఇష్టమైన ఆకు దేవదారు. ఇది చాలా ఎత్తుగా పెరుగుతుంది. ఈ మానుతో చెక్కిన విగ్రహాలకు సహజత్వం ఉంటుంది.

మరువక పత్రం:

దీనిని మరువం అని కూడా అంటారు. దీన్ని వాడుక భాషలో ధవనం, మరువం అంటారు. ఆకులు ఎండినా మంచి సువాసన వెదజల్లుతుండటం ఈ పత్రం ప్రత్యేకత.

సింధువార పత్రం:

సింధువార పత్రాన్నే వాడుకలో వావిలి అనికూడ పిలుస్తుంటారు.

జాజి పత్రం:

ఇది సన్నజాజి అనే మల్లిజాతి మొక్క. వీటి పువ్వుల నుంచి సుగంధ తైలం తీస్తారు.

గండలీ పత్రం:

దీనినే లతాదూర్వా అనికూడా అంటారు. భూమిపైన తీగమాదిరి పాకి కణుపులలో గడ్డిమాదిరి పెరుగుతుంది.

శమీ పత్రం:

జమ్మిచెట్టు ఆకులనే శమీ పత్రం అంటారు. దసరా రోజుల్లో ఈ చెట్టుకు ప్రత్యేక పూజలు నిర్వహిస్తారు.

అశ్వత్థ పత్రం:

రావి ఆకులనే అశ్వత్థ పత్ర మంటారు. రావి చెట్టుకు పూజలు చేయటం మనసంప్రదాయం.

అర్జున పత్రం:

మద్దిచెట్టు ఆకులనే అర్జున పత్రమంటారు. ఇవి మర్రి ఆకుల్ని పోలి వుంటాయి. అడవులలో పెరిగే పెద్ద వృక్షం ఇది.

అర్క పత్రం:

జిల్లేడు ఆకులను అర్క పత్రమంటారు. తెల్లజిల్లేడు పేరుతో తయారుచేసిన వినాయకప్రతిమను పూజించడం వల్ల విశేష ఫలం వుంటుందంటారు. ఈ 21 పత్రాలతో వినాయక చవితి రోజున పూజించే వారికి సకల సంపదలు, అష్టైశ్వర్యాలు, కార్యసిద్ధి చేకూరుతుందని పండితులు అంటున్నారు.

వైదిక కర్మలు! Vaidika Karma భగవద్గీత Bhagavad Gita

వైదిక కర్మలు!

స్వంత మనోబుద్ధుల ఆధారంగా నమ్మకం ఉండకూడదంటూ ఏం చెప్పాడు శ్రీకృష్ణుడు?

'భగవద్గీత' సప్తదశోధ్యాయం - శ్రద్ధా త్రయ విభాగ యోగం (25 – 28 శ్లోకాలు)! భగవద్గీతలో ఉన్న, 18 అధ్యాయాలూ, 18 యోగాలలో, 13 నుండి 18 వరకూ ఉన్న అధ్యాయాలను, జ్ఞాన షట్కము అంటారు. దీనిలో పదహేడవ అధ్యాయం, శ్రద్ధా త్రయ విభాగ యోగము. ఈ రోజుటి మన వీడియోలో, శ్రద్ధా త్రయ విభాగ యోగములోని, 25 నుండి 28 వరకూ ఉన్న శ్లోకాలనూ, వాటి తాత్పర్యాలనూ తెలుసుకుందాము..

[ ఈ భాగాన్ని వీడియోగా చూడడానికి CLICK చెయ్యండి = https://youtu.be/flwDZn97klA ]

ఓం తత్ సత్ అనే పదాలకు అర్థాలను ఇప్పుడు చూద్దాం..

00:46 - తదిత్యనభిసంధాయ ఫలం యఙ్ఞతపఃక్రియాః ।

దానక్రియాశ్చ వివిధాః క్రియంతే మోక్షకాంక్షిభిః ।। 25 ।।

ప్రతిఫలములను ఆశించని వారు కానీ, ఈ భౌతిక బంధనముల నుండి విముక్తి పొందటానికి ప్రయిత్నించే వారూ, తపస్సు, యజ్ఞము, మరియు దానము చేసేటప్పుడు, ‘తత్’ అన్న పదమును ఉచ్ఛరిస్తారు.

సమస్త కర్మల ప్రతిఫలములూ, ఆ భగవంతునికే చెందుతాయి. కాబట్టి, ఏ యజ్ఞమయినా, తపస్సయినా, లేదా దానమైనా, ఆ పరమేశ్వరుని ప్రీతికోసమే అర్పించి, పవిత్రం చేయబడాలి. ఇక ఇప్పుడు శ్రీ కృష్ణుడు, బ్రహ్మమును సూచించే ‘తత్’ అన్న పద శబ్దము యొక్క విశిష్టతను వివరిస్తున్నాడు. యజ్ఞము, తపస్సు మరియు దానము చేసేటప్పుడు, ‘తత్’ అన్న పదమును ఉచ్ఛరించటం - అది భౌతిక ప్రతిఫలం కోసము కాకుండా, భగవత్ ప్రాప్తి ద్వారా ఆత్మ యొక్క శాశ్వత సంక్షేమం కోసమని సూచిస్తోంది.

01:43 - సద్భావే సాధుభావే చ సదిత్యేతత్ప్రయుజ్యతే ।

ప్రశస్తే కర్మణి తథా సఛ్చబ్దః పార్థ యుజ్యతే ।। 26 ।।

01:53 - యజ్ఞే తపసి దానే చ స్థితిః సదితి చోచ్యతే ।

కర్మ చైవ తదర్థీయం సదిత్యేవాభిధీయతే ।। 27 ।।

‘సత్’ అన్న పదానికి అర్థం - సనాతనమైన అస్థిత్వము, మరియు మంగళప్రదము అని. ఓ అర్జునా, అది శుభప్రదమైన కార్యమును సూచించటానికి కూడా వాడబడుతుంది. యజ్ఞము, తపస్సు, మరియు దానములు ఆచరించుటలో నిమగ్నమవ్వటాన్ని కూడా, ఈ ‘సత్’ అన్న పదము వివరిస్తుంది. కావున, ఈ ప్రయోజనముతో ఉన్న ఏ పనయినా, ‘సత్’ అనబడుతుంది.

ఇక ఇప్పుడు ‘సత్’ అన్న పదము యొక్క మంగళప్రద గుణము, శ్రీకృష్ణుడిచే కీర్తించబడుతున్నది. ‘సత్’ అన్న పదమునకు ఎన్నో అర్థాలు ఉన్నాయి. ఈ రెండు పై శ్లోకాలూ, వాటిలో కొన్నింటిని వివరిస్తున్నాయి. ‘సత్’ అన్న శబ్దము, నిత్య సనాతన శుభమునూ, మరియు మంగళదాయకమునూ సూచించటానికి ఉపయోగించబడుతుంది. దానితో పాటుగా, శుభకరమైన యజ్ఞము, తపస్సు, మరియు దానము చేయుట కూడా, ‘సత్’ అని సూచించ బడుతుంది. "సత్" అంటే, ఎల్లప్పుడూ, నిత్యముగా ఉండేది. అంటే, సనాతన సత్యమని కూడా చెప్పబడుతుంది. శ్రీమద్ భాగవతములో ఇలా పేర్కొనబడింది: ఓ ఈశ్వరా, నీ సంకల్పం సత్యము. నీవే పరమ సత్యము. సమస్త జగత్తు యొక్క మూడు స్థితులలో - సృష్టి, స్థితి, మరియు లయములలో, నీవే పరమ సత్యము. నీవే సమస్త సత్యమునకూ మూలము, మరియు అంతము. నీవే సమస్త సత్యమునకూ సారము. నీవే సత్యమును చూపగలిగే నేత్రములుగా ఉన్నావు. కాబట్టి, మేము నీకు శరణాగతి చేస్తున్నాము.. ‘సత్’ సర్వోన్నత పరమ సత్యమా.. దయచేసి మాకు అభయమివ్వు. అంటూ, భగవంతుడిని ఏ విధంగా శరణాగతి చేయాలో, ఇది తెలియజేస్తుంది.

03:48 - అశ్రద్ధయా హుతం దత్తం తపస్తప్తం కృతం చ యత్ ।

అసదిత్యుచ్యతే పార్థ న చ తత్ప్రేత్య నో ఇహ ।। 28 ।।

ఓ పార్థ, అశ్రద్ధతో చేయబడిన యజ్ఞములు కానీ, దానములు కానీ, లేక తపస్సులు కానీ, ‘అసత్’ అని చెప్పబడును. అవి ఈ లోకమున కానీ, లేదా పరలోకమున కానీ, ఎటువంటి ప్రయోజనాన్నీ చేకూర్చవు.

సమస్త వైదిక కర్మలూ, శ్రద్ధావిశ్వాసములతో చేయబడాలన్న ఉపదేశమును స్థిరపరచటానికి, శ్రీ కృష్ణుడు ఇక ఇప్పుడు, అది లేకుండా చేయబడే వైదిక కర్మలు ఎంత వ్యర్ధమో చెబుతున్నాడు. శాస్త్రముల పట్ల విశ్వాసము లేకుండా కార్యములు చేసేవారు, ఈ లోకంలో మంచి ఫలితాలు పొందరు. ఎందుకంటే, వారి కర్మలు సక్రమ పద్ధతిలో చేసినవి అయిఉండవు. అంతేకాక, వేద శాస్త్రముల నియమముల అనుసారం చేయలేదు కాబట్టి, వారికి తదుపరి జన్మలలో కూడా మంచి ఫలములు లభించవు. ఈ విధంగా, మన స్వంత మనోబుద్ధుల ఆధారంగా, నమ్మకం ఉండకూడదు. బదులుగా మన శ్రద్ధావిశ్వాసములు, నిర్వివాదమైన వైదిక శాస్త్రములూ మరియు గురూపదేశం ఆధారంగానే ఉండాలని, ఈ ఆధ్యాయంలో శ్రీ కృష్ణుడు ఉపదేశించాడు.

ఓం తత్సదితి శ్రీ మద్భగవద్గీతాసూపనిషత్సు బ్రహ్మ విద్యాయాం, యోగ శాస్త్రే, శ్రీ కృష్ణార్జునసంవాదే, శ్రద్ధా త్రయ విభాగ యోగో నామ, సప్తదశోధ్యాయ:

శ్రీ మద్భగవద్గీతలోని జ్ఞానషట్కం, పదిహేడవ అధ్యాయం, శ్రద్ధా త్రయ విభాగ యోగంలోని, 28 శ్లోకాలూ సంపూర్ణం.

05:25 - ఇక మన తదుపరి వీడియోలో, భగవద్గీతలోని ఆఖరి అధ్యాయం అయిన పద్దెనిమిదవ అధ్యాయం, మోక్ష సన్యాస యోగంలో, శ్రీ కృష్ణుడు విశదపరిచిన నిగూఢార్థాలను తెలుసుకుందాము..

కృష్ణం వందే జగద్గురుం!

Link: https://www.youtube.com/post/UgkxJpJfSBCjl_SJVPEC8_YXdj88Ul8f-HrT

వశీకరణ విద్య! ఈ విద్య ఇప్పటికీ ఉందా? Vashikarana

వశీకరణ విద్య! ఈ విద్య ఇప్పటికీ ఉందా?

ఒక వ్యక్తిని తమ చెప్పు చేతల్లో నడిపించుకోవడానికి ఉపయోగించే విద్యే ‘వశీకరణం’. దీనిని పూర్వకాలంలో ఎక్కువగా ఉపయోగించే వాళ్లు. ఎక్కువ సందర్భాలలో వశీకరణ విద్యను, ప్రేమ, జీవితంలో ఎదగడానికీ, పనులలో ఆటంకాలు లేకుండా పూర్తవడానికీ ఉపయోగించారు. తమకు కావాల్సినట్టు, తమకు అనుకూలంగా ఉండేలా పని పూర్తి చేసుకోవడానికి, ఈ వశీకరణ మంత్రాలు సహాయ పడతాయి. అయితే ఇదంతా నిజమేనా? వశీకరణం ఈ మోడ్రన్ యుగంలో ఉపయోగించవచ్చా? వశీకరణ మంత్రాలు నిజంగానే పనిచేస్తాయా? వశీకరణం అనేది, మంచి మార్గమా? చెడు మార్గమా? అనేటటువంటి ప్రశ్నలకు సమాధానాలను, ఈ రోజుటి మన వీడియోలో తెలుసుకుందాము..

[ ఈ వ్యాసాన్ని వీడియోగా చూడండి: https://youtu.be/NL8QPIrBwOA ]

గమనిక:

ఈ వీడియో ద్వారా వశీకరణ శక్తిని సమర్ధించడం గానీ, మూఢనమ్మకాలను ప్రోత్సహించడం గానీ నా ఉద్దేశ్యం కాదు. కేవలం అతీంద్రయ శక్తి అయినటువంటి వశీకరణం గురించి, సమాచారాన్ని అందించడం మాత్రమే నా ప్రయత్నం. వశీకరణం ఆమోద యోగ్యమే కానీ, చెడు పద్ధతిలో దీనిని ఆచరించడం శాస్త్ర నిషిద్ధమని, ఆధ్యాత్మికవేత్తలు చెబుతున్నారు.

చీకటి-వెలుతురూ, మంచి-చెడు, ధర్మం-అధర్మం, ఎలా అవినాభావ సంబంధం కలిగి ఉంటాయో, అలాగే, ఈ ప్రపంచంలో దైవీ శక్తీ, క్షుద్ర శక్తీ, రెండూ ఉంటాయి. ఒక మనిషి మనని ఆకర్షిస్తూ ఉన్నాడంటే, కచ్చితంగా అతనిలో వశీకరణ శక్తి ఉందని అర్థం. పూర్వం ఋషులూ, మహర్షులూ, ఎక్కువగా అడవి ప్రాంతాలలో ఉండేవారు. అరణ్యాలలో వన్యమృగాలు ఎక్కువగా ఉంటాయి. తమను తాము కాపాడుకోవడానికి, వారు కొన్ని వశీకరణ శక్తులను ఉపయోగించి, ఆ మృగాలు దాడి చేయకుండా, వాటితో కలసి, ఆ ప్రాంతాలలో నిర్భయంగా ఉండేవారు. మంత్ర విధానం, కాల క్రమంలో తంత్ర విధానంగా మారింది. అది నేడు, యంత్ర విధానంగా రూపాంతరం చెందింది.

నిజానికి వశీకరణం అంటే ఒక స్త్రీని గానీ, ఒక పురుషుడిని గానీ లోబరచుకోవడం కాదు. ఒక వ్యక్తి యొక్క ఇష్ట కామ్యాలను సిద్ధింపజేసుకోవడం. తమ కోరికలను నెరవేర్చుకోవడానికి కామ్య ప్రయోగం చెయాలంటే, వశీకరణ తంత్రాన్ని ఉపయోగిస్తారు. అప్పట్లో సిద్ధులూ, మునులూ ఎంతో కఠోర తపస్సు చేసి, కామ క్రోధ మద మాత్సర్యాలను జయించడం కోసం, మంత్ర సాధన చేసేవారు. తరువాత తంత్రం వచ్చింది. దీనికి ఎటువంటి నియమాలూ లేవు. మద్య మాంసాలను విడిచిపెట్టాల్సిన అవసరం లేదు. ఉపవాసాలు చేసి, శుచీ, మడీ పాటించాల్సిన పని లేదు. తంత్రంలో ముఖ్యమైనది, కేవలం మంత్రాన్ని అనుష్టానం చేడమే. దృష్టి వశీకరణం, తిలక వశీకరణం, కాటుకను మంత్రించి వశీకరణం అనేటటువంటి తంత్ర పద్ధతులు, ఒకప్పుడు ఉండేవి. ఇప్పుడు దాదాపు కనుమరుగయై పోయాయని చెప్పవచ్చు.

ఇక ఇప్పుడు మంత్రాలూ, తంత్రాలూ రెండూ పోయి, యంత్రాలు వచ్చాయి. అంటే, ఒక యంత్రంలో మంత్ర రూపకంగా, తంత్ర రూపకంగా శక్తిని ఆవహన చేసి, అందులో నిక్షిప్తం చేస్తారు. యంత్రంలోకి సంఖ్యా శాస్త్ర పరంగా, మంత్ర శాస్త్ర పరంగా, బీజాక్షరాలను నిక్షిప్తం చేసి, ప్రాణ శక్తిని ఆవాహన చేస్తారు. ఆ విధంగా మంత్రాన్ని ఆవాహన చేసి, దానికి శక్తిని ఆపాదించిన యంత్ర రేకును ఎవరయితే దగ్గర పెట్టుకుంటారో, వారికి వశీకరణ శక్తి వస్తుంది. ఇక వ్యక్తి స్వయంగా విద్యను నేర్చుకుని ప్రయోగించాల్సిన అవసరం లేదు. కన్ను ద్రిష్టి యంత్రాలూ, వ్యాపారాభివృద్ధి యంత్రాలూ, సంపదనిచ్చే లక్ష్మీ కుబేర యంత్రాలని మనం చూస్తూనే ఉంటాం. అవి ఈ కోవకు చెందినవే. ధనాకర్షణ, ప్రజాకర్షణను కలిగించే యంత్ర వశీకరణకు సంబంధించినవి.

మన కోరికలకు సంబంధించిన యంత్రాలను తెచ్చి, మన గృహాలలో, వ్యాపార ప్రాంతాలలో పెట్టుకున్నట్లయితే, పరిస్థితులు అనుకూలిస్తాయని చాలామంది నమ్మకం. అయితే, ఈ వశీకరణం అనేది, మంచి చేయడం కొరకు మాత్రమే. దీని వలన ప్రాణ హాని కలిగే అవకాశాలు తక్కువ. వశీకరణాన్ని చెడు పద్ధతిలో ప్రయోగించే వారు, ప్రస్తుత కాలంలో చాలా అరుదుగా ఉన్నారు. సైన్స్ పరంగా చూసుకుంటే, సైకాలజీ ప్రకారం ఏ వ్యక్తినైనా మనం మోటివేట్ చేయొచ్చని, సైకాలజిస్టులు చెబుతూ ఉంటారు. ప్రతి ఒక్కరి కళ్లలో ఏదో తెలియని శక్తనేది ఉంటుంది. ఆ శక్తికి, వశీకరణ విద్య ద్వారా మరింత శక్తి ఆపాదించబడుతుంది. దాంతో మనుషులను మాత్రమే కాకుండా, జంతువులను కూడా వశీకరణ చేయొచ్చు. దీనిని పక్కన పెడితే, కొన్ని మూలికలను తెచ్చి, మనం చెప్పిన మాటలు వినని వారికి, తినే ఆహారంలో కానీ, తాగే నీటిలో కానీ కలిపి ఇస్తే, వశీకరణం జరుగుతుంది. ఇందులో వశీకరణ అనేది వేరుగా ఉంటుంది. అలాగే, ఆకర్షణ కూడా మరోలా ఉంటుంది.

మనం ఎవరివైపైనా ఆకర్షితులమయ్యామంటే, వారిలో వశీకరణ చేసే శక్తి ఉండబట్టే, ఆకర్షితులమవుతాము. వశీకరణ శక్తనేది, స్వాభావిక శక్తి. ఇలా కాకుండా, గుప్త విద్యతో అంటే, మంత్ర విద్యతో వశీకరణ చేస్తారు. పూర్వకాలంలో దేవతలకు వశీకరణ శక్తి ఉండేది. మనుష్యులు జనాకర్షణ, జన వశీకరణ విద్య, ఆకర్షణ విద్య, వశీకరణం అనే విద్యలను, కఠోర దీక్షతో సాధించగలుగుతారు. ఇది ఎక్కువగా పూర్వకాలంలోనే ఉండేది. కానీ, ప్రస్తుత కాలంలో ఇటువంటి వశీకరణ చేసే వారు చాలా తక్కువ మంది ఉన్నారు. మనుషులలో స్త్రీ పురుషులు ఎలా ఉంటారో, మూలికలలో కూడా స్త్రీలను మరియు పురుషులను ఆకర్షించి వశీకరణ చేసే మూలికలు వేరు వేరుగా ఉంటాయి.

ఒక వ్యక్తి మెదడునూ, ఆలోచనలనూ కంట్రోల్ చేయాలంటే, neuroreceptors అవసరం. ఇది మెదడు పనితీరుకి సహాయపడుతుంది. మంత్రాలు స్మరించడం వల్లా, వాటి శక్తివల్లా, ఒక వ్యక్తిపై మానసికంగా ప్రభావం చూపే అవకాశం ఉంది. రెగ్యులర్ గా కొన్ని మంత్రాలను వినడం వల్ల, ఒక వ్యక్తి మానసిక చర్యపై ప్రభావం చూపే అవకాశం ఉంటుంది. మాటల ద్వారా, కంఠస్వరం ద్వారా, ఎదుటివారి మనస్సులపై ప్రభావాన్ని కలుగజేసి, వారి మనస్సుపైనా, శరీరంపైనా, వారికి ఆధీనం తప్పింపజేయడమే, హిప్నాటిజం. అలా ఆధీనం తప్పిన వ్యక్తులు, నిద్రావస్థలోకి వెళ్ళి, తమకు తెలియకుండానే, హిప్నాటిస్ట్ ఏం చేయమంటే అది చేస్తారు. హిప్నాటిజం ద్వారా వ్యాధులను నయం చేసే పద్ధతిని కూడా, మనం చూడవచ్చు. దీనిని 'మెస్మరిజం' అని కూడా అంటారు.

19వ శతాబ్దంలో రోగులను హిప్నటైజ్ చేసి, వారికి ఏ మాత్రం నొప్పి కలగని విధంగా, అనేక శస్త్ర చికిత్సలు చేసిన సంఘటనలను, మన భారత దేశంలో చూడవచ్చు. మత్తు మందిచ్చి రోగులకు ఆపరేషన్ చేసే విధానాన్ని ఇంకా  కనిపెట్టని కాలంలో, మన పూర్వీకులు హిప్నోటిజం వంటి వశీకరణ విద్య ద్వారా, శస్త్ర చికిత్సలు నిర్వహించేవారు. రోగులకు ఎటువంటి నొప్పీ తెలియకుండానే, చికిత్సను పూర్తి చేసేవారు. అయితే, ఈ వశీకరణ పద్ధతి ద్వారా హిప్నటైజ్ చేసే వ్యక్తి నేరాలు చేయదలచుకుంటే, తన వశీకరణకు లోబడిన వారిని, దీర్ఘసుషుప్తిలోకి తీసుకెళ్ళి, తన ఇష్టం వచ్చినట్లు చేసిన సంఘటనలు, కొన్ని మనకు తారసపడతాయి. అందుకే మన దేశంలో వశీకరణం అనే విషయాన్ని, ప్రజలు ఎంత ప్రమాదకరంగా భావిస్తారో, విదేశాలలో కూడా హిప్నోటిజం నేరమే. వశీకరణ చేయబడిన వ్యక్తులకు కొన్ని ప్రత్యేక లక్షణాలు ఉంటాయి.

వశీకరణ చేయబడిన వారి మెదడు పలు విధాలుగా ఆలోచించదు. ఒకే విధంగా ఆలోచిస్తుంది. ఎవరయితే వశీకరణం చేస్తారో వారిపై ఎటువంటి కోపమూ  రాదు. అతను చెడు చేస్తున్నా, వారికి మంచిగానే కనపడుతుంది. వేరే వ్యక్తులు చెడు అని చెప్పినా కూడా, వారికి మంచిగానే అనిపిస్తుంది. అది స్త్రీలు కావచ్చు, పురుషులు కావచ్చు. వశీకరణం చెందినవారిలో ముఖ్యమైన లక్షణం, రాత్రిపూట నిద్రపోకుండా, పగలు మొత్తం నిద్రపోతూ ఉంటారు. ఎంత మంచి భోజనం తిన్నా, శక్తి లేనట్లు బలహీనంగా తయారవుతారు. వారిలో చాలా మంకుతనం ఉంటుంది. వశీకరణం అయిన వారికి, ముఖంలో దైవ లక్షణం పోయి, ప్రేత లక్షణం ఉంటుంది. ముఖంలో తేజస్సు పడిపోతుంది. ఇలాంటి లక్షణాలు కనబడిన వారికి వశీకరణం జరిగినట్టే గ్రహించవచ్చని, ఆధ్యాత్మిక నిపుణులు తెలియజేస్తున్నారు. ముఖ్యంగా వశీకరణం అనేది, మంత్ర తంత్రం  అయితే  కాదు. ఇందులో కూడా సైన్స్ ఉంటుందని మనం గ్రహించాలి. వశీకరణం పేరుతో భయాందోళనలకు గురి చేసే వారిని, అస్సలు నమ్మవద్దు.

సనాతనధర్మాన్ని మించిన ధర్మం లేదు..

Link: https://www.youtube.com/post/Ugkx_kVKoSDik64S3bkBTQfxFxOZkL28jZ0G

దానాలు – ఓంకారం! భగవద్గీత Bhagavad Gita

అందరికీ శ్రీకృష్ణ జన్మాష్టమి శుభాకాంక్షలు!

దానాలు – ఓంకారం!

ఎటువంటి దానాన్ని రజోగుణ దానమని చెప్పాడు శ్రీకృష్ణుడు?

'భగవద్గీత' సప్తదశోధ్యాయం - శ్రద్ధా త్రయ విభాగ యోగం (21 – 24 శ్లోకాలు)! భగవద్గీతలో ఉన్న, 18 అధ్యాయాలూ, 18 యోగాలలో, 13 నుండి 18 వరకూ ఉన్న అధ్యాయాలను, జ్ఞాన షట్కము అంటారు. దీనిలో పదహేడవ అధ్యాయం, శ్రద్ధా త్రయ విభాగ యోగము. ఈ రోజుటి మన వీడియోలో, శ్రద్ధా త్రయ విభాగ యోగములోని, 21 నుండి 24 వరకూ ఉన్న శ్లోకాలనూ, వాటి తాత్పర్యాలనూ తెలుసుకుందాము..

[ ఈ భాగాన్ని వీడియోగా చూడడానికి CLICK చెయ్యండి = https://youtu.be/GJw5wFkmEcs ]

తామసిక దానముగా ఏది పరిగణించబడుతుందో ఇప్పుడు చూద్దాము..

00:47 - యత్తు ప్రత్యుపకారార్థం ఫలముద్దిశ్య వా పునః ।

దీయతే చ పరిక్లిష్టం తద్దానం రాజసం స్మృతమ్ ।। 21 ।।

కానీ, అయిష్టముగా ఇవ్వబడిన దానము, ఎదో తిరిగి వస్తుందనే ఆశతో, లేదా ప్రతిఫలము ఆశించి ఇవ్వబడిన దానము, రజో గుణములో ఉన్నదని చెప్పబడినది.

అడగక ముందే ఇవ్వటమే, దానము చేయుటకు అతిశ్రేష్ఠమైన పద్దతి. అలా చేయకపోతే, ద్వితీయ శ్రేణి శ్రేష్ఠ పద్దతి ఏమిటంటే, అడిగినప్పుడు సంతోషముగా ఇవ్వటం. మూడవ స్థాయి దానం చేసే స్వభావం ఏమిటంటే, అడిగినప్పుడు అయిష్టముగా ఇవ్వటం, లేదా ఇచ్చిన తరువాత, ‘అంత ఎందుకు ఇచ్చానా? కొంచం తక్కువ ఇస్తే సరిపోయేది’ అని విచారించటం. శ్రీ కృష్ణుడు ఇటువంటి దానమును, రజోగుణ దానమని పేర్కొంటున్నాడు.

01:38 - అదేశకాలే యద్దానమపాత్రేభ్యశ్చ దీయతే ।

అసత్కృతమవజ్ఞాతం తత్తామసముదాహృతమ్ ।। 22 ।।

అనుచిత ప్రదేశంలో, సరికాని సమయంలో, అర్హతలేని వారికి, మర్యాద చూపకుండా, లేదా చులకనగా ఇవ్వబడిన దానము, తామసిక దానముగా పరిగణించబడుతుంది.

మనం చేసే దానాన్ని, అర్హత లేని వారికి ఇవ్వడం, సందర్భం కాని సమయంలో దానం ఇవ్వడం, అవతలి వారిని చులకనగా భావిస్తూ, విరిగి పోయినవీ, పగిలి పోయినవీ, చినిగి పోయినవీ, ఎవరికీ దానం చేయకూడదు. మనం చేసే దానం, అవతలి వ్యక్తులకు ఉపయోగ పడాలే తప్ప, మన స్థాయిని చూపించుకోవడానికి, అహంకార ధోరణితో దానం చేయకూడాదు. ఇది తమోగుణ దానము. దానివల్ల ఎటువంటి ప్రయోజనమూ కలుగదు. ఒక పాడైపోయిన, చిల్లులు పడిన గొడుగును దానం చేయడం వలన ఉపయోగం ఏముటుంది? అలాగే, తాగుబోతుకు మద్యం సేవించడానికి ధన సహాయం చేయడం వలన, ప్రయోజనమేమిటి?

కాబట్టి దానం చేసేటప్పుడు, ఆలోచించి దానం చేయాలి. అది అపాత్ర దానం కాకూడదు. అలాగే, అహంకార పూరిత దానం కాకూడదు.

02:50 - ఓం తత్సదితి నిర్దేశో బ్రహ్మణస్త్రివిధః స్మృతః ।

బ్రాహ్మణాస్తేన వేదాశ్చ యజ్ఞాశ్చ విహితాః పురా ।। 23 ।।

‘ఓం తత్ సత్’ అన్న పదములు, సృష్టి మొదలు నుండి, పరబ్రహ్మమునకు సూచికగా నిర్దేశించబడినవి. వాటి నుండే పురోహితులూ, శాస్త్రములూ, మరియు యజ్ఞములూ ఏర్పడినవి.

ఈ అధ్యాయములో, శ్రీ కృష్ణుడు ప్రకృతి త్రిగుణముల పరంగా, మూడు విధములైన యజ్ఞములూ, తపస్సులూ, మరియు దానముల గురించి వివరించి ఉన్నాడు. ఈ మూడు గుణములలో, తమో గుణమనేది, ఆత్మను అజ్ఞానము, నిర్లక్ష్యము, మరియు సోమరితనపు స్థితికి దిగజారుస్తుంది. రజో గుణమనేది, జీవులను ఉద్వేగపరచి, దానిని అసంఖ్యాకమైన కోరికలతో బంధించివేస్తుంది. సత్త్వ-గుణము ప్రశాంతమైనది, ప్రకాశవంతమయినది, మరియు సద్గుణములు పెంపొందించుకోవటానికి దోహదపడుతుంది. అయినా సరే, సత్త్వ గుణము కూడా మాయా పరిధిలోనే ఉంటుంది. దాని పట్ల మనము మమకారాసక్తితో ఉండకూడదు; బదులుగా, సత్త్వగుణమును ఒక మెట్టుగా ఉపయోగించుకుని, అలౌకిక స్థాయిని చేరుకోవాలి. ఈ శ్లోకంలో, శ్రీ కృష్ణుడు ఈ మూడు గుణములకూ అతీతంగా వెళుతున్నాడు; అలాగే, పరమ సత్యము యొక్క వివిధ స్వరూపాలను సూచించే ‘ఓం తత్ సత్’ అన్న పదాలను వివరిస్తున్నాడు.

04:13 - తస్మాద్ ఓం ఇత్యుదాహృత్య యజ్ఞదానతపఃక్రియాః ।

ప్రవర్తంతే విధానోక్తాః సతతం బ్రహ్మవాదినామ్ ।। 24 ।।

 కాబట్టి, యజ్ఞములు చేసేటప్పుడూ, దానము చేసేటప్పుడూ, లేదా తపస్సులు ఆచరించటంలో - వేద విదులు, వైదిక ఉపదేశాలను అనుసరిస్తూ, ఎల్లప్పుడూ 'ఓం' అనే శబ్దమును ఉచ్ఛరిస్తూ ప్రారంభిస్తారు.

‘ఓం’ అనే శబ్దము, భగవానుని నిరాకార అస్థిత్వమునకు సూచిక. అదే నిరాకార బ్రహ్మమునకు పేరని కూడా చెప్పబడుతుంది. అది ఈ విశ్వమంతా వ్యాప్తించి ఉన్న సనాతన శబ్దము. దాని యొక్క సరియైన ఉచ్చారణ ఏమిటంటే: ‘ఆ..’ అంటూ నోరు పెద్దదిగా అని, ‘ఓ...’ అని పెదవులు ముడుస్తూ, "మ్.." అని పెదవులు దగ్గరగా మూసి అనటం. ఈ ‘ఓం’ కారమును, వేద మంత్రముల ప్రారంభంలో, బీజ మంత్రముగా, మంగళకరమైనదిగా ఉపయోగిస్తారు.

05:10 - ఇక మన తదుపరి వీడియోలో, ఓం తత్ సత్ అనే పదాలకు అర్థాలను తెలుసుకుందాము..

కృష్ణం వందే జగద్గురుం!

Link: https://www.youtube.com/post/UgkxmvzZFQ5X0Sfbb6dpItTW2lg0KODicPQX

శివుడు గొప్పా - విష్ణువు గొప్పా? Who is the Supreme Lord?

శివుడు గొప్పా - విష్ణువు గొప్పా?

శైవులకూ వైష్ణవులకూ మధ్య వైరం ఎందుకు ఏర్పడింది?

అద్వైతం అంటే రెండుగా లేకపోవడం. విశిష్టాద్వైతం అంటే ఒక్కటిగా ఉండేందుకు ప్రకృతిని ఉపాయంగా చేసుకోవడం. ఆదిశంకారాచార్యుల వారు అద్వైత సిద్ధాంతాన్ని పాటించారు. రామానుజాచార్యులు విశిష్టాద్వైతాన్ని ప్రవచించారు. మన పురాణాలను చూసుకున్నట్లయితే, ఒకరు గొప్ప, మరొకరు తక్కువ అని ఎక్కడా వివరించబడిలేదు. ‘శివాయ విష్ణురూపాయ శివరూపాయ విష్ణవే’ అంటే, శివుడు, విష్ణువు, ఒక్కటే అని అర్థం. విష్ణు స్వరూపమైన కృష్ణుడు, సంతానాన్ని పొందడానికి పరమశివునికై తపస్సు చేశాడు. సతీ దేవిని కోల్పోయి విరాగిగా మారిన శివుడికి సహాయం చేసింది, విష్ణువు. మన పురాణాలలో ఇలాంటి సంఘటనలు కోకొల్లలుగా ఉంటాయి. కానీ, నేటి సమాజంలో శివుడు గొప్పా, విష్ణవు గొప్పా అనే మీమాంసలో జీవిస్తున్నాము. కొన్ని శతాబ్దాల క్రితం శివ భక్తులకూ, విష్ణు భక్తులకూ మధ్య వైరం ప్రజ్వరిల్లింది. ఈ ఆహుతిలో రామానుజాచార్యుల వారు కూడా బలయ్యారు. శైవ రాజులు ఎంతో మంది, వైష్ణవులను నిర్దాక్షిణ్యంగా శిక్షించారు. వైష్ణవ రాజులు కూడా శివ భక్తులతో కఠినంగా వ్యవహిరించారు. అసలు ఈ గొడవకూ, రామానుజాచార్యుల వారికీ సంబంధం ఏమిటి? రామానాజాచార్యుల వారు, శ్రీ రంగాన్ని వదిలి పారిపోవడానికి కారణమేమిటి? అసలు శైవులకూ - వైష్ణవులకూ మధ్య వైరానికి నాంది ఎలా పడింది? అనేటటువంటి రోమాంఛిత విషయాలను, ఈ రోజుటి మన వీడియోలో తెలుసుకుందాము..

[ ఈ వ్యాసాన్ని వీడియోగా చూడండి: https://youtu.be/QEwUHp43AmU ]

మహా విష్ణువును ఆరాధించే వారిని వైష్ణవులనీ, పరమ శివుడిని పూజించే వారిని శైవులనీ పిలుస్తారు. వైష్ణవుల గురించి చెప్పాలంటే, ముందుగా రామానుజాచార్యుల వారి గురించి చెప్పుకోవాలి. రామానుజాచార్యుల వారు, 11వ శతాబ్దంలో జన్మించారు. ఆయన పరమ విష్ణు భక్తుడు. విశిష్టాద్వైతాన్ని నలుచెరగులా వ్యాపింప చేసిన తత్త్వవేత్త. రామానుజాచార్యుల వారి బోధనల వలన, ప్రజలు వైష్ణవం వైపు మొగ్గు చూపేవారు. అది శైవులకు నచ్చేది కాదు. రామానుజాచార్యులు విశిష్టాద్వైత సిద్ధాంత వ్యాప్తిలో భాగంగా, బౌద్ధాయన ధర్మ సూత్రాలకు అసలైన భాష్యాన్ని నిర్వచించాలనుకున్నారు. అయితే, ఆ బ్రహ్మ సూత్రాల గ్రంధం, కాశ్మీరం లోని శారదా పీఠంలో ఉంది. ఆ సూత్రాలపై రామానుజాచార్యుల వారు తన ఉద్దేశ్యాన్ని రచించేందుకు, కంచి నుండి కాశ్మీరానికి కాలినడకన బయలుదేరారు.

రామానుజులతో పాటు ఆయన ప్రియ శిష్యులైన కూరేశుల వారు కూడా ఉన్నారు. వీరిరువురూ మార్గమధ్యంలో ఎన్నో రాజ్యాలలోని పండితులను తమ చర్చతో ఓడించి, అక్కడి వారిని వైష్ణవంలోకి మార్చారు. అలా చివరకు కాశ్మీర రాజ్యంలోకి అడుగుపెట్టారు. అప్పటి కాశ్మీర రాజు రామానుజాచార్యుల వారిని సాదరంగా ఆహ్వనించి, సన్మానించాడు. కాశ్మీర రాజు పరమ శివభక్తుడు కావడంతో, రామానుజుల వారిని తన ఆస్థానంలోని శైవ పండితులతో అష్టావధాన చర్చకు ఆహ్వనించాడు. అందుకు సమ్మతించిన రామానుజాచార్యులు, తన శిష్యుడు కూరేశితో కలసి, చర్చలో పాల్గోన్నారు. శైవం తరుపున కాశ్మీర పండితులందరూ ఉండగా, వైష్ణవం తరుపున కేవలం రామానుజాచార్యులూ, కూరేశి మాత్రమే ఉన్నారు.

ఎంతో ప్రాముఖ్యతను సంతరించుకున్న ఆ చర్చకు, ఆ రాజ్య ప్రజలందరూ తరలి వచ్చారు. కాశ్మీర పండింతులు అడిగిన ప్రతీ ప్రశ్నకూ, రామానుజాచార్యుల వారు అవలీలగా సమాధానాలను ఇచ్చారు. చివరకు కాశ్మీర పండితుల చర్చలో కూడా, రామానుజాచార్యుల వారే గెలిచారు. రామానుజుల వారి ప్రజ్ఞా పాటవాలకు అక్కడి వారందరూ ఆశ్చర్యపోయారు. రామానుజాచార్యుల వారు తమ చర్చను ముగించిన తరువాత, తన ఉద్దేశ్యాన్ని రచించేందుకు బౌద్ధాయన ధర్మ సూత్రాల గ్రంథాన్ని ఇవ్వమని, అక్కడి పండితులను అడిగారు. మహా జ్ఞానులైన రామానుజాచార్యుల వారికి ఆ గ్రంథాన్ని ఇచ్చినట్లయితే, బ్రహ్మ సూత్రాలలోని లోపాలను ఎత్తి చూపించి, తన వ్యాఖ్యలు రచిస్తే,  శైవ మత నాశనం జరుగుతుందని వారు భావించారు. ఆ పండితులు రామానుజాచార్యుల వారితో, ఆ గ్రంథం పూర్తిగా చెదలు పట్టి పాడైపోయిందని చెప్పారు. దాంతో రామానుజాచార్యులు నిరాశతో వెనుదిరిగారు.

మార్గమధ్యంలో సాక్షాత్తూ శారదా మాత ప్రత్యక్షమై, ఆ మహా గ్రంథాన్ని ఆయనకు అందించి, వెంటనే ఇక్కడి నుండి వెళ్ళిపోమని చెప్పింది. దాంతో ఎంతో ఆనందించిన రామానుజులు శారదామాతకు నమస్కరించి, ఆమె చెప్పినట్లుగా అక్కడినుండి పయనమయ్యారు. ఇంతలో కాశ్మీర పండితులకు శారదా పీఠంలో ఆ ధర్మసూత్రాల గ్రంథం కనిపించక పోయేసరికి ఆశ్చర్యపోయి, ఆ సంగతిని వారు రాజుకు తెలియజేశారు. దానిని రామానుజాచార్యుల వారే సంగ్రహించారని భావించి, ఆ గ్రంధాన్ని ఎలాగైనా తిరిగి తీసుకురావాలని తన భటులను ఆదేశించాడు. కాలి మార్గన వెళుతున్న రామానుజాచార్యుల వారినీ, కూరేశుల వారినీ, అశ్వాలపై వచ్చిన భటులు ముట్టడించారు. వారి వద్దనున్న బౌద్ధాయన ధర్మ సూత్రాల గ్రంధాన్ని లాక్కుని వెళ్ళిపోయారు. ఇక చేసేదేమీ లేక, రామానుజాచార్యులు దు:ఖంతో శ్రీరంగం చేరుకున్నారు.

అయితే, కొన్ని రోజుల తరువాత తన శిష్యుడైన కూరేశి ఒక పుస్తకాన్ని తీసుకుని వచ్చి, రామానుజాచార్యుల వారికి ఇచ్చారు. ఏమిటా పుస్తకమని చూడగా, అది బౌద్ధాయన ధర్మసూత్రాలను పొందుపరచిన నకలు పుస్తకం. అందులో ఒక్క అక్షరం పొల్లు పోకుండా వ్రాయబడి ఉంది. అది చూసి ఆశ్చర్యపోయిన రామానుజుల వారు, అది ఎలా సాధ్యపడిందని శిష్యుడిని అడిగాడు. భటులు వచ్చేలోగా ఆ గ్రంథంలోని మొత్తం సారాంశాన్ని ఆకళింపు చేసుకున్నాను. గురువుగా మీ సంకల్పాన్ని సిద్ధింపజేసే తపాత్రయంతో, ఈ నకలు పుస్తకాన్ని రాశానని బదులిచ్చాడు. తన్మయత్వంతో రామానుజాచార్యుల వారు తన శిష్యుడిని ఆశీర్వదించారు. తరువాత బ్రహ్మ సూత్రాలను పూర్తిగా అర్ధం చేసుకుని, శ్రీ భాష్యాన్ని రాశారు రామానుజాచార్యుల వారు.

మరోవైపు కాశ్మీరీ పండితులను ఓడించిన రామానుజాచార్యుల వారి పేరు ప్రఖ్యాతులు, దేశ వ్యాప్తంగా మార్మోగిపోయాయి. అనేక మంది శ్రీ మహా విష్ణువే అసలైన ప్రభువని, వైష్ణవం లోకి చేరడం మొదలు పెట్టారు. అయితే, ఈ విషయం తమిళనాడులోని గంగైకొండ చోళపురం, అంటే, ఇప్పటి చిదంబరానికి రాజైన క్రిమికంఠుడికి మింగుడు పడని విషయంగా మారింది. పరమ శివ భక్తుడైన క్రిమికంఠుడు, శివతత్త్వం తప్ప మరే తత్త్వాన్నీ పూజించకూడదనీ, అందరూ శివుణ్ణి మాత్రమే ఆరాధించాలనీ ఆదేశించాడు. అయితే, కొంతమంది ప్రజలు రాజదండనకు భయపడి శైవాన్ని స్వీకరించారు. మరికొంత మంది, రాజుకు తెలియకుండా మహా విష్ణువుని ఆరాధించేవారు. తన శాసనాన్ని కాదని కొంతమంది విష్ణువును పూజిస్తున్నారని తెలుసుకున్నాడు క్రిమకంఠుడు. చిదంబరంలో ఉన్న గోవిందరాజస్వామి ఆలయాన్ని పూర్తిగా ధ్వంసం చేయించాడు. అందులోని స్వామి వారి విగ్రహాన్ని సముద్రంలో పారవేయించాడు.

ఆ తరువాత క్రిమికంఠుడు ఒక నిర్ణయానికి వచ్చాడు. ఆలయాలను ధ్వంసం చేయడమే కాదు. ప్రజల మనస్సులలో నుండి విష్ణువును సమూలంగా తొలగించాలనుకున్నాడు. ఆ ప్రయత్నంలో భాగంగా, శ్రీరంగంలో ఉన్న రామానుజాచార్యుల వారినీ, ఆయన శిష్యులనూ బంధించి తీసుకురమ్మని ఆదేశించాడు. భటులు వస్తున్న విషయం ముందుగా తెలుసుకున్న కూరేశి, గురువు గారి వస్త్రాలను ధరించి, రామానుజుల వారి స్థానంలో భటులకు చిక్కాడు. భటులు కూరేశీతో పాటు, రామానుజుల గురువును కూడా ఆస్థానానికి తీసుకువెళ్ళారు. అస్థానంలోని పండితులతో జరిపిన చర్చల్లో కూరేశి గెలిచాడు. దాంతో ఆగ్రహించిన రాజు, శివుడు తప్ప మరెవరూ దేవుడు కాదు అని వ్రాసి ఉన్న ఒక లేఖను తెప్పించి, బహింరంగంగా చదవమన్నాడు.

అందులో ‘శివాత్పరతరం నాస్తి’ అంటే ఈశ్వరుని కన్నా ఎవరూ గొప్పవారు కాదని రాసి ఉంది. ఆ లేఖలో మరొక వాక్యాన్ని కలిపి చదివాడు కూరేశి. ‘శివాత్పరతరం నాస్తి. ద్రోణం అష్టితత: పరం’ అని పలికాడు. అంటే, అందరికంటే ఈశ్వరుడు గొప్పవాడు. విష్ణువు ఆయనకంటే గొప్పవాడని అర్థం. అది విన్న క్రిమికంఠుడు పట్టరాని కోపంతో కూరేశి కళ్ళను పీకించేశాడు. ఈ విషయం తెలుసుకున్న మిగతా వైష్ణవులు, రామానుజాచార్యుల వారిని అడవి మార్గం ద్వారా తిరు నారాయణ పురానికి పంపించేశారు. అదే ఇప్పటి మేల్కోటే. ఇది మైసూరుకు 50 కిలో మీటర్ల దూరంలో ఉంది. అక్కడే 12 సంవత్సరాల పాటు వైష్ణవం ఉన్నతికి కృషి చేశారు, రామానుజాచార్యుల వారు. తరువాత క్రిమికంఠుడు ఆనారోగ్యంతో చనిపోగా, రామానుజాచార్యుల వారు తిరిగి శ్రీరంగానికి చేరుకున్నారు. శ్రీరంగం రంగనాధ స్వామి ఆలయంలో ఆయన ఐక్యమై, మోక్షాన్ని పొందారు. రామానుజాచార్యుల వారు అతి గోప్యమైన అష్టాక్షరీ మంత్రాన్ని రాజ గోపురంపై నిలబడి, బహిరంగంగా అందరికీ తెలియజేశారు. దళితులను గుడి లోపలికి తీసుకు వెళ్లి, ప్రతి మనషీ దేవుడి దృష్టిలో సమానమే అని చాటి చెప్పిన మహోన్నతుడు.

ఇక దుష్టాచారములను నశింపచేయటానికి కైవల్య నాయకుడైన శంకరుడే, ఆది శంకరుని రూపంలో అవతరించాడని, శివరహస్యమనే గ్రంధంలో పేర్కొనబడినది. ఆదిశంకారాచార్యుల వారు శివ పంచాక్షరీ స్తోత్రంతో పాటు, లక్ష్మీ నృసింహ కరావలంబ స్తోత్రం, పాండురంగాష్టకం, భజగోవిందం, సౌందర్యలహరి, కనకథారా స్తోత్రం వంటి రచనలు అనేకం చేశారు. భగవద్గీతకు భాష్యాన్ని రచించారు. శైవుడయిన ఆదిశంకరాచార్యుల వారు వీటన్నింటినీ రచించి, హిందూ మత వ్యాప్తి కోసం పాటుపడ్డారు. ఈయన హిందూత్వాన్ని ఉద్ధరించిన త్రిమతాచార్యులలో ప్రథములు. మన దేశం మీద ఎన్ని దండయాత్రలు జరిగినా, నేటికీ మన సనాతన ధర్మాన్ని సుస్థిరంగా నిలిపింది, ఇటువంటి మహానీయులే. కులం, వర్గం, శైవం, వైష్ణం అంటూ పోట్లాటలు పెడుతూ, మన మధ్యే ఉంటూ, సనాతనమైన మన ధర్మాన్ని భ్రష్టు పట్టించాలని ఎంతో మంది చదువుకున్న కుహానా మేధావులు ప్రయత్నిస్తున్నారు.

ఇప్పటికైనా మేలుకుని..

ధర్మ ఏవ హతోహంతి, ధర్మో రక్షతి రక్షితః

తస్మాత్‌ ధర్మో న హంతవ్యో, మానో ధర్మోహతోవధీత్‌

అని మనుస్మృతిలో చెప్పబడింది. దీని ప్రకారం ధర్మాన్ని బాధిస్తే అది తిరిగి మననే బాధిస్తుంది. ధర్మ రక్షణ చేస్తే అది మనను రక్షిస్తుంది. కాబట్టి ధర్మాన్ని నాశనం చేయకూడదని దీని అర్థం.

Link: https://www.youtube.com/post/Ugkx684yBEDOopDH9cqiXb7RE-bP6mzjKGPV